gaming sinds 1997

Assassin’s Creed 2

Twee jaar terug verscheen de eerste Assassin’s Creed op het toneel. De game werd omgeven met een ware hype die vooral door de game critici werd gecreëerd door de vele hoge scores. Jammer genoeg was de game voor Jan Modaal een teleurstelling. Vooral het repetitief karakter van de missies viel in minder goede aarde, en maakte sterke punten ongedaan zoals prachtige graphics, een innovatief free-running systeem en een draw distance om u tegen te zeggen. Gelukkig had men bij Ubisoft de goeie reactie om te luisteren naar de fans, en de nodige tijd te nemen om nieuwe missies uit hun duim te zuigen en een stevig vervolg uit de grond te stampen.

Assassin’s Creed 2 pikt de draad op net na het eerste deel. Desmond Miles wordt nog steeds tegen wil en dank vastgehouden door Abstergo, een bedrijf met als raad van beheer “De Orde van de Tempeliers”. Gelukkig helpt de bevallige assistente Lucy je met ontsnappen en kom je via deze weg terecht op een onderduikadres van de Assassins. Van hieruit hopen de Assassins verder de plannen te dwarsbomen van de Tempeliers, maar daarvoor is de hulp nodig van Desmond. Hij is immers de enige die gezegend werd met het DNA van de oorspronkelijke Assassins.

Het verhaal rond Desmonds voorouder Altaïr werd ondertussen volledig ontrafeld, maar er ontbreken nog teveel stukken om de Tempeliers te stoppen. Daarom sturen de Assassins Desmond terug in de tijd met hun eigen Animus, maar ditmaal naar het Italiaanse Firenze van de vijftiende eeuw. Daar kruipt Desmond in de huid van Ezio, een jonge playboy die niet enkel mannen, maar ook vrouwen aan zijn degen rijgt. Door een complot wordt zijn familie onschuldig terechtgesteld waarna Ezio besluit zijn familie te wreken. Tijdens die zoektocht naar gerechtigheid wordt algauw duidelijk dat zijn vader een dubbelleven leidde als huurmoordenaar.

Het meeslepende verhaal is goed voor een dik vijftien uur durend avontuur, goed gevuld met intriges, romances (of tenminste die van de betaalde soort bij courtisanes) en een pak humor die je niet meteen verwacht. Tijdens het verhaal zal je verscheidene hoofddoelen uitvoeren die minder herhalend zijn dan de eerste Assassin’s Creed. Terwijl je het ene moment nog een vriendelijk praatje had met Leonardo Da Vinci over zijn nieuwste uitvinding, plant je de volgende minuten een mes in een politicus zijn keel. Nergens krijg je dan ook het gevoel dat er een constant herhalende aard in de missies aanwezig is.

De zij-missies daarentegen vallen wel onder die categorie, maar gelukkig zijn die dan weer geen verplichte kost. Naast die extra opdrachten kan je nog tal van andere doelstellingen behalen zoals op zoek gaan naar honderd veren, verschillende schatkisten en tombes van voormalige assassins uitpluizen, en zo dichterbij het authentieke harnas van Altaïr geraken. Een andere nieuwigheid is de mogelijkheid om je geld te investeren in je thuisregio. Hier kan je gebouwen opwaarderen zodat die terug rendabel worden en een deel van je schatkist vullen, of je krijgt een mooie korting op materialen zoals geneesmiddelen, – overigens erg sexy – wapens en kledij. Allemaal spulletjes die handig van pas komen tijdens je missies.

Dat technologie niet stilstaat wordt ook duidelijk in de game: Ezio heeft meer middelen ter beschikking dan zijn voorganger en ook de kunst van het zwaardvechten is een pak geëvolueerd. Onze favoriete middeleeuwse playboy kan nu tegenstanders ontwapenen, beter ontwijken en op verschillende manieren vloeren. Voor de iets moeilijkere vijanden zijn er dan weer tal van hulpmiddelen ter beschikking zoals rookbommen, het opgooien van zand en een makkelijke one-hit kill in de rug van je tegenstander. Het enige minpunt blijft, net zoals in de eerste game, de gebrekkige AI van je tegenstanders. Vaak staan ze gewoon te wachten tot je hen van een extra gaatje voorziet of worden ze net iets te simpel met een tegenaanval afgemaakt.

Dit is jammer want de gehele game wordt hierdoor te gemakkelijk. Doorheen de game heb ik nooit een missie moeten herstarten omdat ik stierf of iets te traag was. Waar de game dan wel weer de moeilijkheidsgraad opschroeft is met de Glyphs die je kan vinden doorheen de steden. Glyphs zijn geheime boodschappen die je wat meer vertellen over “Subject 16” een voorganger van Desmond, die een deel van de Animus wist te kraken.

Wanneer je zo een symbool tegenkomt start er een minigame in de vorm van een puzzel. Hoewel sommige heel makkelijk zijn zitten er enkele ware breinbrekers tussen waar Professor Layton zelf enkele uren zoet mee zou zijn. Gelukkig kan je deze puzzels gewoon overslaan of bewaren voor later zodat ze de schwung niet uit de game halen. Het is in elk geval weer een leuke extra uitdaging voor wie daar zin in heeft.

Grafisch heeft de game zijn hoogtepunten, maar vaak zijn die ook verbonden met enkele dieptepunten. De tekenafstand is hier een perfect voorbeeld van: je overziet Venetië helemaal vanuit die torenhoge klokkentoren (en dat is niet minder dan spectaculair), maar vele objecten in de nabijheid van Ezio hebben dan weer last van pop-up textures. De klederdracht wordt perfect en met veel pracht en praal in detail weergegeven, maar de gezichten van vele personages lijken dan weer gemodelleerd te zijn op de schedel van een chimpansee.

Een ander storend probleem in een spel als dit is dat de detectie van contacten te wensen overlaat. Niet enkel Ezio’s mes verdwijnt in de keel van je gezworen aartsvijand, maar ook de helft van je hand lijkt samen te smelten met het personage. Een kleine slordigheid van de ontwikkelaar die niet opvalt tijdens het spelen, maar een doorn in het oog vormt tijdens de tussenfilmpjes. De stabiele framerate en snelle vloeiende bewegingen van Ezio doen seconden later deze foutjes gelukkig in het niks verdwijnen.

De audio van de game doet zijn werk meer dan naar behoren met goede stemacteurs die de personages levendig maken en een sfeer weten te creeëren, waar ook de soundtrack aan bijdraagt. Als we dan toch één minpuntje moeten opnoemen dan is het de geleverde commentaar van voorbijgangers of soldaten als je toevallig acrobatische toeren aan het uitvoeren bent. Deze klinken na een tijdje repetitief, ondanks het grotere scala aan stemmenwerk in vergelijking met de eerste Assassins Creed. Tot slot kan je de game ook volledig met Italiaanse dialogen spelen. Hierdoor waan je je bijna in het echte Firenze! Mooi!

Assassin’s Creed II is eigenlijk wat de eerste game had moeten zijn, maar door een vermoedelijk tekort aan ontwikkelingstijd eerder op ons werd losgelaten. Ditmaal krijg je echter wel game die op en top af is dankzij de vele verscheidene missies, een aangenaam en meeslepend verhaal en een verslavingsfactor waardoor je steeds denkt: “Nog één missie en dan ga ik slapen”. Vrouwen en vriendinnen van gamers zijn dus gewaarschuwd; wil je nog enige kwaliteitstijd met je vriend (of wie weet vriendin) dan beperk je best de toegang van je levenspartner tot deze topper!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Assassin’s Creed 2
geplaatst in: PS3, Reviews, Ubisoft
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>