gaming sinds 1997

Grand Theft Auto: San Andreas

Moorden, stelen, te hard rijden, suggestief taalgebruik hanteren, met dames die zich liggend staande houden in de koffer duiken, kortom: stoute dingen doen. Dat kon allemaal in de vorige Grand Theft Auto. Moraalridders vinden dit genoeg om een kleine onschuldige peuter om te toveren in een psychopaat met moordplannen. Aan de andere kant heb je nog de haters. Zij vinden elk spel dat ook maar een beetje gehyped wordt per definitie slecht. Het is gewoon “not done” om mee te lopen met de kudde ook al gaat het om een toptitel. Als iedereen het cool vindt, gaan wij het niet cool vinden, want dat is de truc: cool zijn doe je door zelf niet cool te zijn. Snap je het plaatje een beetje? Nee? Goed, dat hoeft ook niet want het feit is dat GTA: San Andreas ondanks de hype, ondanks de moraalridders en ondanks de gelijkenissen met een melkkoe, een klepper van formaat is. It’s the shit esé.

De hype-haters zullen dankzij mijn hierboven getoonde ophemeling al afhaken. Maar ik heb het echt goed met jullie voor hoor. Ik probeer jullie te bekeren. Want door het norse gedrag van: “Pff, ik vind GTA zo overschat.” mis je wel één van de beste titels van dit jaar en dat vind ik zo sneu. Anderzijds is het misschien gewoon jullie ding niet en zit ik hier jullie smaak onbedoeld af te kraken. In dat geval: mijn oprechte excuses want over smaken valt niet te redetwisten. Maar genoeg gepredikt, over tot de orde van de dag, namelijk de recensie.

Waar je in Vice City nog vrolijk kon ronddartelen in de foute jaren ’80, krijg je nu de turbulente jaren ’90 voorgeschoteld om keet in te schoppen. Je neemt de rol van Carl Johnson op je, ook wel C.J genoemd. Deze “brother” heeft na de dood van zijn broer het kleurloze Los Santos ingeruild voor het kleurrijke Liberty City (uit GTA III). Als later ook zijn moeder het loodje legt, besluit hij terug te keren naar de sloppenwijken en zijn nagelloos leven (lees: geen nagel om aan zijn harige kont te krabben) te hervatten. De eens zo succesvolle Grove Street bende waar C.J lid van was, heeft veel van haar roem moeten inboeten: Sweet, de broer van C.J, is achtergebleven met Big Smoke en Ryder. Dit trio zit met de handen in de cornrows. De ontvangst is dan ook niet meteen hartelijk te noemen want ze zien je als een lafaard die, als er problemen dreigen, met de staart tussen de benen er tussenuit knijpt. Je zal jezelf dus moeten bewijzen om terug deel uit te maken van de Grove Street Family. Dit wordt nog extra bemoeilijkt door de corrupte politie die Los Santos in zijn greep probeert te houden. Het valt meteen op dat de luchtige verhaallijn uit de vorige GTA is ingeruild voor een meer volwassen aanpak. Je kan ook de nodige plotwendingen verwachten die ik hier niet uit de doeken ga doen, want ik ben tenslotte geen partypooper.

Grand Theft Auto staat natuurlijk bekend als het spel waarin je alle denkbare voertuigen kan jatten en besturen. Welnu, Rockstar heeft wederom zijn best gedaan om dit concept wat verder uit te breiden met de toevoeging van fietsen en de mogelijkheid om al zwemmend van punt A naar B te gaan. Je zal dus nooit meer hoeven te vloeken nadat je met je wagen in het water bent beland. Op je dooie gemak eruit klimmen en vrolijk verder zwemmen is zonder meer mogelijk. Een ander vervoersmiddel dat terug zijn opwachting maakt is de trein. Waar je in de vorige versies enkel de trein kon nemen, kan je hem nu ook zelf besturen waardoor je een stuk sneller je bestemming kan bereiken. De mannen van Rockstar hebben precies ook veel tijd gesleten aan het spelen van NFSU. Ze hebben namelijk een heuse tuningoptie in San Andreas gestoken, speciaal voor de Johnny’s onder jullie. Je kan je wagen voorzien van hydraulische vering, overdreven spoilers, dikke velgen, nieuwe uitlaten, een vers laagje verf, een turbo boost en een nieuwe basversterker; “Zjonnie Tamponnie” all the way!

De moraalridders hebben het altijd gemunt op het gewelddadige karakter van GTA. San Andreas zal wellicht ook veel stof doen opwaaien want er staan weer heel wat vette wapens in het ver-schiet. Een trend die we in meer en meer games terug zien is de “dual-wielding” oftewel het hanteren van twee wapens tegelijkertijd (Halo 2). Het ziet er stoer uit en de tegenstand zal op deze manier vlugger tegen de vlakte gaan. Het miksysteem werd ook aangepast om nog meer schade te kunnen aanrichten. Zo kan je nu door je verschillende vijanden scrollen. Dit komt meestal goed tot zijn recht. Hier en daar knelt het schoentje echter; het werkt namelijk niet op vijanden die je graag langs achter…pakken. De frustraties kunnen zo al eens hoog oplopen maar over het algemeen werkt het prima. C.J kan nu tevens gehurkt mikken en stoere rolbewegingen maken. Dit kan uiterst effectief zijn wanneer je achter een voorwerp schuilt. Als je nog geen geld hebt om wapens te kopen, kan je nog altijd rekenen op je vuisten. In de fitnessclub (waarover later meer) kan je nieuwe moves aanleren ,waaronder heuse karatetrappen die vrij hard aan komen. Daarnaast zal je ook buskruitvrije wapens kunnen hanteren, zoals een slagersmes. Hiermee snijdt u, naast uw dagelijks brood, ook even gemakkelijk een keeltje over.

Te gewelddadig zegt u? Ach wel nee, het valt allemaal reuze mee. Geweld in videogames is gewoon een onmiskenbaar feit en één theorie zegt dat het een manier is om je agressieve stoom af te blazen. In mijn geval werkt het prima, dus waarom bij anderen niet? Wel, omdat die anderen een schroefje of twee, drie, vier los hebben en meestal uit een minder sociaal milieu komen. De sociale achtergrond heeft met andere woorden veel meer impact dan het gewelddadige gedrag van onze oh-zo-lieve broeder C.J. Neem daar nog eens bij dat in een Amerikaans gezin een geweer maar een nachtkastje van je verwijderd is en je weet genoeg. Hiermee hoop ik dat de discussie rond de invloed van geweld in videogames voor eens en altijd begraven is.

Veel in één zou de slogan kunnen zijn van GTA: SA. Ze hebben altijd al genrevervagend gewerkt maar dit gaat nog een stapje verder. Ik had dan ook schrik dat het als een bijeengeraapt zooitje ongeregeld zou voelen. Maar ik zat er gelukkig weer link naast. San Andreas is een mix van verschillende genres in één en het werkt perfect. Je hebt bijvoorbeeld elementen die we meestal in RPG’s aantreffen, zoals het bijhouden van statistieken voor elke actie die je onderneemt. Zo zal je een metertje hebben voor je uithoudingsvermogen, je spiermassa, je vetgehalte, je sex-appeal, je zwemvermogen, je rijvaardigheid (onderverdeeld in auto-, motor- en fietsvaardigheid), je wapenskills,… Deze kunnen allemaal verbeterd worden in de fitnesszaal, de rij -of pilootschool, de schietbaan of gewoon door ze veel te gebruiken. Je kan je personage ook volledig aanpassen met nieuwe kleding, tatoeages of een nieuwe snit. Naast het RPG-element zijn er ook stealth-elementen terug te vinden. Door een bepaalde vrachtwagen te jatten, kan je inbraakmissies doen. C.J zal nu veranderen in een heuse Solid Snake of Sam Fisher, al naargelang je voorkeur. Al sluipend kan je goederen gaan stelen in zowat alle huizen. Een metertje geeft aan hoeveel lawaai je maakt en eens die vol is, zal de desbetreffende inwoner even van zich laten horen.

De missies in GTA: SA hanteren grotendeels hetzelfde systeem als voorheen, namelijk: rij naar punt A, pomp daar wat lood in de slechteriken en vlucht weg van de politie. Door de steeds andere invalshoek, zullen ze echter nooit gaan vervelen. In het begin zal je namelijk veel bendemissies moeten volbrengen. Door andere bendeleden te provoceren kan je een gangwar uitlokken. Als je het voor mekaar krijgt om alle rivaliserende leden naar het hiernamaals te sturen, wordt je beloond met hun grondgebied. Dit zorgt vaak voor aardig wat leuke gameplay maar helaas valt deze optie na verloop van tijd weg en zal je tevreden moeten zijn met de gouden oude missies.

Zeker zo leuk als de hoofdmissies zijn de talloze submissies. Nieuw is ondermeer de mogelijkheid om zelf pooier te spelen. Je moet dan je hoer naar wanhopige klanten brengen, haar nadien oppikken en zo nu en dan redden uit de handen van grijpgrage kerels. Iedere vent droomt er wel van om pooier te spelen en dankzij Rockstar kunnen we deze droom weer virtueel waarmaken. Dank u daarvoor. Daarnaast brengt het ook aardig wat geld in het laatje, dat je later weer kan vergokken bij het paardenrennen. Met een beetje geluk en een hoge inzet kan dit je in geen tijd omtoveren tot multimiljonair. Een ander nieuwtje zijn de talloze minigames zoals de speelbare arcadekasten, de “Dance Dance Revolution”-achtige dansgames, het lowrider-springen en zo veel meer. Kortom: er is weer genoeg te doen in San Andreas.

Aan de graphics werd er ook ,in de mate van het mogelijke, gesleuteld. Zo is er het nieuwe blur effecten tijdens het rijden, de korrel filter -die we onder andere van Silent Hill kennen- voor de regenbuien en een wazige filter om de warmtegolven weer te geven. Ze zien er stuk voor stuk overtuigend uit, maar ze zijn niet altijd bevorderend voor het spelverloop. Framedrops zijn aan GTA nooit vreemd geweest en dat is wederom niet anders. Als er meerdere voertuigen in beeld zijn, wilt de snelheid al eens verminderen. Je zal ook heel wat meer pop-up zien en de textures worden niet altijd even snel geladen. Maar als je weet dat GTA uit drie grote steden bestaat die ook nog eens gescheiden zijn door enorme stukken platteland en er van laadschermen (binnenlocaties uitgezonderd) geen sprake is, dan zie je deze grafische mankementen graag door de vingers. Petje af voor Rockstar!

Lange ritten (lees: van het hoogste puntje in San Fierro tot het laagste puntje in Los Santos kan zo’n 20 minuten in beslag nemen) kunnen vaak leiden tot veel stiltemomenten. Maar niet in San Andreas; maar liefst negen radiozenders krijg je voorgeschoteld, met allemaal een andere stijl. Mijn voorkeur ging uiteraard naar Radio X met artiesten als Alice In Chains, Soundgarden en Guns ‘n’ Roses. Ook talloze bekendheden hebben hun stem verleend. Zo hoor je op WCTR de geflipte Andy Dick (o.a bekend van: The Andy Dick Show en The Assistant op MTV) voorbij komen en de stem van de corrupte politieagent is van niemand minder dan Samuel L. Jackson. Je oren komen dus niets te kort!

Nu heb ik al 1761 woorden vuilgemaakt aan GTA: San Andreas en dan heb ik het nog niet gehad over de verscheidenheid van de locaties, het vetmesten van C.J, de hilarische dialogen in het verhaal en op de radio, en de speelduur die met z’n 50 uur ver boven de rest van het recente spellenaanbod stijgt. Zo, dat is bij deze ook weer van mijn hart. Iedereen die nu nog sceptisch tegenover GTA staat, moet eens diep in zichzelf kijken en te raden gaan of hij zichzelf niet voor de gek houdt. Want je kan er gewoon niet omheen: GTA: SA is een dijk van een spel dat in ieders collectie aanwezig moet zijn. Het enige excuus dat ik me kan bedenken is het gebrek aan een PS2 en het enorme geduld dat je hebt om op de PC en/of Xbox versie te wachten. In alle andere gevallen: buy it, dawg!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Grand Theft Auto: San Andreas
geplaatst in: PS2, Reviews, Rockstar Games
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>