gaming sinds 1997

Dragon Age 2

Dragon Age: Orgins was zonder twijfel één van de slechtste console games uit BioWare hun carrière. Hoe dit mogelijk was? Simpel, je creëert een PC game en port dit rechtstreeks naar console zonder al te veel moeite te doen. Vooral de lange en slechte gevechtssecties waren een domper op de consolevreugde. Gelukkig doet men het in dit vervolg een pak beter op dat vlak! Alleen blijken alle andere aspecten er nu onder te lijden.

Niet langer uren twijfelen in Dragon Age II over welke achtergrond je personage moet hebben, de game duwt je gewoon in de schoenen van Hawke (nee, niet Ethan). Zo moet je niet verscheidene malen de game doorlopen en ondervind je ook niet langer last van je gemaakte keuzes bij het ras! Het enige nadeel is dan weer dat je nu gesproken tekst krijgt door de verdwenen keuzes. Of moeten de voordelen en nadelen net andersom? Alvast één punt waar BioWare minder tijd in stak!

Een andere bekende is het dialoogsysteem uit Mass Effect waarbij je de toon van je antwoord kan kiezen aan de hand van specifieke woorden. Het leverde niet altijd het gewenste effect op waardoor gamers vaak klaagden. Dit werd nu aangepast naar simpele icoontjes die positieve, negatieve of diplomatische antwoorden aanduiden. Een aangename aanpassing in vergelijking met de goede/neutrale/slechte antwoorden uit Mass Effect.

Het is algemeen geweten dat RPG-spelers het afleggen van lange afstanden verafschuwen. Daarom besloot men om Dragon Age II bijna volledig te laten afspelen in de stad Kirkwall. Op zich is de stad groot genoeg en bevat deze genoeg verscheidenheid om niet te vervelen, maar het zorgt er wel voor dat het verhaal veel beperkter is. De hoofdbrok draait hierdoor hoofdzakelijk om het ruzietje tussen de tempeliers en de magiërs. Magiërs zijn namelijk even vatbaar voor demonische bezetting als een kleuter in de winter voor griep en dat willen de tempeliers tegengaan. Dit doen ze subtiel door magiërs op te sluiten in gigantische gevangenissen, hen uit te moorden, te folteren of te hersenspoelen. Uiteraard laten de magiërs niet met hun toverstokje sollen en geven ze een schop onder de gordel terug!

Terwijl je in de eerste Dragon Age nog in verscheidene situaties verzeild raakte, krijg je nu één enkel probleem voorgeschoteld waar de fouten bij beide partijen lijken te liggen. De keuzes, die je vooral op het einde krijgt, zijn van geen belang en hebben zo goed als geen invloed. Het einde is altijd bijna identiek en even teleurstellend.

Oké, het verhaal is misschien ook iets minder, maar de personages zijn toch cool? Nee dus! Hun achtergrondverhaaltjes hebben zo weinig diepgang dat zelfs een hovercraft zou stranden. Hawke is een gewone man die zijn familie wil beschermen nadat hun thuis werd vernietigd. Hoewel zijn familie steeds aanwezig is doorheen het avontuur komt zijn privé leven zelden aan bod. Je voelt hierdoor geen betrokkenheid met het hoofdpersonage. De compagnons doen het niet veel beter, ze wekken geen interesse op en na enkele uren blijf je gewoon kiezen voor hetzelfde groepje reisgezellen. Niet vanwege hun relatie met jou, maar gewoon omwille van hun kwaliteiten in de talrijke gevechten.

Over de gevechten gesproken, daar kunnen we wel iets positiefs over vertellen. De PC versie speelt nog exact zoals in Orgins, terwijl de consoles nu wat meer tactiek, diepte en een beetje button mashen bezitten. Alles werd wel iets makkelijker gemaakt door bijvoorbeeld je collega’s meer initiatief te laten nemen, zo hoef je bijvoorbeeld niet langer te vragen om je te genezen. Een nieuwe toevoeging voor de warrior of rogue is een aanval van wat verder af en je personage zal nu naar de vijand lopen en zo extra schade toebrengen bij de eerste mokerslag. Handig als je aangevallen wordt door een groep zwakkere vijanden; zo kan je rennen van de ene vijand naar de andere en hen een kopje kleiner maken met één zwaardslag. Het zorgt voor een sneller tempo waardoor de gevechten nooit gaan vervelen en ze meteen ook het leukste punt vormen van het spel.

De buitenomgevingen zijn mooi en gevuld met de nodige details, maar wanneer je ergens binnenwandelt blijkt alles eentonig en generiek. Je krijgt de indruk steeds in dezelfde locatie te vertoeven hoewel je toch een dozijn verschillende missies krijgt te verwerken.

Grafisch is het hele spel overigens te inconsistent. Het ene moment zien de vijanden er best okee uit, maar even later zijn de texturen grof en om op te spugen. Er waren wel significante verbeteringen te noteren bij de spreuken, animaties en gezichten van de hoofdpersonages, maar dat zijn ook de weinige zaken die er beter uitzien dat in Orgins. Het geluid is uitstekend met deuntjes die perfect passen bij de sfeer op het scherm. De goede dialogen met bijpassend stemmenwerk zorgen dan weer voor een intense beleving. Toch iets waar BioWare goed zijn werk heeft van gemaakt en hetzelfde kan gezegd worden van de geluidseffecten.

Dragon Age II is geen slechte game, maar wel een teleurstelling voor wie een grote verbetering had verwacht. We begrijpen dat een eerste poging tot een IP wat kan mislukken, zelfs voor een ontwikkelaar als BioWare zijn tijdsdruk en een beperkt budget problemen waar men immers moeilijk rond kan. Toch mag een vervolg niet minder zijn dan de voorganger. Op de gevechtsecties na, en gelukkig zijn dat er veel, zijn er weinig aspecten om echt blij van te worden. Het waren een helse 32 uren tot het einde, dat jammer genoeg nog eens op de ballen leek.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Dragon Age 2
geplaatst in: Electronic Arts, PS3, Reviews
tags: ,


Leave a Reply