gaming sinds 1997

Final Fantasy XII

Ik leef in een roes. En dat na het spelen van een spel! Het is lang geleden dat dat nog gebeurde. Ik kan me het bijna niet meer herinneren. Welk spel? Final Fantasy XII, nu al een klassieker. Het beste deel in jaren. De keizer heerst terug over RPG-land!

Ik was bijzonder sceptisch, en ik niet alleen. De reeks heeft net enkele mindere jaren achter de rug. Square-Enix haalde niet altijd de kwaliteit uit het verleden. Final Fantasy X was goed, maar niet meer dan dat. De uitstap naar het MMORPG-universum sloeg niet aan bij het grote publiek. Misschien was Square-Enix net iets te vroeg want Final Fantasy XI had potentieel genoeg. Het vervolg op Final Fantasy X kon me ook al niet bekoren; er waren te veel gillende wijven met geweren en te weinig sfeer. Het zinloze verhaal hielp ook niet echt mee. Dan sta je behoorlijk in de kou als doorgewinterde fan.

Maar toen verscheen Final Fantasy XII aan de horizon. Ik hoopte op een pareltje, en ik heb er één gekregen ook. Het kon net zo goed mislopen, want deel XII is behoorlijk atypisch. Gelukkig pakt het goed uit voor Square-Enix; ze experimenteren met hun reeks en dat vergt moed. X-2 was ook een soort experiment kun je zeggen, maar laten we eerlijk wezen: dat spel is een dikke dampende drol op een schotel vergeleken met Final Fantasy XII. Waarom? Atypisch, weet je nog.

Ik steek het magische schijfje in mijn PS2. Gevoelens van spanning en verwachting overvallen me. Tijdens een korte introductie valt meteen één ding op: Ivalice is een verdomd sfeervolle wereld. Je nieuwe virtuele biotoop is adembenemend. Square-Enix bouwt de wereld die ze in Tactics creëerden tot in de puntjes uit. Final Fantasy XII perst de PS2 tot de laatste druppel leeg. Ik heb geen idee hoe Square-Enix dit voor elkaar heeft gekregen, maar de architecturale hoogstandjes volgen elkaar in hoog tempo op. De steden zijn zelfs zo groot dat je wel eens verdwaalt. Dat gaat echter nooit irriteren, want Ivalice leeft. Er is dus altijd wel ergens iets te doen.

Final Fantasy is een mix tussen ouderwetse romantiek en hoogstaande sciencefiction. Dat is nu niet anders: techniek en magie worden afgewisseld met stoffige Perzische steden en vliegende eilanden. Ivalice is een aparte wereld, maar de raakpunten zijn er nog altijd. De echte fan zal ook veel referenties naar vorige delen tegenkomen. De nieuwe fans beseffen dat ze al die jaren iets misten.

Eerst denk je dat Final Fantasy XII het klassieke verhaal over goed en kwaad herhaalt, maar dat is niet zo. De grens tussen juist en slecht is heel klein en dat is verrassend. Wanneer vecht je voor je eer? Waarom vecht je? Hoe rekbaar is het begrip “trouw”? Wat is goed en wat is slecht? Is er wel een verschil? Allemaal vragen die je kan stellen doorheen het spel. De verhaallijn is nog nooit zo spannend geweest. Na belangrijke gebeurtenissen krijg je vaak een mooie cliffhanger, zodat je wilt doorspelen om het vervolg te weten.

Verwacht je dus aan de nodige interessante plotwendingen. Dat maakt het soms wel ingewikkeld, want vooral in het begin wil je nog wel eens vergeten hoe sommige personages heten. Dat de personages vaak luisteren naar gekke namen helpt ook niet echt. Het duurt eventjes voordat het verhaal helemaal begint. Het spel kent een opmerkelijk trage start, maar dat zijn de laatste uren van je vrijheid. Na een paar uurtjes slorpt het spel je helemaal op.

Er zijn geen hoofdpersonages meer. Natuurlijk ga je Vaan wel beschouwen als het belangrijkste personage, maar dat klopt niet echt. Het avontuur begint wel met Vaan, maar verder kun je niet zeggen dat hij belangrijker is dan de anderen. Het spel focust zich vooral op de interactie tussen de personages. Dat is verfrissend vind ik, want eerdere delen gingen eigenlijk alleen over twee hoofdpersonages. Daardoor kregen andere personen die net zo interessant waren een kleinere rol toegedeeld, waardoor ze weer minder tot de verbeelding spraken. Je hebt dus niet meer het gevoel dat het Square-Enix het verhaal van de zijpersonages verwaarloost.

Elk personage heeft zijn eigen verhaal. Ze hebben ieder een eigen reden voor hun oorlog. Toevallig lopen die redenen door elkaar, waardoor ze op elkaar moeten vertrouwen. Ik ga er niet verder over uitweiden, maar ik kan je wel vertellen dat je al snel alles over ze wilt weten.

Naast de speelbare figuren is Ivalice ook bevolkt met talrijke nieuwe en minder nieuwe rassen. Veel vijanden zijn helemaal nieuw en andere zijn opnieuw opgebouwd. De Moogles zijn terug in nieuwe vorm en zullen je graag helpen doorheen reis en natuurlijk kun je ook nu weer een ritje maken op een chocobo. De steden zijn bevolkt met reptielachtige mensen, plebs en officieren. Het maakt de beleving alleen maar voller.

De Gameplay is meteen de belangrijkste ommezwaai in het spel. Weg zijn die vervelende random encounters. Geen onzichtbare vijanden meer die opeens opdoemen via een zwart scherm en sterke ruis; het is de gewaagdste en beste ommezwaai in de serie. Je ziet vijanden deze keer van ver aankomen. Het is nog altijd moeilijk om gevechten te ontwijken dus telkens vluchten zit er niet in. De gameplay verloopt vlotter zonder het tactisch inzicht te verloochenen.

Dat komt omdat de basis stabiel blijft. Je kunt nog altijd strategisch te werk gaan. Het is dus niet zo dat je zomaar wat kunt gaan hakken tegen moeilijke tegenstanders. Je werkt nog altijd met tijd voor aanvallen, magie en items. Toch is er één essentieel verschil.

En dat is de toevoeging van Gambits: vooropgestelde patronen die je tot in de kleinste details kunt instellen. Zo kun je bepaalde personages inzetten om je te genezen als je levensmeter onder 40% raakt, maar het gaat veel dieper dan dat. In totaal kun je voor elk personage 12 gambits instellen. Aanvallen specifiek richten op de leider, magie gebruiken op vliegende vijanden, protect gebruiken bij zwaardere vijanden…voor elke mogelijkheid in het spel bestaat er wel een gambit. Dat betekent niet dat je na een tijdje het spel op automatische piloot kunt uitspelen. Daarvoor heeft Square-Enix te veel inzicht. Je moet nog altijd je hoofd er bij houden als je het wilt halen. De gameplay is pittig en sommige gevechten vergen het uiterste van je.

Final Fantasy X had een Sphere Grid en het nieuwste deel heeft een License Board. Dat kun je een beetje met elkaar vergelijken. Je begint allemaal op een soort speelbord, op hetzelfde punt. Dan kun je zelf bepalen welke richting je opgaat met je personage. Elk personage kan dezelfde vaardigheden aanleren. Dat betekent dat je zwaardvechters van magiërs kunt maken en andersom. Het is even wennen, maar het is een leuke manier om de houdbaarheid te verlengen. Als je echt tijd te veel hebt kun je gewoon een supervechter creëren en alles unlocken.

Grafisch oogt Final Fantasy XII zoals gezegd fantastisch. Met veel oog voor detail komt Ivalice echt tot leven. De meeslepende gebeurtenissen krijgen een speciale FMV. Normaal wennen die video’s na enkele jaren wel, maar met Final Fantasy blijft het telkens weer iets speciaals. FF XII is de grafische top dus. Muzikaal bereikt Final Fantasy XII de top net niet. Het is zeker niet slecht, maar de soundtrack van Final Fantasy VIII steekt er helemaal bovenuit. Het stemmenwerk is dan weer wel subliem gedaan, wat een ware meerwaarde geeft aan het spel. Dat terwijl ik de voice-overs uit deel X niet eens zo schitterend vond.

Natuurlijk loopt het spel over van sidequests. Je kunt voorwerpen verzamelen, exclusieve wapens kopen en nog veel meer. Er is zelfs een compleet spel in verwerkt waar je als huurling gevaarlijke monsters moet vangen of doden. Het speel geeft je genoeg mogelijkheden om je 60 tot 100 uur bezig te houden. De regelmatige Fragland-bezoeker weet ondertussen dat ik daar geen neen tegen zeg.

Final Fantasy XII biedt alles wat een fan zoekt. Het is een mijlpaal in de serie en ik ben er zeker van dat dit spel de manier waarop we RPG’s spelen in de toekomst gaat veranderen. De beste Final Fantasy tot nu toe? Dat soort uitspraken laat ik aan me voorbij gaan. Het is in ieder geval één van de beste spellen van z’n generatie. Ik speel dit spel nu al een maand en ik ben tot een ontdekking gekomen. Ik hou niet van RPG’s. Ik hou van Final Fantasy, en als het kan Final Fantasy XII.

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Final Fantasy XII
geplaatst in: PS2, Reviews, Square Enix
tags: ,


Leave a Reply