gaming sinds 1997

God of War II: Divine Retribution

God of War II is heel veel. Het is de sequel op één van de beste actiegames, zoniet het beste, op de PS2. Het is één van de laatste grote releases op Sony’s console. Het is één van de meest bloederige en woeste spellen momenteel op de markt. Het is een langverwacht terugzien met Kratos, de man die goddelijk werd maar door zijn onblusbare drang naar geweld, oorlog en woede terug verbannen wordt tot een sterfelijk bestaan. Het is opnieuw, beste vrienden van de Griekse mythologie, een onstuitbare topper.

Het vervolg gaat verder waar God of War eindigde: Kratos zit op de Olympusberg, nippend van goddelijke drankjes en genietend van nooit ophoudende rijen hete, rondborstige blondjes en passionele brunettes, gezegend met strakke kontjes (dat is toch hoe ik me het Walhalla voorstel). Toch kan dat alles zijn woeste natuur niet blussen noch kalmeren en blijft hij 300-gewijs zijn Spartaanse legers van de ene naar de andere overwinning leiden. De andere goden kunnen daar niet meer mee lachen (hun aanbidders sneuvelen immers bij bosjes) en Athena gooit hem nogal bruutjes van de berg. Wat volgt is een ware odyssee naar de tempel die zijn lot kan veranderen, vol avonturen en gevechten waar Hercules en Odysseus himself een stevig puntje kunnen aan zuigen.

Het lekkere verhaal (met na een vijftiental uur een beetje een teleurstellend einde) dient vooral om je op een pad te sturen dat letterlijk betegeld ligt met tegenstanders die staan te popelen om te sterven door jouw massieve handen. Denk daarbij vooral aan spullen die je nog kent uit je Griekse lessen: Cyclopen, de goeie oude Zombies, vliegend vriendje Icarus en natuurlijk historische toppers zoals Zeus. Wat ook al niet veranderd is ten opzichte van de vorige keer is de keiharde manier waarop je al dat moois een kopje kleiner maakt.

Veteranen van de reeks zullen zich direct thuisvoelen bij de vele combo’s en de toegankelijke gameplay. Meer diepgang is er niet in de engine gestopt -het is dus geen Ninja Gaiden-, maar je zal niet altijd ongeschonden uit het gevecht stappen als je niet nu en dan wat tactischer tewerk gaat. Ook de uiterste brutale minigames om de grotere tegenstanders af te maken zijn terug met meer bloed, bloed, bloed!

Wie graag wat geweld heeft in zijn spelletjes zal dus zeker aan zijn trekken komen, want op dat vlak gaat de game gewoon nog een stevig stapje verder. Ik durf het bijna niet toegeven, maar af en toe kon ik toch geen demonisch of enthousiast lachje onderdrukken bij zoveel over-the-top entertainment. Afwisseling komt er in de vorm van nieuwe wapens, die ik persoonlijk zelden gebruikte omdat de blades zo cool en sterk zijn, en nieuwe magische spreuken.

De leukste toevoeging zijn zonder twijfel de sequenties waar je aan het vliegen gaat en je op de rug van enkele gevleugelde wezens aan het knokken mag. Vliegen kan je overigens ook zelf een beetje door de nieuwe mogelijkheid om met je blades je vast te grijpen aan bepaalde punten en je eraan heen en weer te laten schommelen: eenzelfde mechanisme zoals we kennen uit Tomb Raider: Legend.

Kratos moet echter niet alleen zijn spierbundels en adrenaline aanspreken, want nu en dan vallen er ook puzzels op te lossen. De typische open-de-deuren-met-een-hendel-stuff is aanwezig, maar gelukkig zijn er ook meer uitgebreide opdrachten die net iets verder gaan en je hersencellen aanspreken. Gelukkig voor de actiefreaks onder jullie worden er tijdens die stukjes ook nog genoeg lichaamsdelen geplet, zodat je niet te lang op je honger moet blijven zitten.

De eerste God of War zag er al even strak en sexy uit als een Vestaalse maagd (ik moet dringend nog eens 300 zien) en de sequel laat zich op dat vlak niet kennen. Ook hier geldt immers het adagio ‘groter, hoger, verder’ en je mag je verwachten aan prachtig ontworpen levels, indrukwekkende vergezichten en geïnspireerde tegenstanders, zowel klein als immens groot. Die laatste zijn bovendien voorzien van knappe animaties en scherpe textures.

Bovendien krijg je constant het gevoel dat je je in een wereld bevindt die vele malen groter, kwader en sterker is dan jezelf. Iets dat schittert door zijn afwezigheid zijn de cameraproblemen. Alhoewel je de camera niet kan besturen, wordt elke scène prachtig en foutloos in beeld gebracht, wat resulteert in een gladde gameplay en een ongeëvenaard cinematografisch effect. Het feit dat je deze keer alles in widescreen (God of War I had ook een widescreen-optie -red.) kan bekijken is de kers op de taart.

De soundtrack, die terug gebruikt maakt van orchestrale songs, inclusief orkest en zangpartijen, is van een hoge kwaliteit en past perfect bij de harde actie. De stem van Kratos is even stoer als we ons herinneren en de sexy vertelstem mag me nog altijd eens opbellen op mijn gsm voor wat minder publieke conversaties.

God of War II is uiteindelijk niks meer en niks minder dan het origineel in het kwadraat. Meer actie, meer geweld, betere levels, een geslaagder evenwicht tussen puzzels en knokken en een daardoor uiteindelijk meer evenwichtige, maar daarom niet minder brutale, ervaring, die je op het puntje van je stoel zal houden. Wij kunnen alvast niet wachten om die subtiel verborgen tietjes en de bloederige gevechten terug te zien in HD met God of War III.

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: God of War II
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>