gaming sinds 1997

Miami Vice

Waarom wilde ik écht deze game? Goede vraag, ik ben zelf het antwoord nog aan het zoeken, maar dat is waarschijnlijk niet het meest verstandige. Het is namelijk veel te ingewikkeld voor de beperkte rekenkracht van mijn arme hersentjes. Nuja, niet dat ze anders wel veel rekenkracht bezitten, maar toch… Gelukkig kan dit spel zelfs gespeeld worden met hersenen in slaapstand. Je hoort mij al aankomen, ik heb nood aan een soort mentale vuilinisemmer, omdat er heel wat nutteloos zwerfvuil in mijn hersenen rondzweeft dat wanhopig op zoek is naar een alternatieve uitweg uit mijn lichaam. Niettemin hoop ik dat dergelijk afval eerst gesorteerd raakt, omdat ik het dan kan recycleren en gebruiken om er een review van te schrijven. Niemand leest graag ongerangschikte, willekeurige flarden tekst in reviews, toch?

Maar wat heeft de vuilnisman in mij eerst opgepikt? Een hele zak vol walgelijke geluidseffecten. Ik doe mijn handschoenen aan en pik er eentje uit: het geluid van schoenen. Jippie, onmiddellijk de afval-jackpot (klinkt toch leuk, niet?)! Davilex heeft blijkbaar enkel gezocht naar geluiden op internet (maakte niet uit welke) want het schoenen-geluidje gelijkt opvallend veel op “Zulu-stamhoofd bonkt geweldig op een rieten hut”. Ik wist dat ik het al eerder gehoord had! Om de gespecialiseerde crapgame-reviewer BillieTurf te bedotten zal je vroeger moeten opstaan, Davilex!
Dat was genoeg bewijs voor de rampzalige kwaliteit van het geluid, denk ik, maar wat te denken van het geluid van openzwaaiende deuren (Zulu-stamhoofd slapt de wang van een biatch), motorgeluiden (Zulu-stamhoofd die een scheet laat), geweerschoten (Zulu-stamhoofd die een wild everzwijn nadoet) of zelfs de voice-acting (aangezien Zulu-stamhoofden enkel wat mumbo jumbo brabbelen ga ik er vanuit dat ook dit geluid van hen afkomstig is). Alle gekheid op een stokje nu. Hoewel het geluid slecht is (en dat is eigenlijk een understatement) is de soundtrack nog steeds even aanstekelijk en charmant als toen. Als je mij niet gelooft: de soundtrack was indertijd een nummer1 hit voor 11 weken op rij, waarmee het record van Peter Gunn uit 1959 gebroken werd!

Ok dat afval is nu gesorteerd (kan moeilijk anders met een groene jongen als mezelf), dus is het nu tijd om het volgend stuk vuil aan te pakken: de graphics. Dit was echt “top of the bill”, althans als we 5 jaar teruggaan in de tijd. Ik lieg niet wanneer ik zeg dat deze graphics vergelijkbaar zijn met die van een Playstation One, want een autodeur uit een cutscene zag er bijna identiek hetzelfde uit als een uit Time Crisis: Project Titan: gewoon een grote vlek grijs en zwart, zonder ook maar enige vorm van detaill. Ingame is het ook al niet veel beter want de levels zijn helemaal niet interactief, kamers zijn inspiratieloos en voelen te proper en te leeg aan. Planten lijken platgedrukt, kogeleffecten zijn er niet. Eigenlijk is er gewoon niks moois aan Miami Vice.

Al die zaken vergallen de pret echter niet; daar zorgt de camera voor, omdat hij nooit doet wat jij wil. Als je hem wil bijsturen, reageert de analoge stick veel te gevoelig, waardoor de camera rond het verkeerde punt draait, in meestal de verkeerde richting. Soms neemt hij een vooraf bepaald, vast standpunt in. Zo lijkt het alsof het spel je iets wil tonen, maar jammer genoeg word je niet getoond hoe je naar dat punt geraakt, dus moet je er maar blindelings op af stappen. Een druk op R3 plaatst de camera terug achter het hoofdpersonage. Dit is de beste plaats, al de rest is verloren moeite.

De game probeert een third-person shooter zijn (mijn favoriete genre!), maar er zijn heel wat zaken die mij ergerden. Laten we beginnen bij het begin: ik kreeg geen handleiding of boekje met controls opgestuurd en omdat het spel niet begint met een trainingslevel, moest ik alles maar zelf uitvissen. Daarenboven reageren de controls niet altijd zoals je zou verwachten, waardoor het onder de knie krijgen van de (eigenlijk simplistische) gameplay van Miami Vice toch een irritant karwei werd.

De walgelijke camera heeft ook enkele nare neveneffecten, maar om die te begrijpen moet ik eerst wat anders uitleggen. Als je R2 indrukt, houden Sonny en Tubbs hun wapen in de aanslag, klaar om (via auto-aiming) een vijand neer te leggen. Je hoeft dan enkel nog O in te drukken om je tegenstander naar pierenland te sturen, althans in theorie. Neem dit voorbeeld: net wanneer er geen vijanden te bespeuren vallen, lijkt het alsof Tubbs naar een tegenstander mikt, terwijl hij eigenlijk naar een betonnen muur staat te gapen. Enkele seconden later word je neergeknald, allemaal omdat je hem simpelweg niet zag!

Gelukkig heb je je partner nog, met wie je kan proberen de gewonde agent een verbandkistje toe te spelen. Je hebt jammer genoeg slechts 50 seconden om dat te doen. Als het lukt zal de gezondheid van je gevallen kameraad weer stijgen, iets wat normaal altijd gebeurt als je slechts enkele kleine wondjes hebt. Als je tweede levensbalk echter ook leeg is, is het volledig over en out en mag je het héle level herstarten. Dat is eigenlijk sarcastisch, want sommige levels zijn uitgespeeld voor je het weet. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat sommige passages op 30 seconden uitgespeeld zijn!

Je kan op elk moment wisselen tussen Sonny en Tubbs en afhankelijk van de situatie kan dat wel een verschil maken. Sonny is de vlotte jongen met lichtere wapens en een wat verfijndere aanpak, terwijl Tubbs gewoon alles kapotknalt met zijn shotgun en deuren instampt in plaats van ze te openen. Uiteraard kan je beide karakters niet tegelijk besturen (co-op verwachten was blijkbaar een utopie) terwijl dat best nog goed zou kunnen afgelopen zijn. Het zou namelijk effectiever zijn om met 2 controllers in mijn handen, daarbij dus beide spelers tegelijk controlerend, dan om orders te geven aan je oliedomme partner, zoals nu het geval is.

Hoe hard ik ook probeer om iets positiefs te vinden aan dit spel, het lukt me gewoon niet. Het verhaal en de missies zijn niet goed uitgewerkt en mooie, bezienswaardige cutscenes implementeren was al helemaal te veel gevraagd. Dan is er ook nog het enerverend geluid, dat zelfs niet past bij de actiegedeeltes. De voice-acting is verschrikkelijk en de 3, of misschien 4, lijntjes tekst zijn extreem repititief en bovendien volledig misplaatst. Het idee achter de gameplay, en zelfs achter het spel, is erg goed, maar alles is fout gelopen bij het vertalen van deze ideeën in programmacode. Nu, je weet al dat je geen kwaliteit krijgt voor je geld, maar kwantiteit mag je ook vergeten, aangezien ik het spel uitspeelde in ongeveer 3 uurtjes. Er zijn geen multiplayeropties, geen bonussen, geen TV-scenes en geen unlockables. Nu, ik vond het best lollig om door het spel te razen, maar als ik dat zeg, zal niemand me geloven. Zelfs die kleine stemmetjes in mijn hoofd vinden me een leugenaar.

Onze Score:
3.0
gerelateerd spel: Miami Vice
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply