gaming sinds 1997

Mega Man X Command Mission

Weet je, dit spel heeft daadwerkelijk mijn zelfvertrouwen ondermijnd en ervoor gezorgd dat ik niet meer over mijn, al dan niet goede, reviewerscapaciteiten behoorlijk te kunnen werken. Na het lezen van “Wie heeft mijn kaas gepikt?” en een motiverend gesprek met onze eindredacteur Zwan (No sweat dude! – red.), vond ik plots de moed om er weer in te vliegen. Na het schrijven en vertalen van wat andere recensies durfde ik ook deze uitdaging weer aan.

Het probleem was dat ik na ettelijke uren van spelen nog steeds niet snapte waar deze Megaman telg om draaide en dus echt geen mening kon vormen over het spel. Nu moet je weten dat voor mij zoiets aankwam als een enorme schok, want ik heb al altijd overal een mening over gehad, die ik bovendien kon staven met een hele resem argumenten die zonder meer in mij opborrelden. Of ze objectief waren laat ik in deze context in het midden. Ik herinner me nog goed dat ik ooit eens samen met mijn zorgzame mammie op zesjarige leeftijd de trein naar Ezemaal nam. Op dat kwartiertje stak ik zo’n overtuigend pleidooi op dat een welgeklede heer, in de jaren tachtig ging iedereen er tenminste nog vanuit dat een maatpak stijlvol was, zei dat ik advocaat moest worden. Dat betekende, gesproken door een heer op leeftijd, dat ik een vlotte prater was. Dat is mij nu door invloed van de maatschappij echter wel ontnomen, waardoor ik moet schrijven, want communiceren van persoon tot persoon lukt als übernerd toch niet meer zo goed. Eigenlijk is dat bedroevend, ik was koeler op mijn zesde dan ik ben op mijn tweeëntwintigste.

Indien je geïnteresseerd zou zijn in het waarom van mijn gezaag destijds, dan zal deze paragraaf lezen je nieuwsgierigheid stillen. Zoals elke ijverige student al dan niet weet, stonden de jaren tachtig gelijk aan economische recessie en dat liet zich voelen tot diep in de alledaagse beslissingen. Een kerstboom versieren gebeurde door kurken in te pakken in zilverpapier, nieuwe kleren waren eigenlijk de oude van neefjes en nichtjes en voor ontspanning bleef er al helemaal niets over. Als je dus een koekje wou, kon je mits veel overtuiging een boterham met zelfgemaakte, weliswaar lekkere, confituur krijgen (meestal van aardbeien). Nu vond ik drankautomaten in die tijd al erg interessante machines. Vermits er in die tijd vrijdags maximum één blikje River cola of een zakje chips naar keuze afkon (let vooral op de of, de twee samen was te veel van het goede), toen enkel zout, paprika of pickles -die laatste at ik totaal niet,-, kwamen uit die machines zaken die een streling voor de tong waren . Uiteraard kostte zo’n blikje uit de automaat nog meer dan een merkblikje in de winkel, wat al taboe was. Zoals je merkt, was er dan ook een heuse confrater nodig om mijn moeder te overtuigen mij met zo’n blikje te verwennen. Ik kan je tot slot ook nog vermelden dat ik er niet in geslaagd ben een blikje te krijgen, maar ik neem mammie niets kwalijk, ze heeft altijd haar eigen belang opzij gezet en geleefd in functie van mij en dat is iets wat ik nooit zal vergeten (*Snik* Zo mooi! -red.).

Ongeveer tien jaar later kwam ik terecht in het middelbaar, waar al snel bleek dat mijn gestructureerde essays bij sommigen erg in de smaak vielen, zonder dat het me echt moeite kostte vermits alles zo uit te puntjes van mijn vingers kwam gevlogen. Uiteraard kunnen die gedachten onder de invloed des tijd wat positiever zijn geworden, maar je snapt wellicht ook het gevoel dat ik had nu ik voor een blanco pagina bleef zitten en aldus geen recensie van Megaman X Command Mission voor de dag getoverd kreeg. Ik had dan ook echt alle pech; ik had veel werk en stress, die mijn creatieve stromen blokkeerden. Komt daarbij dat MMX:CM nog eens een RPG is (niet echt mijn ding), lihctjes gebaseerd op de Mega Man games uit de 2D-platform tijd (de allerzaligste spelletjes ooit in mijn mening).

Wel, nu dat ik reeds een bladzijde gevuld heb, blijk ik toch nog altijd sterk in het schrijven van irrelevante inleidingen die dan uiteindelijk uitgroeien tot een verhaal op zichzelf. Wat dat betreft ben ik groot bewonderaar van Old Man Murray, een site die zo gerespecteerd werd dat je in Q3DM19 op de achterkant van een blok hun logo ziet staan! Daar neem ik mijn petje voor af, als ik er ooit één zou opzetten uiteraard, want ik draag nooit dergelijke hoofdeksels omdat ikl niet kaal wil worden.

Voor diegene die in de ijdele hoop toch iets over het spel te weten te komen tot hier hebben doorgelezen, zal ik nog snel iets klein zeggen over dit stukje digitaal entertainment, want ik zou jullie niet compleet willen teleurstellen. Al vraag ik me wel af of iemand eigenlijk een bespreking van dit spel zou willen lezen. In ieder geval, je kan ook nog altijd naar de score kijken, die wordt in verhouding toch tien keer meer en langer bekeken dan de doorlopende tekst. Misschien kon ik het zelfs nog sterker formuleren door de tekst in verhouding weg te laten!

Persoonlijk vind ik deze telg in de Megaman niet zo leuk, want grafisch is het niet altijd even overtuigend en ook qua geluid vond ik het spel maar matig. Bovendien frustreerde me het dat je, als je in een gangetje liep om een puzzel op te lossen, altijd plots via een fade-to-black in een vechtarena terechtkwam, waar je moest proberen de vijanden, die je zogezegd tegengekomen was in het gangetje, te verslaan. Het beurtelings toedienen van een slag leed, zeker in het begin, niet tot spannende gevechten en de interface vond ik ook erg onoverzichtelijk. Bovendien zijn die gevechten te talrijk en kreeg ik het gevoel dat ze mijn voortgang alleen maar ophielden. Het verhaal vond ik op zich niet zo erg slecht, maar dat was dan weer omdat het volgens mij niet zozeer tot een diepgaande RPG leidde. Volgens mij is dit spel niet geschikt voor de hardcore rollenspelspeler (bemerk mijn purisme) en is het evenmin geschikt voor zij die van de 2D-actie op de NES hielden. Het spel is op geen enkel vlak echt slecht te noemen, maar daarom weet het zich nog niet te onderscheiden van de eenheidsworst. Iets wat ik hoop met deze recensie wel gedaan te hebben.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Mega Man X Command Mission
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply