gaming sinds 1997

Marvel vs. Capcom 2

Laten we even eerlijk zijn, 2D fighters vormen nu niet een populair genre, en zeker niet op PS2. Op de zwarte console hebben ze namelijk een zware dobber aan toppers als Tekken en Virtua Fighter 4. Nu is het de beurt aan 2D fighter nr. 357, met name Marvel Vs. Capcom 2 om ons te bewijzen dat 2D vechtspellen nog steeds heer en meester zijn. Maar moeten we nu allemaal onze Tekken 4 een enkele reis naar de vuilnisbelt cadeau doen? No way!

Grafisch gaan de 2D fighters er de laatste tijd niet echt veel op vooruit, in mijn ogen verschilt Marvel Vs. Capcom bijna niet van pakweg Street Fighter Alpha 3 op PSX. Hoewel de animaties zeer mooi en vloeiend over je scherm vliegen (dankzij de 60 Hertz optie die ervoor zorgt dat het spel sneller loopt) vind ik dat de afwerking, in het bijzonder die van de karakters, heel wat te wensen overlaat. Op gebied van sprites valt er niets te zien dat de SNES niet zou kunnen! De achtergronden daarentegen vallen wél best te pruimen, hoewel ze spijtig genoeg een beetje (te) weinig bewegende elementen bevatten. Echte fans zullen zich natuurlijk niets van deze kritieken aantrekken en zeggen dat de graphics bij dit genre niets uitmaakt, maar dat de gameplay voorop staat. Natuurlijk is dit ook zo, maar de vraag blijft natuurlijk of er in deze tijden van 3D acceleratie nog wel plaats is voor 2D spellen …

De geluidseffecten en muziekjes bij MvsC2 zijn enorm arcade, zoals bij zowat elke 2D-fighter het geval is. Geen van de muziekjes is echt goed, maar qua irritatievermogen steekt het muziekje van het character select screen er met kop en schouders bovenuit. Verder zitten er geen uitschieters tussen. De sound van MvsC2 vind ik gewoon middelmatig, niets meer, niets minder.

Iets waarin de meeste 2D fighters wél uitblinken blijft natuurlijk het groot aantal speelbare personages. Op deze regel is MvsC2 gaan uitzondering met zijn 24 startpersonages en 16 geheime personages, allemaal bekende Marvel en Capcom Figuren (zoals Jill uit Resident Evil, de Hulk, Captain America, etc). Dit maakt het spel, vooral dan in multiplayer, al snel pakken leuker, maar voor de hardcore gamer juist moeilijker om alle special moves van alle personages van buiten te leren en te oefenen. Inderdaad, er lopen zulke freaks rond op deze wereld.

Als eenzame vechtersbaas zal MvsC2 je absoluut niet lang weten te boeien, want de toevoegingen over de speelhalversie zijn op één hand te tellen. Je kan bijvoorbeeld door bepaalde modes te spelen punten verdienen, die je kan uitgeven in de ‘secret factor’ mode. ‘Uitgeven’ is misschien wat veel gezegd, want van deze mode moet je absoluut niet veel verwachten, het gaat hier enkel om wat artwork van de personages, niets noemenswaardigs dus. Verder heb je nog de Training mode (waar de die-hards hun moves kunnen trainen), de Vs Mode en de Score Attack, waar het de bedoeling is je highscores te verbreken.

Dat je vechtspellen nooit koopt om in je eentje te spelen is vrij logisch, omdat spelen tegen vrienden duizend keer leuker is dan vechten met computergestuurde tegenstanders. Want zeg nu zelf, de overwinning op je broer of zus smaakt toch ietsje zoeter dan die op een binaire getallenreeks die de AI moet voorstellen. Op die manier blijft MvsC2, zoals vrijwel elk bestaand vechtspel, quasi oneindig speelbaar. Als je dus veel 2D fighter-minnende vrienden hebt, is MvsC2 absoluut geen miskoop.

MvsC2 is absoluut geen slecht spel, maar voegt naar mijn gevoel niets toe aan het genre, en dat is jammer. Op geen enkel vlak is het echt slécht, maar nergens blinkt het uit. De gigantische keuze aan personages, de oneindig speelbare multiplayer mode en de héél goede gameplay. Spijtig genoeg hebben door de voorgangers van MvsC2 dit reeds voorgedaan. Hierdoor zie ik het als het honderdduizendste 2D vechtspel, i.p.v. de topper die het had kunnen zijn …

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Marvel vs Capcom 2
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply