gaming sinds 1997

Pokémon Diamond

Bij elke nieuwe Nintendo-handheld hoort wel een nieuwe lichting games in de wereldbekende Pokémon-reeks. Naast de talloze spin-offs, die we al niet meer op al onze ledematen kunnen tellen, kunnen we ook altijd een koppel RPG’s verwelkomen. Bij de Nintendo DS zijn dit Pokémon Diamond en Pearl. Weten de kleine mormels het nog leuk te houden of kunnen ze er beter mee kappen?

Een groot deel van de Fragland-crew heeft Transformers als hun nostalgische zwakke plek, bij mij -ik ben ruw afgerond half zo oud als hen- is dat Pokémon. Toegegeven: ik kijk al jaren niet meer naar de serie, sta niet meer te springen van ontwinding om elk Pokémon-nieuwtje en na alle edities die gepasseerd zijn, ken ik ze zeker niet meer alle beestjes bij naam. De games daarentegen hebben me daarentegen altijd weten te boeien, gewoon omdat het steengoede RPG’s zijn, die mede door het verzamelelement een belachelijk lange levensduur hebben. Ik kan alvast zeggen dat het met deze laatste telgen niet anders is uitgedraaid.

Voor het hoofdverhaal moet je een Pokémon-spel niet kopen. Het is immers élke keer hetzelfde liedje: om een of andere reden -in dit en het vorige spel moet je iemand in nood helpen- krijg je een Pokémon in je handen en besluit één of andere professor je dan maar in te zetten voor zijn onderzoek. Zo vertrek je, gewapend met een Pokédex en je nieuwe vriend, de wijde wereld in. Naast het script keren nog wel enkele andere elementen terug; de gymleaders en de Pokémon League bijvoorbeeld, of een vijandelijk team dat je tocht er minder makkelijk op probeert te maken.

Die simpele aanpak van verhaalschrijven kan je Nintendo & Gamefreak echter niet kwalijk nemen, want het avontuur wordt toch gevormd door de honderden, misschien zelfs meer dan duizend, NPC’s die de wereld bevolken. Een wereld die voor de verandering een serieuze grafische update heeft gekregen waardoor het er allemaal net dat tikkeltje gelikter uitziet. De wereld is een beetje uitgebouwd in verticale zin, waardoor bergen realistischer tot leven komen en je ook áchter gebouwen kan lopen. Je moet dus geen echte 3D-graphics verwachten, maar persoonlijk vind ik een netjes afgewerkt 2D-game met 3D-elementen veel netter dan een Nintendo64-style 3D-spel.

Naast meer grafische kracht heeft de DS natuurlijk nog andere dingen die de GBA niet heeft; een touchscreen en de dual-screen setup. Die worden beide wel niet echt fantastisch gebruikt. Het touchscreen komt wel goed tot zijn recht bij het selecteren van moves in de gevechten, maar voor de rest van het spel krijg je onderaan enkel de zogenaamde PokéTech te zien, een apparaat waarop je verschillende applicaties kan draaien, de ene al wat nuttelozer dan de andere. Je hebt enkele handige dingen, zoals de itemdetector, maar bij anderen vraag ik me echt af wat ze in het spel te zoeken hebben. Een klok kan ik misschien nog begrijpen, maar een rekenmachine? Daarenboven is deze PokéTech echt waardeloos in beeld gebracht en worden er maar 3 kleuren voor het ding gebruikt.

De tofste toevoeging aan deze nieuwe telg is de online mode. Je kan nu niet alleen online Pokémon ruilen en ermee vechten, maar ook in de zogenaamde ‘underground duiken’, een ondergrondse wereld waarin je je eigen kampen kan maken en waarin allerlei minigames met je vrienden te spelen zijn, waarvan een capture the flag-achtige mode zeker een van de leukere is.

Pokémon Diamond en Pearl zijn zoals verwacht meer van hetzelfde, en dat kunnen we alleen maar toejuichen. De spellen zijn uiterst verslavend, houden je tientallen, zoniet honderden, uren zoet, maar we kunnen uiteraard geen massa’s punten meer geven voor het concept. Met de ondertussen meer dan 500 Pokémon werd het voor Nintendo en Gamefreak duidelijk moeilijk om nog origineel te blijven, zeker met de namen. Het touchscreen had veel meer potentieel en de PokéTech levert nu niet bepaald zo’n meerwaarde.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Pokemon Diamond
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply