gaming sinds 1997

Need for Speed: Most Wanted

Het gebeurt niet vaak, maar dit spel heb ik wel degelijk meer gespeeld dan nodig zou zijn om er een bespreking van te schrijven. Ik geef het toe. Dergelijke openingszinnen kunnen een soort eerste indruk op jullie hebben die niet meer te herstellen valt. Zelfs al spendeer ik de komende tweeduizend woorden aan minpunten van het spel, dan heb je uiteindelijk toch iets van: “Ja, maar die gast vond het zelfs plezant.”

Dat klopt deels ook wel. Toch moet ik, zoals dat zo vaak het geval is, ook nu met spijt in het hart vaststellen dat het dualisme in mij weer de kop op steekt. Het zou ridicuul zijn om te beweren dat ik hier een kutspel in mijn handen krijg geduwd. EA brengt een degelijk afgewerkte arcaderacer op de markt waarvan ze weten dat er een publiek om zit te smeken, een publiek dat uit meer bestaat dan hardcore gamers en jarenlange aanhangers van de reeks, al hebben die laatsten volgens mij twee delen geleden reeds afgehaakt. Iedere zichzelf respecterende tuner doodt de tijd op een beurs of show namelijk door het spelen van Most Wanted in diens uitgebouwde bak. Daar is uiteraard helemaal niets mis mee, integendeel de spanning wordt er alleen maar intenser van.

Ironisch genoeg beschouwden velen van deze rookies gamen tot over een paar jaar iets voor nerds achter hun PC. Hun sociale status liet het dus niet toe om die wondere wereld binnen te stappen. Daardoor zijn velen natuurlijk hopeloos achterop geraakt en net voor die mensen heeft EA de moeilijkheidsgraad van hun laatste telg drastisch verlaagd. Op zich vind ik die lage instapdrempel en toegankelijkheidsbevorderende opbouw lovenswaardig, maar men had de meer ervaren spelers toch ook iets kunnen gunnen. De opdracht is simpel: race je een weg (bemerk de woordspeling) naar de top van de blacklist en neem wraak op je rivaal. Mijn hogere studies hebben het aantal uur intensief gamen ernstig teruggeschroefd (er viel dan natuurlijk ook heel wat terug te schroeven). Ik ben dus vast en zeker geen super getrainde expert meer, maar toch heb ik blacklist nummer vijftien tot nummer zeven zonder veel moeite van de troon gestoten. De eerste wagens rijden zelfs zo traag dat je ondertussen je vriendin nog kunt beffen. (Je krijgt dan wel hoofdpijn van boven haar tieten naar de televisie proberen te staren.)

Word je vriendin echter liever gevingerd dan heb je wel een probleem. Zeker in de eerste helft van het spel, moet je constant plankgas geven. Komt er dan al eens een scherpe bocht, dan snij je hem gewoon af door over te stoep te vliegen. Het is dus onmogelijk om slechts met één hand te rijden. Ben je echter verdraaid goed in multitasken dan kan je met links even vingeren, dan een bocht nemen en dan komt er weer dertig seconden autosnelweg dus … Uit empirisch bewijsmateriaal bleek echter dat vele spelers geëlektrocuteerd werden wanneer het kutvocht van de vingers in de controller sijpelde. “Aha”, dacht ik, “maar het handvat is wel hermetisch afgesloten, dus mits wat goede vermomming hoeft ze niet eens te weten dat ik er multifunctionaliteit aan toeken”. Het is een mooie theorie, ware het niet dat je continue op het gras of tegen de vangrail moet rijden om het trilelement te laten werken. Scherpe rondetijden zet je dan natuurlijk niet neer.

Ondanks zijn eerder simplistische gameplay weet Most Wanted toch verrassend lang te blijven boeien. Het opvoeren van je wagen, je een weg naar de top maken en de verschillende racemodes (sprint, circuit, time-trial, drag) maken er een licht verteerbaar geheel van. Van frustratie zal er nooit sprake zijn, want ook het systeem dat meet wanneer de politie je oppakt is verbeterd. Vroeger was dit immers nooit duidelijk; soms reed je nog weg maar je kon evengoed ingerekend worden. Nu loopt het busted-balkje vol en daarna heb je het sadomasochistisch genoegen om door een vrouwelijke agente in de boeien te worden geslagen. Dat is leuk, maar toch kon ik me niet van de indruk ontdoen dat de manier waarop beslist wordt wanneer je wordt opgepakt er niet veel consequenter is op geworden. Wat echter perfect werd uitgewerkt, zijn de achtervolgingen: hoe meer overtredingen je begaat, hoe meer wagens achter je aankomen. Dit leidt tot epische en megalomane achtervolgingen waarbij het zweet van je voorhoofd parelt en je na verloop van tijd echt denkt dat er niets anders meer op zit dan overgave.

Alle leuke tierlantijntjes kunnen me toch niet van de indruk ontdoen dat Most Wanted bijna uitsluitend recycleert, zowel qua concept als qua gameplay. Ik verwachtte een nieuw spel en geen mutatie van Hot Pursuit (exotische wagens en locaties met politieachtervolgingen, arcadegameplay) en Underground (tuning, free-roaming, drag). Toegegeven, hun recyclage levert nog steeds een dijk van een spel op dat menig nieuw ontwikkelde games mijlenver achter zich laat, maar het nieuwe is er overduidelijk af. De gebruikelijke en vertrouwde opzet zorgt er ook voor dat je niet voor nieuwe uitdagingen komt te staan waardoor de moeilijkheidsgraad nog eens naar beneden wordt getrokken. Enerzijds wil ik wel blijven spelen, want het is ontspannende leute, maar na een uurtje krijg ik telkens weer het gevoel dat ik niets bijleer. Na één derde van het spel won ik nog altijd makkelijk met mijn licht opgevoerd wagentje van een Porsche. Oké, winnen is leuk, maar als het geen moeite kost, gaat het na verloop van tijd evenzeer vervelen. Een new, medium of hard setting was dus bijzonder welkom geweest, al besef ik maar al te goed dat zoiets in dit spel onmogelijk te verwezenlijken is.

Most Wanted is een toffe racer maar mist volgens mij toch enige diepgang en uitdaging om de intensiteit, spanning en levensduur van voorgangers zoals Porsche Challenge (zelfs nu nog) of Hot Pursuit (voor z’n tijd) te kunnen evenaren.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Need for Speed Most Wanted
geplaatst in: Electronic Arts, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply