gaming sinds 1997

Ninja Gaiden Sigma

Ninja Gaiden was een van de moeilijkste, mooiste en ronduit beste games voor de originele Xbox. Ninja Gaiden Black -grotendeels hetzelfde spel, maar met enkele nieuwe toevoegingen- was zelfs nóg beter en nóg uitdagender. Nu krijgt het spel alweer een make-over, voor de PlayStation 3 ditmaal, genaamd Ninja Gaiden Sigma. En raad eens: ook nu geldt het spreekwoord ‘derde keer, goede keer’!

Ninja Gaiden Sigma geeft je de controle over Ryu Hayabusa, een ninja van de Dragon Clan. Nadat de duistere samoerai Doku zowat de volledige bevolking van Ryu’s geboortedorp heeft afgeslacht en daarnaast ook nog het krachtige Dark Dragon Blade heeft meegenomen, gaat Ryu achter Doku aan, op zoek naar wraak.

Het verhaal wordt verteld aan de hand van enkele flauwe CGI-filmpjes en matige voice-overs. Het spel neemt je mee doorheen heel wat verschillende levels (een traditioneel Japans dorpje, een luchtschip, een kerk in Byzantijnse stijl, een piramide,…) die maar weinig uitstaans hebben met elkaar. Dat is schadelijk voor de continuïteit van het verhaal, maar laten we eerlijk zijn: Ninja Gaiden speel je niet voor een diep en meeslepend verhaal.

Ninja Gaiden Sigma heeft echter wel een uitmuntende fighting engine die de diepgaande zwaardgevechten aandrijft. Ryu beschikt over een brede waaier aan melee-wapens (zwaarden, slagzwaarden, hamers, nunchaku’s…), die allen unieke combo’s bezitten.

Hoewel ik slechts zelden iets anders heb gebruikt dan het standaard Dragon Sword of de dubbele katana’s -genaamd Dragon’s Claw & Tiger Fang, een gloednieuwe en erg waardevolle nieuwigheid in Ninja Gaiden Sigma-, is het toch leuk om te weten dat je op elk moment kunt overschakelen naar een tragere vechtstijl, waarmee je echter meer schade doet. Je wapens kunnen ook worden verbeterd bij de smid, wat ze krachtiger maakt en je toegang geeft tot nog meer verschillende bewegingen. Waarin dit spel verschilt van de meeste actiegames, is de defensieve speelwijze; je moet voortdurend blocken en wegrollen om zonder kleerscheuren uit een gevecht te komen. Zomaar in het wilde weg op tegenstanders inhakken levert je een gewisse dood op. Blokkeren en pas aanvallen wanneer een vijand zijn verdediging laat zakken is de sleutel tot de overwinning. Ryu heeft ook enkele ‘ultimate techniques’ (die je moet opladen) en counteraanvallen, maar die vereisen beide wat oefening.

Niettemin, als je ze correct toepast, kan je snel een gevecht in jouw voordeel doen kantelen. Naast zijn melee-arsenaal, zeult Ryu ook enkele afstandswapens mee (werpsterren of shurikens, pijl en boog…), evenals enkele ninpo-aanvallen (magie). Door met de Sixaxis te schudden terwijl je een magische spreuk gebruikt, maak je de spreuk krachtiger. Het doet er echter niet veel toe, aangezien het veel sneller en effectiever is om je vijanden aan mootjes te hakken dan om een vuurbal of ijspegel te gooien.

In NGS mag je ook drie korte leveltjes spelen met Rachel, de rondborstige, in blinkend leer gehulde demonenjaagster uit het originele spel. Rachel gebruikt een trage maar krachtige oorlogshamer, waardoor je je speelstijl moet aanpassen.

Rachel moet voorzichtiger vechten dan Ryu en meer gebruik maken van counters. Als je echter de vijand raakt, zal hij snel tegen de vlakte liggen. De levels van Rachel zijn mooi verweven met die van Ryu, maar toch zijn die laatste over het algemeen genietbaarder. Rachel is echter aantrekkelijker voor het oog (tenminste voor een mannelijk publiek), dankzij haar lange blonde manen en double-D-boezem. En mocht je je het soms afvragen (ontken het maar niet!); jawel, Team Ninja heeft dezelfde vreemde, onnatuurlijke tietphysics gebruikt als die uit Dead or Alive: Xtreme Beach Volleyball.

De game bevat enkele van de beste bossfights die je ooit zult gespeeld hebben. Er zijn tientallen bazen, waaronder een samoerai te paard, de elektriciteit afvurende Alternator en Dynamo, een gigantische skeletdraak of de pistolero Gamov. Ze hebben allen meerdere aanvallen, zowel voor dichtbij als veraf. Om ze te verslaan, moet je voortdurend in beweging blijven en hun zwakke plek aanvallen wanneer ze eventjes hun offensief staken.

Sommige bazen zijn relatief makkelijk, maar sommigen hebben zoveel verschillende aanvallen dat ze een enorme uitdaging bieden. Over uitdaging gesproken, NGS is zeker géén gemakkelijk spel. De normale modus is niet voor iedereen weggelegd, laat staan de ‘hard’-, ‘very hard’- en ‘master ninja’-moeilijkheidsgraden. Die laatste drie zijn enkel bedoeld voor de echte controllerkunstenaars onder ons. Ninja Gaiden geeft echter enorm veel voldoening in ‘normal’, maar de lagere ‘ninja dog’-optie is nog steeds erg leuk. Ninja dog kan je niet van in het begin kiezen, maar waneer je drie keer na elkaar sterft, kan je kiezen om ‘het pad van de ninja’ te verlaten en het dus wat rustiger aan te doen. De game zal misschien iets makkelijker lijken voor Ninja Gaiden Black-aficionados, maar dat is vooral te wijten aan enkele kleine tweaks in de levels. Nadat je NGS hebt uitgespeeld, unlock je de mission mode, die eigenlijk niets meer of minder is dan een reeks uitdagingen die het uiterste van je skills zullen vergen.

De opmerkelijkste wijziging ten opzichte van de originele games is uiteraard de verbeterde grafische presentatie. Het spel draait nu in high definition (1080p max, en dat allemaal aan 60FPS) en ziet er prachtig uit.

Ryu, Rachel en de andere personages zijn perfect geanimeerd: hun over-the-top bewegingen zijn echt supermooi afgewerkt. De levels zitten vol afwisseling (zoals gezegd), maar ze missen wat interactiviteit. De muziek is degelijk en de kletterende zwaarden klinken ook goed, maar in het algemeen is het geluid toch niet van het niveau van de visuals.

Ninja Gaiden Sigma heeft wel enkele nare kantjes. Zelfs nadat je een heleboel bestanden naar de harde schijf van je PS3 hebt gekopieerd, zijn de laadtijden nog steeds rijkelijk aanwezig (ze zijn wel kort). Het is ook vervelend dat de interactieknop dezelfde is als de aanvalsknop, met als mogelijk gevolg dat je per ongeluk een kamer verlaat. Wanneer je dan terug binnengaat, zijn de tegenstanders terug gespawnd.

Het voortdurende respawnen kan ook op de zenuwen werken door het frequente backtracken naar eerder bezochte omgevingen. En het feit dat de laadoptie ontbreekt in dit spel is ook iets dat heden ten dage niet meer zou mogen. Als je snel een spel wilt laden (omdat je bijvoorbeeld een stomme fout hebt gemaakt kort nadat je je spel hebt opgeslagen), moet je je toevlucht nemen tot een ‘soft reset’ (select en start ingedrukt houden), om zo onmiddellijk naar het hoofdmenu terug te keren en van daaruit je spel te laden.

Maar die foutjes zijn makkelijk te vergeven in het licht van de vele pluspunten van het spel. Ninja Gaiden Sigma is een grafisch verbluffende update van een echte actieklassieker. Het vechtstsysteem is nog steeds een van de allerbeste uit het genre. Als je nog nooit Ninja Gaiden hebt gespeeld tot dusver, dan mag je nu richting winkel spurten. Zelfs die-hard fans van de vorige delen zullen waarschijnlijk de drang voelen om de nieuwe content uit te proberen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Ninja Gaiden Sigma
geplaatst in: PS3, Reviews, Tecmo Koei
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>