gaming sinds 1997

Free Running

Het is me wat met die gewaagde sporten! Wat is er zo leuk aan halsbrekende toeren uithalen met het besef dat het wel eens je laatste sprong in het onzekere kan zijn? Zowel op een skateboard als met rollerblades zou ik de eerste bocht niet overleven. Neen, geef mij dan toch maar de virtuele versie, lekker veilig in mijn zetel. Terminale teelbaljeuk is wellicht een groot risico. Maar zoals je weet is er altijd wel een hand die wil krabben, dus dat levert geen problemen op.

Tegenwoordig bestaat er voor waaghalzen een nieuwe formule richting ziekenhuis, namelijk free running. Skateboards zijn al even uit de mode, lopen is de échte shit. Dan hebben we het natuurlijk niet over hoerenlopers of deelnemers aan de marathon van Brussel, maar over de echte helden van deze maatschappij; de marginalen die ons leven verreiken met berichten in de krant omdat ze niet over het muurtje konden springen, en zo hun beide benen braken en nu geen tanden meer hebben in hun eens zo grote mond. Jawel vrienden, roekeloos door de stad springen en lopen is weldegelijk een rage.

Free running pikt hier handig op in en gaat verder waar obscure Franse films en reportages in Koppen het voor bekeken hielden. Of dat daadwerkelijk nodig was, is een heel andere zaak, en daar wil ik net over beginnen. Het was dus jammer genoeg niet nodig. Nochtans kon het best mooi uitpakken, want buiten de Tony Hawk-serie bloeden de extreme sports-games een beetje dood. Moeten we daar rouwig om zijn? Niet echt, want buiten onze olijke skater verscheen er niets wat we ons over vijf jaar nog zullen herinneren.

Free Running is dus voorbestemd om een stille dood te sterven. Het spel weet gewoon geen blijvende indruk achter te laten. Het begint allemaal al met een oersaaie training met één of andere Franse free running-held. Wie die held precies is, is voor de leek een raadsel en dat mag van mij zo blijven ook. Hij legt je alle kneepjes van het vak uit en doet dat met een bekakt Frans accentje, alsof je naar een film van The Pink Panther bent aan het kijken.

Wat meteen opvalt is dat de besturing gewoon te stroef is. Akkoord, de snelheid van Tony Hawk haal je niet met de benenwagen, maar dit is gewoon houterig. Springen doe je met vijf kilo verse patatten op je rug, of daar lijkt het toch op. Je kunt wat lopen, dat gaat stroef. Je kunt springen, dat gaat stroef. Je kunt klimmen, dat gaat stroef. Je kunt overstappen, dat gaat stroef. Stroef, stroever, stroefst…

Misschien is je mannetje de dag ervoor net iets te veel op stap geweest en draag je daar nu de gevolgen van. Met dat stelletje free runners weet je natuurlijk nooit, want discipline is hen namelijk vreemd. Iemand moet ze toch werkelijk eens zeggen dat alleen Sinterklaas en Zwarte Piet ongevraagd het dak op mogen, en niemand anders.

Grafisch is het spel ok, maar je weet hoe dat gaat, hé. Niemand is tegenwoordig nog tevreden met ok, en ok is dan ook niet genoeg. Het geluid is een opeenstapeling van urban sounds en dat hele urban-sfeertje doet me een beetje terugdenken aan de tijd dat R&B ook nog beluisterd werd door autochtonen. No offense, maar een busrit leert me dat autochtonen tegenwoordig veelal naar rock luisteren of van die ranzige hardcore à la Neophyte. Wat ik maar wil zeggen: urban is al lang niet meer hip, dus de bedoeling van dit spel is me nogal onduidelijk. Nu kon ik natuurlijk niet verwachten dat Free Running zich in de jungle ging afspelen, maar iets meer afwisseling qua sfeer en vormgeving mocht altijd.

Om een vrij kort verhaal nog korter te maken: niet kopen, niet huren, behalve als je het spel ooit voor drie euro in de bakken van Media Markt terugvindt. Lopen lopen (wat een kutreclame toch ook)!

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Free Running
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply