gaming sinds 1997

Blazing Angels: Squadrons of WWII

Jullie herinneren je vast wel nog Pearl Harbour, de explosieve actieprent van Michael Bay en Jerry Bruckheimer. De melige verhaallijnen ten spijt, bevatte de film ook nog enkele fantastische luchtgevechten. Blazing Angels: Squadrons of WWII, UbiSoft’s nieuwste arcade flight sim wil je ook die kick bezorgen die je krijgt bij het neerhalen van een vijandig vliegtuig. Nuja, dat was althans de bedoeling…

Tijdens de ontwikkelfase hebben ze aardig wat gestolen bij andere games in het genre; de opvallendste referenties zijn Namco’s Ace Combat-reeks en Secret Weapons over Normandy, de prima game van LucasArts die dateert van eind 2003. Allereerst bieden de voorgeschotelde missies niets nieuws. Erger nog: het verdedigen van de British Expeditionary Force boven Duinkerke lijkt wel volledig gekopieerd van het twee jaar oude spel van LucasArts. Ik kan nog wel enkele missies bedenken die op zijn minst een gelijkenis vertonen met SWON.

Je missiedoelen zijn ook verre van vernieuwend. Bommenwerpers beschermen, jagers neerhalen, gronddoelen bestoken, schepen torpederen: we hebben het al allemaal eens gezien. In de voorlaatste missie kruip je achter het stuur van een B-17 Flying Fortress bommenwerper (voor de slimmeriken: een B-17 had wel degelijk een stuur, geen knuppel), wat echter iets nieuws is. Nuja, dan moet je wel het shooter-on-rails gedeelte eventjes wegdenken. De 18 missies durende campagne is redelijk lang en zou je zo’n 8 tot 10 uren moeten kunnen bezighouden, wat aanvaardbaar is voor het genre.

Wanneer je ze uitgespeeld hebt is er nog redelijk wat content om te ontdekken. Er zijn twee mini-campagnes, een ace dueling mode en een arcade mode. Met azen duelleren is zo moeilijk niet; je kan ze makkelijk allemaal neerschieten in enkele uurtjes (er is er 1 voor elk van de 32 beschikbare vliegtuigen). Laat je gas los, maak korte bochten en voor je het weet heb je ze te grazen genomen, wat je extra skins oplevert. De arcade mode is interessanter. In feite moet je drie golven van twaalf jagers vernietigen om upgrades voor je gekozen jager vrij te spelen. Jammer genoeg schommelt de moeilijkheidsgraad van belachlijk gemakkelijk tot quasi onmogelijk. Het met een tweemotorige slak, zoals de Messerschmidt Bf-110 er een is, opnemen tegen 36 wendbare eendekkers (Spitfires and Hurricanes) is niet echt wat je een eerlijk gevecht kunt noemen. In Wereldoorlog II zou diezelfde Bf-110 het in een gelijkaardige situatie welgeteld zo’n drie seconden uitgehouden hebben. Wat extra balancering had geen kwaad gekund. Misschien krijgen we wel een patch, maar daar zou ik niet op hopen. Niettemin, als je het spel dan nog niet beu bent (en naar mijn mening zal je dat wèl zijn), is er nog multiplayer voor maximaal 16 players via Xbox Live. Het spel biedt Dogfight, Aces High, Seek & Destroy en enkele team-based modi.

De kisten laten zich soepel besturen, hoewel je wel zal moeten wennen aan de doelcamera. In plaats van de locatie van vijanden aan te duiden met pijltjes, volgt je camera het geselecteerde doelwit en blijft hij niet hangen achter je vliegtuig. Dat leidt eerst tot desoriëntatie, maar na een tijdje krijg je het wel onder de knie. Toch geniet het systeem dat zo goed werkte in SWON en Ace Combat 5 nog steeds veruit mijn voorkeur.

Je gaat steeds met drie wingmen de boer op. Naast een afschuwelijk Amerikaans boerenkinkelaccent, hebben ze elk een unieke gave, die je om de 45 seconden kan gebruiken. Tom kan vijanden afleiden die het op jou gemunt hebben, Frank kan een ‘killing spree’ beginnen en Joe kan je kist repareren. Je hoeft slechts vier knoppen in een gegeven volgorde in te drukken om volledig te herstellen. Dat maakt de campagne ongelooflijk makkelijk. Ik werd slechts in de laatste missie voor het eerst neergeschoten (je begint die missie zonder maats).

Visueel stelt het spel teleur. De modellen hebben wat extra detail gekregen in vergelijking met het Xbox-origineel, maar ze zijn helemaal niet wat we van onze witte doos mogen verwachten. Xbox 360-eigenaars hebben bovendien af te rekenen met een heel gamma aan grafische onregelmatigheden die in de andere versies niet aanwezig waren. Het spel lijdt aan gruwelijke ‘tearing’ (schokkende witte lijntjes die je scherm verdelen) en de framerate heeft geregeld dipjes. De snelheidseffecten zien er ook maar dwaas uit. Het machinegeweervuur en de explosieve actie klinken goed genoeg, maar het stemmenwerk is onnozel. Ik heb reeds je boerenkinkel-vliegmakkers vermeld, maar de andere acteurs hebben er zich ook makkelijk vanaf gemaakt. De Duitse piloten (duidelijk ingesproken door een Amerikaan, tussen haakjes) noemen je “pig dog”, wat op zich wel hilarisch is. Ik heb echter nog steeds liever het goede oude “Schweinhund” en ik hoop van jullie hetzelfde.

Blazing Angels: Squadrons of WWII is een erg middelmatige titel. Als het niet de eerste arcade flight sim op de Xbox 360 was, dan zou het een snel te vergeten spel geweest zijn, maar voorlopig zijn er geen alternatieven voor de fans van het genre. Het spel is redelijk genietbaar, maar steekt nergens bovenuit en biedt ook niks nieuws. Daarenboven is het technische peil helemaal niet wat je verwacht van een next-gen console. Als je een PlayStation 2 hebt, raad ik je aan te wachten op Ace Combat Zero: The Belkan War. Als je enkel een Xbox 360 bezit en wel wat simpel vliegtuiggeknal wilt, dan kan je deze eens proberen. Als het genre je niet interesseert, blijf dan ook van deze game weg.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Blazing Angels: Squadrons of WWII
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>