gaming sinds 1997

Freedom Force vs. The Third Reich

Wij op de redactie, zien onszelf vaak als helden, neen, superhelden. Wij schieten water uit zowat elke porie van ons lijf terwijl we het vuur aan de schenen worden gelegd door onze hoofdredacteur. We moeten aan een ongelooflijke snelheid onze reviews neerpennen om toch maar die deadline te halen. Neem daar nog de obligate vlieglessen bij, die volgen na elk bezoek aan het kantoor van onze hoofdredacteur en je zou voor minder superheldallures krijgen.

Nadat ik op pijnlijke wijze terug in contact was gekomen met de verharde vloer, werd er door het open deurgat nog een pakket achterna gezonden. Vergezeld met de woorden ‘Helsen, ga nog maar nekeer den held uithangen!’, belandde het pakketje met opschrift ‘Freedom Force vs. The Third Reich’ in mijn schoot.

Nadat ik het spel had opgestart, kwamen de verblindende kleuren meteen rechtstreeks op mij af. Even flitste de gedachte aan een duivels plan van onze hoofdredacteur door mijn hoofd; een gedachte die ik dan toch uiteindelijk maar van me afzette alvorens, met ietwat pijnlijke ogen, het menu te verkennen.

Niet zo erg speciaal, ik besluit dan maar meteen de singleplayercampagne op te starten in de hoop zo snel mogelijk dit spel te kunnen toevoegen aan mijn stapeltje ‘finished reviews’. Het eerste halfuurtje spelen was voor mij een echte hel. De vrij hoekige graphics, de felle kleuren en slecht geanimeerde tussenfilmpjes vliegen me om de oren in deze RPG en de zin om verder te spelen bereikt een nieuw dieptepunt. Het duurde dan ook even voor ik me had aangepast aan deze game en ik het geniale van deze titel begon in te zien. Want geniaal is het zeker.

Het begint al bij het concept. In het spel heb je de controle over maximum vier superhelden die de wereld van een gewisse ondergang moeten redden. Aan het begin van elke missie kan je uit een lijstje kiezen welke helden je mee op pad wil nemen. Tussen de missies door kan je met de prestigepunten die je verdient door het succesvol afronden van een missie, nieuwe helden aanwerven. Bovendien kan je de al aangeworven helden nieuwe krachten aanleren of hun oude krachten laten verbeteren. Bij elke held krijg je ook een klein filmpje, waarin je te weten komt hoe hij/zij superkrachten verwierf.

Ook het vrij geschifte verhaal is uiteindelijk toch zeer mooi uitgewerkt en houdt de sfeer er goed in. Omdat het verhaal tal van plotwendingen bevat zal ik er hier niet teveel over uitwijden, maar verwacht je in ieder geval al aan een hoge dosis intergalactisch gemoduleerde woorden! Voeg daar nog de overdreven stemmen die zo typisch zijn voor het comicbook imperium (Gee willickers, doccie… -red.) en je weet meteen dat dit grappige momenten oplevert.

Heel het spel is trouwens in deze aparte stijl opgebouwd, zoals ik eerder al zei. Gaande van de felle kleuren en overacting van de stemacteurs tot de statische tussenfilmpjes waarin stilstaande personages over het decor worden geschoven om beweging te simuleren. Maar ook de gebruikte grafische elementen en de sublieme achtergrondmuziek dragen allen bij tot de fantastische sfeer die dit spel uitstraalt. Dit alles vraagt wel een grote aanpassing van de gamer, die echt even moet wennen aan wat op het eerste zicht een eerder zwakke game lijkt.

Spijtig genoeg liet Irrational Games wel eens een steekje vallen tijdens de afwerking. Zo bleef mijn held geregeld een keertje vastzitten in het decor, waardoor mijn groepje van vier natuurlijk mooi werd uitgedund. Ook kwam het enkele keren voor dat mijn superheld het gewoon vertikte de tegenstander tot moes te slaan. Dit was dan meestal het gevolg van een lantaarnpaaltje dat in de weg stond of van een gebouw waar mijn held niet kon opvliegen. Wat doet een beschaafd mens in zo’n geval? Juist ja… hij breekt de boel gewoon af! Met veel gemak sleurde mijn held die lastige lantaarnpaal uit de grond en begon luierende losbollen lieflijk lustig op hun lege hoofdjes te timmeren. Ook de vervelende nazi op het dak van het gebouw bleef niet lang overeind nadat ik El Diablo opdracht gaf het appartementsblok met de grond gelijk te maken. Zo goed als alles kan dan ook vernield en vermorzeld worden in dit spel. Bovendien zijn enkele superhelden ook het vliegen meester, waardoor ze nog enkel met ranged-aanvallen gevloerd kunnen worden.

Door dit aanbod aan mogelijkheden durft het spel soms wel een beetje onoverzichtelijk worden en de actie gaat vaak zo snel, dat het moeilijk is om tijdig te reageren en te plannen. Geen nood echter, want met de pauzetoets is dat zo opgelost. Met een simpele druk op de knop ben je in staat om de volgende actie van je afzonderlijke groepsleden te plannen. Bovendien heeft Irrational er ook voor gezorgd dat dit spel toegankelijk is voor elke speler door het te voorzien van een zestal verschillende moeilijkheidsgraden.

Heb je de vrij korte singleplayercampagne uitgespeeld, (ik deed er ongeveer 8 uur over) kan je aan de slag in de rumble room of kan je kiezen om een spelletje te spelen over het internet. In de rumbleroom mode stel je eerst je superheldenteam samen, vervolgens kies je enkele vijanden en laat je ze het daarna uitvechten natuurlijk. Op die manier probeer je steeds je highscore te verbeteren door steeds meer en sterkere vijanden toe te voegen aan het lijstje.

Deze Freedom Force vs. The Third Reich heeft mij alvast aangenaam weten te verrassen. Hoewel het spel enkele foutjes bevatte en de singleplayercampagne relatief snel kan worden uitgespeeld, waren het toch enkele zeer mooie uurtjes. Als je de klassieke Fantasy RPG’s even moe bent, is deze RPG zeker iets voor jou en ook alle andere gamers raad ik ten stelligste aan deze game een keertje te proberen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Freedom Force vs The Third Reich
geplaatst in: PC, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply