gaming sinds 1997

Folklore

Het is een zeldzaamheid dat een ontwikkelaar een nieuw IP begint, laat staan dat hij iets totaal nieuws probeert. Maak kennis met Folklore, de eerste game (voor zover ik weet) die Keltische mythologie als onderwerp heeft? Heb ik je interesse gewekt? Goed zo!

Folklore is reeds het tweede PS3-game van ontwikkelaar Game Republic (Genji 2), maar het spel heeft nog niet bijster veel publiciteit gekregen van Sony, niettegenstaande dat het een first-party exclusive is. Folklore is een fantasy action/adventuregame met heel wat RPG-elementen. En ondanks de overvloed aan titels in het genre, ziet Folklore er uniek uit, dankzij de uitstekende grafische vormgeving.

Folklore vertelt het verhaal van de twee hoofdpersonages, Ellen en Keats. Ellen heeft een brief gekregen van haar overleden moeder, waarin haar gevraagd wordt om naar het Ierse dorpje Doolin te komen.

Keats is een journalist van een occult magazine en heeft een tip gekregen dat het dorpje wel eens meer geheimen zou kunnen herbergen dan gedacht. Eens aangekomen ontdekt Ellen al snel dat ze een boodschapper is die naar de Netherworld kan afreizen, het rijk der doden. Keats wordt haar beschermer, waardoor hij ook tussen de twee werelden kan pendelen. Zo speelt het game ook: je zoekt naar quests in het “echte” Doolin en je vervult ze in de mystieke onderwereld. Naarmate het verhaal vordert, leer je meer over je verleden en het daadwerkelijke lot van Ellen’s moeder.

Het spel is ongeveer 20 tot 25 uur lang, wat niet veel is naar RPG-standaarden, maar wel mooi is voor een action/adventure. Jammer is de speelduur kunstmatig gerokken, aangezien je dezelfde omgevingen twee keer zult aandoen en ook dezelfde tegenstanders twee keer partij zult geven.

Hoewel Ellen en Keats’ quests lichtjes van elkaar verschillen, wordt het spel zo toch wel repetitief. Hoewel het perfect mogelijk is om eerst alle hoofdstukken van Ellen te doorlopen, gevolgd door die van Keats, doe je zo het verhaal onrecht aan. Er zullen namelijk heel wat details en plotwendingen aan je voorbijgaan. Het is beter om eerst een hoofdstuk te spelen met Ellen, om het dan met Keats nog eens te doen. Het mag dan wel vervelend zijn, je krijgt er verhaalgewijs heel wat voor terug.

Je zal enkel vechten in de Netherworld. Die onderwereld bestaat uit zes rijken (een weelderig feeënrijk, een onderwaterrijk, een lavarijk,…), die onderling sterk verschillen. Niettemin is de gameplay steeds hetzelfde, maakt niet uit in welk rijk je je bevindt.

Je wandelt doorheen strikt lineaire omgevingen, slacht een hele dierentuin aan monsters af en neemt het uiteindelijk op tegen een eindbaas (of Folklore). Je vecht eigenlijk niet zelf, maar roept de krachten van wezens (of Folk) op om het voor je op te nemen. Elk rijk heeft zijn eigen waaier aan Folk en je kan ze verzamelen door hun Id (“ziel”) te absorberen. Sommige Folk zorgen voor een beschermende barrière, terwijl anderen vanop afstand aanvallen of snelle meppen uitdelen. Bepaalde vijanden (zeker de Folklore) zijn bovendien enkel kwetsbaar tegen specifieke Folk, waardoor je voortdurend zult moeten wisselen tussen je beschikbare wezens (je kan eentje toewijzen aan elke face button).

Naarmate je ze meer gebruikt en er meer van eenzelfde type opzuigt, zullen je Folk sterker worden en meer schade toebrengen of minder magie verbuiken. Je kan de Id’s van Folk opzuigen door ze klappen te geven tot hun Id blootgesteld wordt. Die kan je dan vastgrijpen door op R1 te drukken en de Sixaxis naar je toe te trekken. Het voelt ook daadwerkelijk aan als de ziel uit iemand sleuren en het is dan ook erg leuk om te doen. Bij de wat moeilijkere tegenstanders moet je nauwkeurig timen wanneer je trekt, eer je ze aan je collectie kan toevoegen. Hoewel het gebruik van vele verschillende wezens fris en interessant lijkt, missen de gevechten toch diepgang. Elke Folk heeft maar één aanval en de meeste Folk kan je wel verslaan door steeds dezelfde aanvallen te spammen.

Folklore’s presentatie is zijn sterkste punt. Het design van de vele Folk is goed uitgewerkt: elkeen ziet er uniek uit, dankzij het uitgebreide Keltische bronnenmateriaal. De verschillende werelden zijn een plezier om te aanschouwen, dankzij het magnifieke gebruik van warme kleuren, indrukwekkende architectuur en prachtige, genuanceerde belichting. Maar zoals gezegd, zijn de levels erg lineair, door het voortdurende gebruik van een lange wandelpaden (met onzichtbare muren), gevolgd door open vlakten waar je kan vechten.

Dat is trouwens hetzelfde probleem waar Genji 2 al mee te kampen had. Het boeiende verhaal wordt verteld aan de hand van stripachtige cutscenes en een zeldzame -maar verbluffende- CGI-scène. Jammer genoeg hoor je enkel voice-acting tijdens die weinige CGI-intermezzo’s. Alle andere dialogen zijn geschreven, wat des te jammerder is gezien de kwaliteit van de betrokken acteurs. Wanneer je in Doolin rondkuiert, speelt er een meesterlijke pianoscore op de achtergrond (denk aan Final Fantasy X en X-2), maar wanneer je de onderwereld binnentreedt, wordt de muziek dramatischer (en naar mijn mening minder mooi).

Folklore is niet zozeer een prestatie op het gebied van gameplay, dan een in artistiek opzicht. De unieke sfeer maakt van Folklore een intrigerende en aantrekkelijke titel, maar de eigenlijke gameplay schiet tekort. Dat is het gevolg van het oppervlakkige vechtsysteem en de erg nauwe levels. Eentje om binnen enkele maanden eens te kopen, wanneer de prijs gezakt is.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Folklore
geplaatst in: PS3, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply