gaming sinds 1997

Genma Onimusha

Genma Onimusha is een spel dat gemengde gevoelens oproept : Het doet vele dingen goed, maar op andere vlakken faalt het gewoon verschrikkelijk. De invloeden van de Resident Evil reeks zijn duidelijk merkbaar in dit spel en als je een fan bent van dat genre, dan zal je zeker wel genieten van wat Capcom in elkaar geknutseld heeft.

De besturing is grotendeels zoals in Resident Evil. Je loopt een stukje, draait jezelf wat, loopt nog een stukje… Controls zoals dit werken degelijk in een spel zoals Resident Evil, maar niet in een hack ‘n slash als Genma Onimusha. Soms heb je gewoon verschrikkelijke problemen met de camerastandpunten : Onimusha werkt namelijk met pre-rendered high-res achtergronden. Als combat zich over een nogal grote plek verspreid, verspringt de camera een paar keer en dit kan verschrikkelijk frustrerend worden, vooral in gevechten tegen eindbazen. Ook jammer dat je jezelf met het D-pad bestuurt, en niet met de joystick. Persoonlijk vind ik joysticks nog altijd leuker dan D-pads. Nu goed, het went wel, maar de eerste keer dat ik het spel speelde, vond ik het ietwat frustrerend.

Je vecht jezelf scherm na scherm doorheen horden ondode monsters, die soms verrassend moeilijk kunnen zijn. Je komt slechts zelden minder dan 3 monsters samen tegen. Dit, samen met het feit dat je health-bar niet zo groot is, zorgt ervoor dat je meer dan eens een bloederig “DIED” op je scherm zal zien verschijnen.

Wanneer je, weer eens, een of ander gedrocht hebt gedood, kan je de ziel van het monster opnemen in je “Gauntlet of the Ogres”. Je hebt de zielen nodig om health bij te vullen, ervaring op te doen, of om na een tijdje even onoverwinnelijk te worden. Dit zorgt er niet echt voor dat combat leuker wordt. De vijanden zijn er in te grote getale en zijn ietwat te moeilijk, en dat haalt de snelheid een beetje uit het spel. Het voelt aan of je gewoon doorheen een reeks gevechten moet worstelen om zo van het ene punt naar het andere te kruipen. Je ervaring kun je gebruiken om je zwaarden op te waarderen, jammer genoeg moet je wapen soms van een bepaald level zijn om een of andere belangrijke deur te openen. Als je al je ervaringspunten nu bijvoorbeeld in je vuurzwaard hebt geïnvesteerd, en je komt een tijdje later een deur tegen waarvoor je bliksemzwaard op level 3 moet zijn, dan bereikt de frustratiemeter een hoogtepunt. Je moet je weer door een horde zombies heen vechten om ervaring op te doen, voor je je bliksemzwaard naar het benodigde niveau kan brengen, en dan pas kan je die deur openen. Om nog niet te spreken van het feit dat je soms nog een bepaald aantal experience points nodig hebt om een of andere deur te openen.

Pre-rendered achtergronden dus… Zucht, dat is niet echt iets waar ik een enorme fan van ben, maar het viel eigenlijk heel goed mee. De decors zijn realistisch en geanimeerd, en de texturen zijn zelden of nooit wazig, hoe dicht je er ook op staat te kijken. De characters in het spel zijn zeer mooi afgewerkt, in Dead or Alive 3 is het nog net iets meer kwijlen, maar Capcom heeft een heel mooi product afgeleverd. De personages bewegen vloeiend en de framerate blijft op een acceptabel niveau. De cutscenes zijn eveneens geweldig, zo’n dingen zie je echt zelden. Het introfilmpje is gewoonweg schitterend en ik heb er met open mond naar zitten kijken.

Het verhaal is eerder rechtlijnig: red de prinses van de grote, kwade demon, een plot die je al een biljoen keer in videogames bent tegengekomen, maar dat mag de pret niet bederven. Wie geeft er nu om het verhaal als je zombies in twee kan splijten?! Dat is dan ook het doel van dit spel. Als ik het in een zin zou moeten samenvatten: Dood iedereen die je tegenkomt. Of loop weg… (dat zijn er twee ! – red.)
Weglopen zal je ook soms moeten doen. In het spel zit namelijk een of ander rare pop. Je komt de pop tegen en je denkt “Hhm, mooie pop, mooi stukje decor” Maar dan springt de pop recht, begint te zweven en er springen een stuk of 6 zwaarden uit haar armpjes. Dit beestje is gewoon onoverwinnelijk, en dat is heel erg vervelend. Dankjewel hoor, Capcom…

Op het geluid is niet veel aan te merken: de effecten zijn zoals ze moeten zijn. Katana’s die tegen andere katana’s slaan, de kling van je zwaard die zich in vlees boort, de wind, vuur, demonische lachjes en spookachtig gehuil. De stemmen in de cutscenes zijn wel grappig. Net zoals in een in het Engels gedubde Japanse film. De monden lopen totaal niet synchroon, en soms praat het gezicht op je scherm nog wat na, terwijl het geluid al voorbij is. Dit is natuurlijk niet zo’n goede afwerking, maar het is wel hylarisch, je licht simpelweg in een deuk.

Wat Capcom hier aflevert is ook een verzameling vol mini-games en optionele quests die je kan uitspelen om extra wapens of armor te bemachtigen. Het zijn allemaal dingetjes die niet nodig zijn, om beloningen te krijgen die ook al niet nodig zijn, maar het maakt het spel wel wat leuker.
Groot minpunt is dat het spel enorm kort is. Ik heb het op het gemakkelijkste niveau uitgespeeld op één woensdagnamiddag. Drie uurtjes gespeeld. Op de moeilijkere niveaus duurt het allemaal wel wat langer, maar toch. Het verhaal is té lineair om meerdere keren te spelen. Capcom doet moeite om toch nog een beetje voor herspeelbaarheid te zorgen met alle geheime locaties en items, maar volgens mij falen ze hier.

Al bij al is Genma Onimusha wel een goed spel. Je bent er een weekendje flink mee bezig, en het slorpt dan ook wel een beetje je tijd op, maar als je het spel eenmaal hebt uitgespeeld, ligt de drempel om opnieuw te beginnen toch nogal hoog. Na een of twee keer heb je het allemaal wel gezien. Een zeer goed spel, maar toch liever een keer huren dan er al je zuurverdiende eurocentjes aan uit te geven.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Genma Onimusha
geplaatst in: Capcom, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply