gaming sinds 1997

Killzone

Tegenwoordig voel je als reviewer geregeld schaamte. Je schaamt je voor de zogezegde objectiviteit van andere sites en bladen. Jullie herinneren jullie wel nog allemaal Driv3r? Het spel was helemaal niet slecht, maar bevatte te veel fouten om echt goed te zijn. Een gemiddelde score denk je dan? Nee hoor, er werd gegooid met scores van 55% en minder! Totaal van de put gerukt dus. Hoe halen die reviewers in kwestie het in hun hoofd dat ze objectief zijn? Ook nu weer bij deze Killzone. Vele grote sites en bladen maken het met de grond gelijk (scores tussen de 60%-70%), omdat het te gehyped zou zijn. Bleek later dat ze niet eens een gold-versie hadden binnengekregen. Het grootste argument was dat Killzone bestempeld werd als Halo 2-killer, vreemd, aangezien Guerilla deze woorden nooit in de mond genomen heeft. Laat mij het jullie nu al zeggen: Killzone is GEEN Halo 2-killer, het is echter wél een heel erg aangename FPS! En ja, ik heb wél een final version reviewcopy!

Ok, na dit pleidooi tegen de wanpraktijken van sommige figuren in de gamespers, ga ik het hebben over waar het werkelijk om draait: de review van Killzone!

Je wordt al van direct overweldigd door een ongelooflijk knappe introcutscene. Je ziet een leider van de Helghast (de bad guys) een enorme invasiemacht toespreken. Zijn propaganda bereidt de soldaten voor op het invallen van de planeet Vecta en laat dat nou net de plaats zijn waar jij vertoeft. Je kan het al raden: jij, kapitein Templar, leider van de ISA-troepen, mag de hele armada aan Helghast terugsturen naar waar ze vandaag komen. Later kan je ook spelen met de vrouwelijke sniper Luger, de boerse heavy weapons guy Rico of de half mens, half Helghast spion Hakha.

Je eerste missie begint in de loopgraven. In een kort leveltje (niet meer dan een tutorial) moet je de Helghast infanterie (ze lijken wat op SS’ers met een gasmasker) zo lang mogelijk afhouden. Onder het motto “al doende leert men”, kom je in contact met de erg intuïtieve controls, een groot pluspunt voor consoleshooters! Na de trenches kom je terecht in een grote, kapotgeschoten stad.

Je ziet daar direct dat er heel wat tijd gekropen is in de vormgeving van het spel. De omgevingen zien er werkelijk prachtig uit, vol detail en afwisseling. De verwoeste gebouwen en grauwe graphics dompelen je volledig onder in de vuile oorlog tegen de Helghast. Er zijn maar weinig games die een dergelijke, sfeervolle omgeving kunnen creëren, maar Killzone slaagt er werkelijk voorbeeldig in. Ook de models van zowel medestrijders, vijanden en voertuigen zien er heel netjes afgewerkt uit. De wondermooie cutscenes blijven wel de kers op de taart. Al het detail van Killzone komt wel tegen een forse prijs. De PlayStation 2 wordt een dagje ouder en de framerate zakt merkbaar op bepaalde momenten, vooral in forse gevechten. Het blijft allemaal wel speelbaar, maar erg vlot is het niet. Ook jammer zijn de occasionele bugs en glitches. Gezichten krijgen soms te laat hun high-detail textures en in uitgestrekte omgevingen kan er wel eens pop-up voorkomen. Niettemin blijft Killzone toch een grafische uitblinker, met een heel aparte stijl.

Nog een sterk punt van Killzone is het fenomenale arsenaal aan wapens dat je meekrijgt. Zowel de Helghast als de ISA-troepen hebben hun unieke wapens, de een wat krachtiger dan de andere. Je hebt zo meerdere pistolen, assault rifles en heavy machine guns, alsook zwaarder geschut zoals een rocket launcher of een grenade gun. Nog cooler is dat de meeste wapens ook een secondary fire mode hebben, waarmee je nog meer dood en verderf kunt zaaien. Alle wapens zijn ook magistraal vormgegeven en zien eruit als futuristische versies van hedendaagse wapens. Het snipergeweer toont je zelfs een origineel oranje effect als je door het vizier kijkt.

Ze klinken ook simpelweg geweldig. Ik durf te beweren dat de wapens uit Killzone zowat de meest verbluffende geluiden produceren die ik ooit in een videospel heb gehoord. En niet alleen in wapensounds blinkt Killzone uit, ook de goede soundtrack, de sublieme voice acting en de subtiele achtergrondgeluiden (straatgevechten, moerasgeluiden,…) zijn voorbeeldig afgewerkt. Je wordt volledig ondergedompeld in de wereld van Killzone, en een surround systeem versterkt dat gevoel nog meer!

Het realistische oorlogsgevoel en de storytelling hebben echter hun prijs. Bijna alles is namelijk gescript, waardoor Killzone jammer genoeg vreselijk lineair is. Er is meestal slechts 1 duidelijke weg naar je objectives en die is dan ook bezaaid met vijanden. De omgevingen zijn meestal erg open, maar het wordt snel duidelijk dat er slechts 1 mogelijke weg door loopt. Hierdoor vind ik het des te jammerder dat er geen voertuigen in het spel zitten. Vehicular combat op zijn Halo’s had voor wat meer afwisseling kunnen zorgen, maar ook nu staat Killzone als een huis. Ook de AI mag best gezien worden. Je teamleden geven je dekking en aanwijzingen en lopen maar zelden voor je voeten. De tegenstand is ook niet van de poes. De Helghast vallen altijd in groep aan en geven elkaar steun. Ze roepen leuke oneliners als “Reloading”, “Flank left” of “Take him out!’ en gooien geregeld een granaatje voor je voeten. Het enige wat ik kan opmerken is dat de AI vaak defensief speelt. Ze zoeken dekking en nemen je van daaruit onder vuur, maar vallen meestal zelf niet aan. Niet erg moedig dus, maar als een stoere man zoals ondergetekende met een zwaar machinegeweer op je zou afkomen, zou je zelf ook bang afdruipen :D

Uiteraard zou een toptitel niet compleet zijn zonder uitgewerkte multiplayer modes. Deze zitten onder de noemer ‘Battlefields’ (of Slagvelden in de Nederlandse vertaling :) ). Je kunt zowel in splitscreen als online spelen. Je hebt de doodgewone Deathmatch en Team Deathmatch, maar ook enkele zeldzamere varianten zoals Domination (zolang mogelijk strategische plaatsen bezet houden), Assault (1 team valt een basis aan, de anderen verdedigen) en het aanverwante Defend & Destroy (1 groep verdedigt enkele belangrijke items, de andere groep probeert die te verdedigen. Bij mijn weten uniek aan Killzone is Supply Drop. In het midden van elk SD-level bevindt zich een bevoorradingspunt. Elk team moet proberen zo veel mogelijk supplies te naar zijn basis te brengen. Je krijgt 5 punten per bemachtigd pakket, maar je verliest er ook 5 als iemand anders met het jouwe aan de haal gaat. Daarenboven krijg je 15 punten per 15 seconden dat een suplpy in jouw basis ligt. Het team met de meeste punten wint uiteraard. De multiplayer verlengt de mooie levensduur van Killzone (campaign van +- 20 uren) nog wat meer, want Killzone spelen met anderen is best verslavend. Halo 2 is hier wel vele malen superieur (het is en blijft de beste consoleshooter, maak je geen illusies), maar we hebben al véél slechter gezien dan de MP van Killzone.

Killzone is simpelweg de beste first-person shooter op PS2. Het heeft sterke troeven zoals het boeiende verhaal, het ongelooflijke geluid, de übercoole wapens, de geslaagde graphics en de spetterende multiplayer. Halo 2 mag dan wel een betere consoleshooter zijn, iedereen die Killzone een kans geeft zal niet teleurgesteld zijn met wat hij krijgt.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Killzone
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>