gaming sinds 1997

Call of Duty: Finest Hour

Ik hou wel van films en games met een Wereldoorlog II-sfeertje. De filmachtige verhaallijnen en de gedachte dat soldaten die ontberingen 60 jaar geleden echt hebben meegemaakt, intrigeren me en slepen me helemaal mee in het spel. Medal of Honor: Allied Assault was naar mijn mening een spel dat daar met grote onderscheiding in slaagde. Die andere klapper, Call of Duty, heeft nu ook een console-broertje gekregen en het is mijn taak die uit te testen.

Natuurlijk is Call of Duty: Finest Hour gebaseerd op Wereldoorlog II, maar een echte verhaallijn zal je er niet in vinden, aangezien je nooit eenzelfde karakter blijft volgen; je kruipt namelijk in de huid van verscheidene mensen. Zo zal je de ene keer als een professionele (vrouwelijke) sniper spelen en de andere keer met een tank-commandant.

Je begint het spel als een Russische soldaat in de Slag om Stalingrad. Rees vanaf het begin proef je de prachtige sfeer van het spel; bommen die naast je neerkomen, geweerschoten die een terreur voor de trommelvliezen zijn, je leider die je, ondanks dat hij loeihard schreeuwt, amper verstaat (gelukkig is er odnertiteling!), enz… Ik moet er echter wel bij vertellen dat dit wel een van de sfeervolste missies van het spel is.

Net als 60 jaar geleden in de echte oorlog is er niet genoeg wapenvoorziening en krijg je enkel een pakje munitie in de handen gestopt. Je wordt opgedragen een andere (wel bewapende) soldaat te volgen naar boven, de berg op. Vlak voor je ogen wordt een mede-soldaat neergeschoten, je pakt zijn wapen en dan begin je pas echt aan de actie.

Graphics dragen natuurlijk voor een groot deel bij aan de sfeer, en in een game als dit waar sfeer een van de belangrijkste punten is, zou je dan ook verwachten dat deze tip-top in orde zijn. Dat is hier echter niet helemaal het geval. De models zijn op zich wel te pruimen, doch ze zijn niet verbluffend, maar de grote hoeveelheid aan clippingsproblemen geven je het gevoel dat hier niet genoeg werk is in gestoken. Eeen andere sfeerbrenger is geluid en daar zit het best snor. Van de mooie achtergrondsongs waarvan langzaamaan het tempo opdgedreven wordt wanneer de spanning in het spel stijgt, tot de geluiden van de wapens en de voice-acting van de personages, alles is perfect.

Het spel speelt zoals elke andere console FPS; de Control Stick gebruik je om je te bewegen, terwijl je met de C-stick in de gewenste richting kijkt. Met de R-knop schiet je, en met de L-knop kijk je door het vizier van je geweer; Aim Down the Sight, wat we ook kennen van de PC-versie van Call of Duty. Granaten gooi je met A, terwijl je de Y- en X-knoppen gebruikt om te bukken en springen. Tenslotte kan je in nood ook nog je wapen als baseball-bat gebruiken en op de Z-knop drukken om ermee te slaan.

Een groot gemis bij deze titel is een split-screen multiplayer mode. Op de PS2 en Xbox kan je het spel online spelen, maar de GC-bezitters worden weer eens verwaarloosd door het weglaten van een multiplayer mode op één scherm. Het is zowiezo een domme zet, aangezien niet iedereen (met eenderwelke console) de mogelijkheid heeft om online te gaan. Vele gamers zitten ook liever met een groepje vrienden voor de televisie. Dit had de lengte van het spel serieus wat kunnen verlengen, want de singleplayer modus is nogal aan de korte kant en je zal CoD:FH ook niet meteen herspelen, aangezien je altijd een vaste weg dient te volgen. Je kan wel cheats vrijspelen, zoals de big-head mode, maar of dat je overtuigt om dit spel nog eens te spelen?

Call of Duty: Finest Hour is zeker en vast een deftige titel die elke oorlogsfanaat tevreden zal stellen, maar de gemiddelde gamer zal er snel genoeg van hebben door de korte singleplayer en het gebrek aan multiplayer. Dat is verschrikkelijk jammer, want met een beetje meer moeite had deze titel zeker en vast een topper kunnen worden, terwijl hij nu net onder die titel grijpt.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Call of Duty: Finest Hour
geplaatst in: Activision, GC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply