gaming sinds 1997

Yakuza 2

Sega had met Yakuza 1 geen al te slechte prestatie geleverd. Een stevig verhaal, staalharde gevechten, prachtige omgevingen en, jammer genoeg, een iets mindere geluidskwaliteit waren de meest opvallende kenmerken van de game. De gameplay was meer dan de moeite waard en een sequel kon dan ook moeilijk lang op zich laten wachten. In Japan is deze Yakuza 2 al jaren beschikbaar, maar nu pas krijgen wij in het Westen ook de kans van Sega om aan de slag te gaan met de opvolger.

Het verhaal speelt zich een jaar na het originele Yakuza af en bouwt er ook mooi op verder. Kazuma, de hoofdrolspeler, heeft na zijn vorig avontuur afscheid genomen van zijn leven als gangster omwille van het verlies van twee geliefde personen. De enige persoon die hij lief heeft en nog in leven is, is het kleine meisje Haruka. Ze leven nu samen in een afgelegen huisje ergens ver buiten de stad. Op een dag gaan ze naar het kerkhof om de twee anderen te herdenken, maar daar wordt Kazuma aangesproken door één van de Yakuza familiebazen en wordt hij overhaald om terug in de criminaliteit te stappen. Ze hebben zijn hulp hard nodig om de ontketening van een familieoorlog te vermijden en de samenhang binnen de Yakuza te bewaren.

Het spel bestaat uit drie grote onderdelen: vechten, rondlopen door steden en tussenfilmpjes. Die laatste nemen een enorm deel van de speeltijd in beslag. Zo bestaat het eerste stuk van het spel uit zo’n klein uurtje film wat me meteen bij één van de minpunten van de vorige game brengt. Op zich zijn die filmpjes allemaal heel leuk, maar je kan ze niet skippen… Ook niet wanneer je ze een tweede keer aan het bekijken bent. Dit zorgt voor pure irritatie! Je gaat dood vlak na zo’n cutscene en verrassing, je kan er opnieuw naar kijken. Ook bij het navigeren door de steden werd vastgehouden aan de voorgaande formule. Vele personages die de straten bevolken en sterk geanimeerde omgevingen, maar weinig duidelijkheid over waar je nu uiteindelijk heen moet. Het enige hulpmiddel dat je hebt om te navigeren is een onduidelijke mini-map, gevuld met kleurtjes waarvan je de betekenis pas leert na enkele uurtjes verkennen.

Het gevechtssysteem werd wel lichtjes aangepast en verbeterd. Waar je in Yakuza 1 vaak problemen had met vijanden die achter je stonden, kan je er nu snel mee afrekenen. Met de combinatie van één van de slagtoetsen en de linker analoge stick kan je nu in eender welke richting een mep of schop uitdelen zodat je niet te veel last hebt van die geniepigaards die je langs achter willen aanvallen. Er zijn ook enkele nieuwe technieken toegevoegd, maar verder gaan de verschillen met Yakuza 1 niet.

Ook grafisch en op het vlak van geluid is er weinig of geen verschil te merken. Er was dan ook, vooral op grafisch vlak, niet veel ruimte meer voor verbetering aangezien we het over een last-gen game op de PS2 hebben. De audio die uit de boxen getoverd wordt vertoont jammerlijk nog steeds dezelfde foutjes als het eerste deel. De filmpjes hebben schitterende geluidskwaliteit terwijl de in-game effecten vaak van lagere kwaliteit zijn.

Yakuza 2 is net zoals zijn voorganger een leuk spel als je geen problemen hebt met een overvloed aan filmpjes, de sterke invloed van Japanse cultuur en een enorm diepgaand verhaal met een sterke ontwikkeling van personages. De sfeerzetting is van een hoog niveau en ook de gevechten vertonen nog steeds een hoge intensiteit waardoor het keer op keer spannend en leuk wordt. Neem daar nog een berg enorm gewelddadige aanvallen bij met schedelbreuken tot gevolg, en je ramt het spel maar al te graag in je PS2. Yakuza 2 is net zoals deel één zeker niet weggelegd voor de gemiddelde gamer, maar zeker de moeite waard om eens te proberen als je de kans krijgt.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Yakuza 2
geplaatst in: PS2, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply