gaming sinds 1997

Brothers in Arms: D-Day

De Tweede Wereldoorlog, net toen ik dacht dat ontwikkelaars andere conflicten zouden gebruiken als inspiratie voor een FPS, strategy game, simulator of MMORPG valt deze UMD in de bus. Is WO II zo populair omdat het de perfecte symbiose was van mens en techniek, toen die twee nog evenwaardig waren en de mens nog noodzakelijk zat aan het stuur? Of omdat het echt een klassiek good-versus-evi-kantje had, een rechtvaardige oorlog van ronde kaki vormen (de Sherman tank) tegen hoekige grijze massa (de Tiger).

Maar dit is niet filosofie.be en de ontwikkelaars van Brothers in Arms: D-Day wilden een heel ander thema aansnijden met deze game: immersive gameplay through emotional commitment (het is mijn tagline, niet die van UbiSoft). Wat opvalt aan games als Brothers in Arms, Faces of War en binnenkort Army of Two is dat nu er nog weinig vernieuwing mogelijk is op gebied van graphics, gameplay en geluid, ontwikkelaars op het gevoel gaan mikken. Met dramatische verhaallijnen, geschreeuw en totale chaos proberen ze de speler emotioneel te binden aan zijn personage én aan zijn (NPC-)teammates, waardoor je wordt verondersteld je daadwerkelijk slecht te voelen wanneer je een teamgenoot verliest aan vijandelijk vuur. Een zware zin voor een zwaar gevoel, het mag wel eens. Enfin, in Brothers in Arms: D-Day speel je eigenlijk gewoon opnieuw de verhaallijn van haar voorgangers, dit keer met de personages Baker en Hartsock. Nu je geland bent in Normandië, net voor Operatie Overlord begint, is het je opdracht om alles neer te schieten wat ook maar een mondje Duits kan. ‘And if it screams in German, shoot it again.’ In een arena van ruïnes, pittoreske Franse dorpjes en vooral een hoop weiland en heuvels is dat echter niet zo eenvoudig als het lijkt en dat biedt mogelijkheden voor tactische gameplay, ook al iets waarin Brothers in Arms zich kon onderscheiden van andere WW II-shooters als Call of Duty en Medal of Honor.

Het klinkt allemaal zeer leuk, maar het probleem is dat de PSP zich niet echt leent tot first-person shooters, en al helemaal niet tot tactische first-person shooters. Vergeet allereerst de basic controls-setting en ga voor ‘advanced’. Je hebt het snel onder de knie, en die configuratie ligt net iets makkelijker in je vingers dan de gewone. Toch zal je al snel merken dat er meer is misgelopen bij deze game dan de stroeve controls. Buiten een hele hoop glitches, zoals door elkaar lopende dialogen, grafische foutjes, Duitse soldaten die zeker 5 headshots nodig hebben vooraleer ze tegen de vlakte gaan en een AI die soms freakt, zijn de technische en gameplay-aspecten niet echt om over naar huis te schrijven. Zo doet het spel je bij momenten verstommen met enkele grafische hoogstandjes, om je daarna een kaal level en een schokkerige framerate te presenteren. Ook het tactische aspect laat je uiteindelijk een beetje op je honger zitten.

Teammates die dekkingsvuur bieden terwijl jij stilletjes de vijand ‘flankt’, het klinkt enorm cool en tactisch, maar na de zesenvijftigste keer is het dat niet meer. Inderdaad: bijna elke aangeboden situatie waarin je briljant tactisch inzicht vereist is, valt op te lossen met een simpel ‘hou de vijand onder schot terwijl ik langs de zijkant nader en hem neerschiet’-tactiek. Met grijze en rode bolletjes boven de hoofden van je doelwitten wordt duidelijk gemaakt of ze al dan niet in staat zijn om je dekkingsvuur te beantwoorden. Tip: rood betekent meer schieten, grijs betekent snel lopen. Je voelt je niet bepaald een Patton of Von Ribbentrop. Wat blijkt nu? Ondanks alle grafische foutjes, de bij momenten slechte AI en de glitches is het spel wel speelbaar en kan je er bij momenten ook enorm van genieten. Zeker de snipermissies zijn een plezier en het is altijd leuk om een tank het bevel te geven een eenzame Duitse soldaat om te leggen. Ook de multiplayer en skirmishes zullen de replay value van het spel wel een tijdje omhoog houden, en als je de zware verhaallijn kunt verteren, valt ook de singleplayer campaign heel goed mee. Het spel kent een checkpoint-savesysteem, waardoor je je niet al te zeer zult opjagen als je door een lage framerate, een glitch of simpelweg je eigen domme fout alweer het tijdelijke voor het eeuwige wisselt.

De PSP en FPS, goede vrienden zullen het nooit worden. Desondanks is Band of Brothers: D-Day een verdienstelijke poging die zelfs probeerde een tactische aspect toe te voegen. Als je voorbij alle fouten kan zien en het grafische aspect niet zo belangrijk vindt, zal je wel enkele uurtjes plezier beleven aan deze titel, maar de waarheid is dat Syphon Filter: Dark Mirror en Socom US Navy SEALs: Fireteam Bravo nog steeds de ‘enige’ goede shooters zijn op deze handheld.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Brothers in Arms: D-Day
geplaatst in: PSP, Reviews, Ubisoft
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>