gaming sinds 1997

Iron Man

Een hele tijd geleden maakte ik het uit. Ik zag ze niet meer graag, het klikte niet meer en de sleur kwam erin. Maar zoals de Hollandse sufrockers van Blöf het bezingen: “Een man weet pas wat ie mist, als ze er niet is”. In dit geval is die “ze” de gamewereld. Het gemis werd te groot en al snel klopte ik terug aan bij Speed om me alsjeblieft terug in zijn rangen op te nemen. En zie hier, mijn eerste wapenfeit sindsdien: Iron Man voor de Xbox 360. Eén ding weet ik ondertussen wel, dit is niet het type spel dat je ongeloof in de gamewereld ombuigt tot adoratie. Integendeel, Iron Man is, ook al willen ze je anders doen geloven, gewoon weer een slecht spel gebaseerd op een film die op zijn beurt gebaseerd is op een comic.

Maar nu komt mijn moeilijke taak om deze review toch nog boeiend te houden. Ik zal zoals gebruikelijk even kort het verhaal uit de doeken doen.

Jij speelt Tony Stark, een genie als het op het ontwikkelen van moderne wapens aankomt. Je geweten begint te knagen wanneer blijkt dat jouw wapentuig aan de basis van een mondiale crisis ligt. Je besluit in een vlaag van menslievendheid je kennis te gebruiken voor andere en betere doeleinden. Je maakt je eigen superpak, neemt het heft in eigen handen en probeert zo je fouten uit het verleden te niet te doen. Meer heeft het verhaaltje niet om het lijf zodat spannende tussenfilmpjes vol drama en plotwendingen ook niet aan de orde zijn.

In Iron Man draait het natuurlijk allemaal rond actie! Je begint in een tutorial level waarin je leert hoe je met je pak moet omspringen. En al meteen weet je: dit spel zuigt harder dan die nieuwe Dyson stofzuiger. Meer nog, net zoals de Dyson verliest het niet aan zuigkracht, maar wordt die steeds groter naarmate je het spel meer gebruikt.

Dat is te wijten aan ondermeer de erg povere graphics en animaties die deze generatie niet meer waardig zijn. In het eerste level leer je bijvoorbeeld hoe je vlammenwerper te gebruiken. We weten allemaal dat vlammenwerpers een graag gezien speeltje zijn in games. De ‘zee’ van vuur die je in Iron Man over je vijanden kan laten vloeien is zo teleurstellend dat je nog liever thuis naar een theelichtje staart tijdens één van je romantische avonden met je vriendin. Althans, dat is mijn idee van romantiek, theelichtjes. De animatie die met deze vlammenwerper gepaard gaat is al even betreurend. Je vijanden worden gevloerd zonder ook maar even in vuur en vlam te blijven staan. Net als mezelf bij de eerder genoemde romantische avondjes gaan ze onmiddellijk plat bij het zien van het vlammetje.

Gelukkig hebben we het hoogtepunt van het spel nog niet bereikt! Dat is namelijk de doelstelling van het vliegpak.

Letterlijk en figuurlijk dan, want beter als dit wordt het in Iron Man niet meer. Je kan aan hoge snelheden door de lucht razen en het wordt helemaal leuk wanneer je helikopters en ander luchtgeschut in twee gaat breken. Helaas houdt de euforie niet lang stand. Na dezelfde animatie voor de twingtigste keer gezien te hebben in hetzelfde level besef je dat dit spel wel degelijk is wat je al vermoedde: dodelijk repetitief. Er is bovendien nergens een vorm van voldoening bij het succesvol afronden van een level aangezien je weet dat je volgende missie identiek zal zijn, weliswaar verkleed in een ietwat andere setting.

Hoe ontwikkelaars hier nog steeds mee durven uitpakken, begrijp ik niet goed. Het grootste voordeels is dat je dan weer beseft hoe goed een GTA of Metal Gear Solid is. We weten namelijk goed genoeg hoe snel er gewenning en verzadiging kan optreden. Neem nu mijn voorliefde voor graphics. Bij de komst van de nieuwe generatie consoles hing het slabbetje voortdurend onder mijn king te bengelen om zo het overschot aan productie op te vangen. Maar reeds na nextgen titel 3 had ik het opvangbakje achterwege kunnen laten. Dankzij Iron Man ben ik echter terug tot het inzicht gekomen dat de meeste huidige games er verdomd knap uitzien.

Iron Man hoort daar dus niet bij. Het spel had perfect op een PS2 of gewone Xbox kunnen draaien, zonder merkbaar kwaliteitsverlies. Wazige textures en slechte animaties zijn schering en inslag in deze titel. Het spel maakt ook van een eeuwenoude traditie gebruik, namelijk gerenderde cutscenes. En dat is maar goed ook, wat met een ingame engine als deze is een cutscene eerder een kutscene. Het geluid maakt ook niet veel goed. Robert Downey Junior ontleende zijn stem wel voor Iron Man, maar erg overtuigend zijn zijn oneliners niet.

Nee, Iron Man kan je zonder blikken of blozen aan je voorbij laten gaan. Ben je een diehard fan van de comic en film, dan is dit misschien wel een aanrader. Maar dan puur om je collectie compleet te houden. Een dikke onvoldoende dus.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Iron Man
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: , ,


Leave a Reply