gaming sinds 1997

Boiling Point: Road to Hell

Ooit al eens gefantaseerd over hoe een Grand Theft Auto eruit zou zien als je het game zou plaatsen in de setting van Far Cry? Misschien heb je tegelijk ook even wat elementen van Deus Ex erbij gegooid om de ultieme vrijheid in gameplay te ambiëren? Als je hierop ‘ja’ hebt geantwoord dan ben je van hetzelfde idee als ontwikkelaar Deep Shadows en uitgever Atari want zij stoomden namelijk Boiling Point: Road to Hell klaar op de PC.

De makers nemen je, net als in Far Cry, mee naar een Zuid-Amerikaans land, met steden, kampen, plantages met verdachte plantjes, allerlei dorpen en natuurlijk militaire basissen, omringd door palmbomen en tropisch struikgewas. In tegenstelling tot voornoemde FPS-topper wordt niet alles even prachtig weergegeven op een gemiddeld systeem, maar dat mag niet verwonderen als je de grootte van de omgeving bekijkt.

Wat je wel kan verwachten zijn graphics die die van GTA overtreffen, hoewel ze niet zo gevarieerd zijn als die van de inspiratiebron van dit game. Trotse bezitters van een high-end systeem zullen beter kunnen genieten van het immens grote land dat zonder laadtijden wordt weergegeven, maar zelfs zij worden geconfronteerd met vertragingen, lag (als je het zo kan noemen in een off-line game) en pauzes.

De GTA-inspiratie valt onder meer terug te vinden in het feit dat je heel wat voertuigen ter beschikking krijgt om het land te doorkruisen, waaronder jeeps, oldtimers, een helicopter en vliegtuigen, boten en oude roestbakken. Keuze genoeg dus (hoewel het niet mogelijk is om altijd alle voertuigen te pikken) en hetzelfde geldt voor je wapenarsenaal dat de klassieke speeltjes biedt: machinegeweren, pistolen, sniper rifles, granaatwerpers en zelfs een SAM. Jammer dat de makers er zoveel geheimpjes en paaseieren in het spel hebben verborgen als Rockstar deed in San Andreas.

Al die leuke spulletjes dienen natuurlijk een hoger doel: hetgeen wij zo kernachtig uitdrukken als de gameplay. Als Saul Meyers, een ex-militair, mag je op zoek naar je dochter Lisa in het broeierige Realia. Vanuit Puerto Sombra start je je tocht om je oogappeltje te vinden, maar als snel blijkt dat je in ruil voor die goedbedoelde ingesteldheid heel wat minder legale opdrachten zal moeten vervullen. Zowel de CIA, guerrillastrijders, lokale bewoners, maffialeden en leden van de regering staan te popelen om je taken in de maag te splitsen, zodat je weer een stukje verder kan in het verhaal. Je zal immers diep in je zakken moeten tasten wil je meer informatie verkrijgen over je verloren gelopen tiener. En die zakken vul je steeds door de opdrachten tot een goed einde te brengen.

Een bijkomend gevolg van je rondrijden en schieten in een gemiddeld dagje uit is dat je bepaalde fracties tegen je in het harnas gaat jagen, terwijl je een andere een plezier doet. Als je een corrupte flik uit de nood helpt zullen de bandieten je dat kwalijk nemen. Ga je daarna echter de maffia een handje toesteken dan zullen de regeringsleden je op hun beurt minder goed gezind zijn. Dit biedt een lekker stukje herspeelbaarheid omdat je niet alle missies in een keer zal kunnen doen, maar tegelijkertijd moet je toch goed opletten dat je de volledige bevolking niet op je nek krijgt want in dat geval kan je rustige ritjes met je wagen echt wel op je gebruinde buik schrijven.

Een ander minpuntje zijn de controls. Dat het schieten niet helemaal perfect zit kan ik uiteindelijk nog door de vingers zien omdat het hier niet echt gaat om een hardcore-shooter. Wat wel vervelender is, is de manier waarop je voertuigen bestuurt. Deze controls zijn gewoon slecht en alhoewel ze langzaamaan in het spel verbeteren (dankzij betere voertuigen en het feit dat je persoonlijke RPG-stats de hoogte in gaan) blijft het moeilijk en frustrerend om de boompjes te ontwijken en veilig op de smalle baantjes in de jungle te navigeren.

Nu we toch aan het klagen zijn: ook de manier waarop missies worden afgehandeld (dikwijls ontbreekt een bevredigende beloning), uitgelegd en aangeduid mocht gerust wat meer aandacht hebben gekregen van de ontwerpers. Hetzelfde kan gerust gezegd worden van de inventory die overdreven ingewikkeld werd gemaakt. Wel positief aan de missiestructuur is de grote variatie ervan. Je kan elke missie op verschillende manieren aanpakken, wat zowel de meer sneaky personen als de Rambo’s onder ons zou moeten aanspreken.

Voor ik het besluit op jullie loslaat nog even een kort woord over het geluid. Dat aspect van het game werd ongetwijfeld als het ‘nice-to-have’-gedeelte beschouwd want het is simpelweg slecht. Niet enkel omdat het enorm repetitief is en de dialogen slecht verstaanbaar zijn, maar ook omdat de geluidseffecten van lage kwaliteit blijken, met de klank van voertuigen als grootste minpunt.

Over het aantal bugs en fouten in het spel wil ik het niet uitgebreid hebben aangezien het eenvoudig kan worden samengevat: het zijn er veel teveel en ze hebben soms tot gevolg dat je vast komt te zitten, het spel crasht of dat je frustratieniveau vervaarlijk de lucht in schiet. Een spel op die manier op de markt gooien is gewoon dom en Atari had beter nog wat geduld geoefend, ook al hebben enkele patchen ondertussen hun broodnodige werk gedaan.

Boiling Point: Road to Hell is misschien nog het best te vergelijken met de bananenrepubliek die het wil op je PC toveren: je moet leven met heel wat organisatorische ongemakken, maar je krijgt er wel heel wat avonturen en verrassingen voor in de plaats.

Over het algemeen is het concept van het spel, versterkt door de bewegingsvrijheid en de grote omgeving immers meer dan geslaagd te noemen. Ook de afwisseling in de missies is een sterk punt van het spel. Jammer genoeg is het game zo ambitieus en uitgebreid dat het doorspekt is met bugs, foutjes en fouten en ongepolijste kanten. De grootste hiervan werden dankzij updates zo goed en zo kwaad het kan uit de wereld geholpen, maar toch zal je regelmatig nog heel vreemde dingen ontmoeten die het speelplezier verbrodden. Met de 2.0 patch die momenteel nog vertaling uit het Russisch moet doorstaan zou dit spel wel eens heel genietbaar kunnen worden, maar dat valt nog af te wachten. Voor mensen die niet bang zijn van een paar (al dan niet voorlopige) bugs en op zoek zijn naar een vernieuwend shooterspel zijn de positieve kanten van het spel wel een tripje naar de winkel waard.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Boiling Point: Road to Hell
geplaatst in: Atari, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>