gaming sinds 1997

Geist

Geist is eindelijk nog eens een exclusief game voor de GameCube, eentje waarin we bovendien eens geen Mario zien opduiken! Het verhaal gaat van start wanneer je als John Raimi naar Frankrijk wordt geroepen om er de Volks Corporation te ontmantelen. Deze houden immers vreemde wetenschappelijke experimenten die het daglicht niet mogen zien. Tijdens jouw heldhaftige poging om te ontdekken welke vuile praktijken precies plaatsvinden word je plots zelf slachtoffer van deze gruwelijke tests! Het gevolg daarvan is niet minder dan verrassend: je geest wordt uit je lichaam gezogen, zodat je nu plots een onzichtbare kracht wordt. Dankzij een gelukje slaag je er echter in te ontsnappen zodat er je nu slechts één ding rest: je opdracht toch nog tot een goed einde brengen en ondertussen zoveel mogelijk wraak nemen.

Geist is in de grond een FPS met een extra schepje avontuur en wat puzzels. Dat laatste volgt vooral uit het feit dat je dankzij je nieuwe geestelijke vorm allerlei objecten (van telefoons over vuilbakken tot ingewikkelde machines) en mensen kan gaan bezitten (‘possess’), zodat je door middel van hun lichaam of de specifieke eigenschappen van items de dikwijls leuke puzzels kan ontrafelen. Let wel: een overgroot gedeelte van het spel zal je toch de typische shooteractie afwerken, aangezien je vaak in het lichaam van iemand met een wapen zit.

Het is dan ook jammer dat net dat schieten het meest tegenvalt in Geist. Hoewel ik de controls persoonlijk nog vond meevallen is het vooral op het vlak van A.I., framerate en gewoon pure opwinding dat er wordt tekortgeschoten. Ook duiken vijanden plots uit het niets op, zelfs nadat je de omgeving eerst verkend hebt in je onzichtbare vorm. Gelukkig is er toch de nodige afwisseling (je kan immers makkelijk van het ene lichaam in het andere kruipen) en zijn er enkele bossfights die zorgen voor wat extra opwinding.

Enkele ontmoetingen naar het einde van het spel toe zijn bovendien dan wel weer erg leuk, bijvoorbeeld waarin je een overmacht kan uitschakelen door snel te wisselen wie je bezit. Op die manier zaai je immers verwarring en beginnen de tegenstanders op elkaar te knallen! Het spel wordt overigens beter naarmate je het (verrassende) einde nadert.

Maar wellicht zijn jullie benieuwd naar wat je zoals aankan in je geestelijke vorm. Dankzij die kan je onder andere erg makkelijk rondzweven zonder dat iemand je opmerkt. Er zitten wel wat addertjes onder het gras: bepaalde honden of toestellen kunnen je detecteren, door muren dobberen zit er niet in (uitgenomen als er kleine spleetjes zijn) en je kan slechts voor een beperkte tijd vrijelijk bewegen. Na een tijdje moet je immers terug iets gaan bezitten om te kunnen blijven overleven.

Dat laatste doe je overigens heel vaak omdat je al snel doorhebt dat je omwille van de rechtlijnigheid van het spel best iets dat je kan ‘possessen’ ook daadwerkelijk gaat bezitten, zelfs wanneer je niet onmiddellijk er een duidelijke reden voor ziet. 90% van de tijd maakt elk bezitbaar item deel uit van een puzzel, iets wat eigenlijk jammer is, omdat de opdrachten op die manier net iets te eenvoudig worden.

Gelukkig blijven de te nemen obstakels wel origineel en afwisselend, zodat dit niet al teveel gaat storen. Leuk is ook dat je vooraleer je mensen kan controleren je ze eerst schrik moet aanjagen zodat hun aura rood wordt, hetgeen in geestentaal betekent: “Stap maar binnen in mijn brein”. Iemand bang maken doe je door vuilbakken te laten ratelen, rare geluiden uit een telefoon te laten komen of door PC’s te laten crashen (‘Oh no, a blue screen of death!’). Jammer dat je hier niet meer mogelijkheden krijgt!

Je kan je wellicht inbeelden dat dit concept van bezitten veel creativiteit toelaat. In één van de puzzels ben je bijvoorbeeld onzichtbaar aanwezig in de vrouwendouches! Ook hier, net als bij het shootergedeelte, had ik echter regelmatig het gevoel dat er meer inzat en dat de makers uit het fantastische idee te weinig hebben gehaald. Iets meer creativiteit en meer vrijheid hadden van dit gedeelte van het spel echt iets innovatief en memorabel gemaakt. Misschien iets voor de opvolger?

Grafisch is Geist helemaal niet slecht, maar evenmin is het een pareltje. Wat haperingen in de framerate terzijde gelaten ziet het spel er gedetailleerd en afwisselend uit, ook al zijn er hier en daar zaken die echt lelijk zijn. Vooral de omgevingen zelf en het oog voor detail daarin vielen mij op. Ook het geluid kent geen grote problemen, maar echt opvallend kan je het bezwaarlijk noemen. Op technisch vlak zijn de redelijke laadtijden nog vermeldenswaardig, net als het vreemde idee om je telkens te verplichten om te saven vooraleer je terug begint na het sterven. Voor de eye-candy hoef je je dit spel dus niet aan te schaffen.

Naast de entertainende, maar niet al te lange, singleplayercampagne kan de meerwaardezoeker (Canvas-termen op Fragland, wie had dat ooit gedacht? -red.) nog van het game genieten door de multiplayeropties uit te proberen. Daarbij kan je in je huiskamer tot 3 vrienden uitnodigen die natuurlijk dan wel allemaal via splitscreen op je tv moeten staren. Er zijn best wel wat verschillende modes, zoals Capture-the-Host, Deathmatch en Hunt. Het eerste is een leuke variant op een normale CTF-mod, terwijl de laatste een team-based spel is waarbij de geesten het opnemen tegen de mensen. De geesten trachten de mensen te bezitten en hen zelfmoord te laten plegen terwijl de mensen op hun beurt dan weer hun Ghostbuster look-a-like wapens hebben om de zwevende tegenstanders mee uit te schakelen. Alle modes spelen lekker en dankzij de mogelijkheid tot bots biedt deze multiplayer net iets meer dan het gemiddelde GameCube spel. De vraag blijft natuurlijk of veel mensen vier controllers hebben en een tv die groot genoeg is om hiervan ten volle te kunnen genieten.

Geist is eenvoudig samen te vatten: het is een bovengemiddelde FPS die op een hoger niveau wordt getild door de toevoeging van het idee van ‘bezitten’. Hoewel die combinatie garant staat voor een originele draai aan het genre, originele puzzels en enkele leuke momenten blijkt het geheel te weinig diep uitgewerkt en de gameplay iets te lineair om van een topper te kunnen spreken. De vaststelling dat het spel te vaak aan Half-Life doet denken en dat het shootergedeelte nu en dan aan bloedarmoede lijdt, zorgt ervoor dat Geist net geen absolute aanrader is geworden. Ben je echter op zoek naar een FPS met een extraatje voor je GameCube, dan zal je geen spijt krijgen van deze aankoop!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Geist
geplaatst in: GC, Nintendo, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply