gaming sinds 1997

Yakuza 4

Wat onmiddellijk opvalt aan Yakuza 4 is hoe leuk en echt de setting aanvoelt. Gebaseerd op de hoeren- en uitgaansbuurt van Tokyo is de wereld van Kamurocho niet alleen de perfecte achtergrond voor de verhalen die je zal beleven, maar nog meer een plaats om uren en uren tijd te verdoen met verslavende zij-missies en vooral allerlei diep uitgewerkte randbezigheden.

Denk dan bijvoorbeeld aan gokken (poker, roulette…), bordspellen, pachinko en hostessenbars. Ook arcadehallen (met online leaderboards) passeren de revue, net als bowling, darts, golf en biljart spelen en natuurlijk het obligate karaoke dat omgevormd werd tot een soort ritme-gebaseerd mini-game. Afhankelijk van welk personage je aan het spelen bent, kan je zelfs hele clubs runnen en bepalen wat voor kleren en make-up je hostesjes dragen.

Meer nog, je kan ook een erotische massage gaan halen, maar veel verder dan met je thumbsticks draaien en knoppen duwen in ruil voor wat heet gefluister krijg je niet. Dan maar hostessen trachten te verleiden met de juiste antwoorden en de nodige kadootjes, tafeltennissen door borsten te bekijken (je zal zien!) of op zoek gaan naar de vele verborgen verhalen en extra opdrachten in de straten van Kamurocho. Die zijn stuk voor stuk boeiend én grappig op een manier die enkel uit Japan kan komen.

Het mag duidelijk zijn dat je je dus uren kan bezighouden met alles behalve het hoofdverhaal, maar gelukkig is dat niet verplicht. De meeste van die spelletjes zijn immers goed uitgewerkt, maar het ene zal je al meer bevallen dan het andere. De voor elk wat wils aanpak werkt hier wel, zeker bij de zij-missies, en dat lijkt ook de bedoeling geweest te zijn met het hoofdverhaal.

Er zijn immers maar liefst vier volledige verhaallijnen die op het einde natuurlijk samenkomen en tijdens dewelke je telkens een nieuw hoofdpersonage krijgt voorgeschoteld. Ik kan je nu al verklappen dat de afwisseling die je hierdoor krijgt, zowel in opdrachten, vrijgespeelde omgevingen als in gebeurtenissen, erg welkom is en hierdoor gedurende het ganse spel je aandacht kan vasthouden. We ontmoeten niet alleen opnieuw Kazuma uit de vorige games, maar ook Saejima die zijn halve leven in de gevangenis heeft doorgebracht, Akiyama die op een vreemde manier geld leent aan mensen die nergens anders meer terecht kunnen en tenslotte ook Tanimura, een corrupte flik.

Hun avonturen worden in – soms wel erg lang durende – tussenfilmpjes verteld die jammer genoeg teveel variëren in kwaliteit. Een groot deel ervan zijn volledig geanimeerd en zien er werkelijk prachtig uit, inclusief goed stemmenwerk, maar er zijn er ook een heleboel die nog uit het PS2-tijdperk lijken te stammen. Niet getreurd echter want ADHD-vrije gamers zullen ongetwijfeld blij zijn met de goed uitgewerkte personages en de vele boeiende twists in de verhalen.

De gameplay zal veteranen van de reeks niet verrassen, maar er zijn wel voldoende verbeteringen en verfijningen om te kunnen spreken van een mooie stap voorwaarts. Zoals altijd zal je het meeste van je actieve tijd doorbrengen met het inslaan van het hoofd van slechteriken. De grootste nieuwigheid is dat je bij elk nieuwe personage ook een nieuwe vechtstijl krijgt om je tanden in te zetten. De ene is vooral snel en slinks, de andere weet zijn benen en voeten perfect te gebruiken, de andere zijn vuisten en dan is er natuurlijk ook eentje die een combinatie vormt van al het bovenstaande.

Je zal al die moves (inclusief ervaringspunten en upgrades) en de bijhorende combo’s nodig hebben, want er zijn hopen tegenstanders om in elkaar te stampen, op elke hoek van de straat. Het deed me een beetje denken aan de vechtstijl van Batman in die zin dat alles er retecool uitziet, maar dat je je gelukkig niet al teveel zorgen moet maken over perfecte timing of overdreven moeilijke reactiesnelheden. Je kan nog steeds tijdelijk wapens oppikken van de straat of afpakken van wie jou een lesje wil leren, waarna je met een gevulde gevechtsmeter nog spectaculairder uit de hoek kan komen.

Met de setting, het verhaal en de combat zit het dus echt wel goed in deze Yakuza 4, en ik was dan ook aangenaam verrast door de kwaliteit van dit game. Het enige wat dan weer tegenviel waren de graphics en hoe geluid gebruikt, en vooral niet gebruikt, werd. De animaties zijn wat stijf en onnatuurlijk bijvoorbeeld, maar gelukkig is de rest van de setting zo geloofwaardig en vol van activiteit dat je nooit uit de game wordt gerukt.

Yakuza 4 is met andere woorden de beste Yakuza tot nu toe en een aanrader voor wie houdt van uitgebreid en diep knokken, een Japans verhaal en bijhorende vertelstijl en natuurlijk hopen extra bezigheden. Dat alles wordt je geserveerd in een wereld die een stuk leuker en levensechter is dan die van GTA IV, ook al vallen de graphics dan weer tegen. Niet voor iedereen dus, maar wie deze mix denkt te kunnen smaken zal in elk geval niet van een kale reis thuiskomen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Yakuza 4
geplaatst in: PS3, Reviews, Sega
tags: , ,


Leave a Reply