gaming sinds 1997

Lost Odyssey

Japanse RPG’s zijn altijd al een troefkaart geweest voor de consoles van Sony en Nintendo. Wou je een spel waar je letterlijk honderden uren aan bezig kon zijn, dan moest je simpelweg voor die consoles kiezen. Microsoft Studios had dat ook door en om de verkoop in Azië aan te zwengelen, trok men enkele RPG-talenten aan, die aan de basis stonden van verscheidene bestsellers. Lost Odyssey werd ontwikkeld door Hironobu Sakaguchi, uitvinder van Final Fantasy. Is het spel een simpele kloon of biedt het effectief vernieuwing?

Lost Odyssey is de tweede grote Japanse RPG, die exclusief ontwikkeld werd voor de Xbox 360. In tegenstelling tot zijn voorganger, Blue Dragon, is de setting van Lost Odyssey een pak grauwer en volwassener. Voor de mensen die nog nooit van het spel zouden gehoord hebben, volgt een kleine introductie tot het verhaal. Het hoofdpersonage is Kaim Argonar, iemand die nagenoeg onsterfelijk is. Jammer genoeg is hij zijn herinneringen van de voorbije 1000 jaar verloren. Koppel dat aan een complot en de nodige unieke personages en je verkrijgt een tof en aangenaam verhaal waar je tientallen uren aan kunt spenderen.

Als je Japanse RPG zegt, dan denk je logischerwijs ook direct aan turn-based combat. Ook het vechtsysteem dat men gebruikt in Lost Odyssey is zo. Aangezien het game van dezelfde uitvinder is als de eerste Final Fantasy-games, hoeft het niet te verbazen dat Lost Odyssey sterk op die games gelijkt. Je hebt verschillende opties tijdens het vechten, zoals simpelweg aanvallen, magie gebruiken of bijvoorbeeld een potion inslikken. De vernieuwing bij de combat is het zogenaamde ‘ring’-systeem.

Je kunt namelijk een ring koppelen aan een van je personages. Deze kunnen niet alleen een damage bonus geven, maar ook enkele andere bonussen zoals meer schade tegen vliegende vijanden of een giftige aanval. Van het moment dat de ringen aan de personages zijn gekoppeld, dan komt er bij elke volgende fysieke aanval op een vijand twee ringen tevoorschijn. Als je mooi timet dat beide ringen op elkaar liggen, dan kun je dubbel zoveel schade aanrichten.

Een tweede aanpassing is de gevechtsformatie. Stel daar niet direct iets uitgebreids bij voor, want je kunt namelijk enkel je personages ofwel vooraan of achteraan in het gevecht opstellen. Zet je ze vooraan, dan doen ze meer schade met fysieke aanvallen, maar moeten ze tegelijkertijd ook meer incasseren.

Een RPG is natuurlijk niets zonder levelen. Door te vechten verzamel je twee soorten punten. Ten eerste zijn er ‘experience points’, die ervoor zorgen ervoor dat je personages in level stijgen. De tweede soort punten zijn ‘skill points’; die laten je personage bepaalde vaardigheden of magie leren. Daar zit wel een belangrijk verschil in, want de Immortals onder je personages kunnen zelf geen vaardigheden leren. Je moet via de vaardigheid ‘skill link’ namelijk de vaardigheden van je menselijke personages koppelen aan je Immortals, terwijl de andere personages hun vaardigheden automatisch leren bij het levelen.

Nu we toch bezig zijn over de verschillen tussen de Immortals en de overige personages, kunnen we ook vertellen dat ze een tactisch voordeel hebben. Als één van hen sterft tijdens het vechten, zal die na enkele beurten terug tot leven komen. Natuurlijk ben je verplicht om je groep te mixen, aangezien ze anders geen enkele vaardigheid kunnen leren.

Zoals vermeld, kun je via ringen extra bonussen krijgen tijdens de gevechten, maar je moet ze uiteraard eerst hebben. De eerste paar basisringen krijg je vrij snel in het spel, maar daarna ben je op jezelf gewezen om ze te verbeteren. Via een uitgebreid systeem genaamd ‘ring assembly’, kan je bestaande ringen opwaarderen naar een betere versie of simpelweg vanaf nul beginnen.

We zouden bijna vergeten dat het hoofdpersonage duizend jaar aan herinneringen heeft verloren. Tijdens het spelen, zal je de herinneringen stelselmatig herontdekken. Een deel ervan krijg je via het verhaal, terwijl andere herinneringen slechts te vinden zijn via sidequests. Die herinneringen zijn eigenlijk pure tekst, die op een sfeervolle manier wordt getoond op het scherm. Na een tijd begin je echt medelijden te krijgen met Kaim en merk je dat onsterfelijkheid soms meer een vloek dan een zegen kan zijn.

Het spel maakt zoals zovele games de laatste tijd gebruik van de Unreal Engine 3. Zowat elk gebied is prachtig gedetailleerd en je voelt dat de ontwikkelaars echt hun best hebben gedaan om een sfeervolle game te maken. De monsters die je zult bevechten zijn zeer gevarieerd en tegelijkertijd prachtig gedetailleerd. Toch zijn er twee minpuntjes, namelijk de framerate en de laadtijden. Wanneer het allemaal wat te uitbundig wordt op grafisch vlak, zal je enkele haperingen ondervinden. Het andere minpunt, namelijk de laadtijden is spijtig genoeg altijd al een zwakte geweest van de Unreal Engines.

De spelers die veel belang hechten aan geluid mogen ook zeer tevreden zijn, want de voice-overs van de personages zijn een streling voor het oor. De geluidseffecten van de magie en monsters zijn zeer helder en irriteren ook niet snel. Een mooie toevoeging zijn de Japanse stemmen. Dat is goed nieuws voor de gamers die het beu waren om slechte voice-overs te horen. Toch mag gezegd worden dat de Engelse stemmen perfect bij de personages passen.

Lost Odyssey is een spel dat menig RPG-fanaat fanaten zal bekoren. Grote vernieuwingen moet je niet verwachten, maar was je een fan van de vroegere Final Fantasy-games, dan zal je je onmiddellijk kunnen inleven. Tel daarbij nog eens 4 dvd’s op vol met filmpjes, de prachtige verhalen van de herinneringen en het resultaat is een prachtig spel, zowel grafisch als op gebied van gameplay.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Lost Odyssey
geplaatst in: Microsoft, Reviews, X360
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>