gaming sinds 1997

Prince of Persia: The Sands of Time

De naam “Jordan Mechner” doet bij de meeste gamers niet echt een belletje rinkelen. Nochtans stond hij aan de wieg van één van de meest invloedrijkste action adventure games uit de geschiedenis. Eind jaren 80 kon je nog een game maken zonder de hulp in te roepen van een omvangrijk team. Hij maakte Prince of Persia met zijn vader en zijn broer. Zijn vader stond in voor de muziek, terwijl zijn broer zich bezighield met de verschillende bewegingen van de prins. Voor die tijd waren de bewegingen best indrukwekkend, ze werden dan ook op voorhand nagespeeld door Jordans broer. En zo zag Prince of Persia het levenslicht!

In 1999 besloot Red Orb Entertainment deze oude glorie te eren, maar faalde daarin jammerlijk. Prince of Persia 3D mislukte compleet, zo was de besturing ondermaats en leed de camera precies aan een onbekende ziekte. Het zal geen pretje geweest zijn voor Mechner, om zijn grootste succes te zien uitgroeien tot een draak van een spel. Prince of Persia werd nadien terug opgeborgen om nooit meer naar buiten te treden. Of zo werd toch verondersteld, want Ubi Soft zag na hun opmars de kans schoon om deze franchise te herontdekken en terug op zijn rechtmatige positie te plaatsen, die van beste action adventure ooit. En ze zijn daar vreemd genoeg in geslaagd. Prince of Persia: The Sands of Time is meesterlijk, geen prins meer, maar uitgegroeid tot de koning van zijn genre.

Het verhaal gaat van start tijdens een inval op een grote Perzische stad. Meteen word je duidelijk gemaakt wat de bedoeling is. Het lijkt wel alsof de prins rechtstreeks in contact staat met je hersenen. Nadat je weet waar elke knop voor dient, spring je van muur tot muur en klauter je over platformen alsof je nooit anders hebt gedaan. Ik heb in lange tijd geen zo’n intuïtieve besturing gezien. Na het bekijken van de omgevingen besloop me eerlijk gezegd het gevoel dat ik dit nooit gedaan zou krijgen. Maar de prins is werkelijk in staat om de meest ongelofelijke stunts uit te voeren die je in geen tijd naar de eindbestemming leiden. Nog lichtjes verbaasd hoe dit zo makkelijk kan, loop ik verder door ruïnes van een burcht.

‘Prachtig toch hoe ik kan uitzoomen tot ik de hele omgeving kan bekijken?’ zeg ik bij mezelf. Terwijl de eerste vijanden zich klaarmaken voor een gevecht, daal ik af van enkele grote rotsblokken. Het gevecht verloopt simpel en stelde me in staat de vijanden op verschillende manieren in een warm buffet te veranderen. Over bewakers springen om ze snel als de schaduw in hun rug te verrassen, je afzetten tegen een muur om ‘matrix-stijl’ over de vijand te springen en hun benen te fileren: het kan allemaal en mijn god wat is dat leuk. Later kun je zelfs een gezonde portie slowmotion gebruiken om het vechten nog meer in jouw voordeel te laten eindigen. Het valt echter ook meteen op dat je de ware kracht van Prince of Persia: The Sands of Time niet in de gevechten moet zoeken.

Nee, de echte kracht schuilt ergens anders. Niet de bewakers of vreemde wezens zijn je ergste vijand. De omgeving zou je meer schrik moeten inboezemen. Die omgeving is, zeker naar het einde toe, vaak zo complex dat je toch eventjes moet halt houden om goed te begrijpen wat nu eigenlijk het probleem is en waar je naartoe moet. Het gevoel van vaste grond onder je voeten was nog nooit zo bevrijdend geweest. Want ook al kun je enkele seconden tegen muren lopen, je maakt maar best dat je op tijd terug landt, want anders blijft er van de prins een hoopje platte mensenbrij over. Als een volleerd slingeraapje zul je de grootste hindernissen moeten overbruggen. Neem nu de verschillende touwen en hendels etc. waar je aan moet hangen om dan eens naar het andere touw te springen zonder de tegenliggende houten paal met pinnen te raken. Vergeet Lara Croft maar, die vrouw heeft voorgoed afgedaan. The Prince is pas een man met ballen, en dan heb ik het niet over The Artist formerly known as Prince. (want als er nu net 1 man zonder ballen is … – red.)

Een gegeven dat vaak wordt vermeld door Ubi Soft is het controleren van de tijd. Met je zwaard “The Dagger of Time” zul je na een misser tegen een guard snel even de tijd kunnen terugspoelen om zo niet meer voor verrassingen te komen staan. Spijtig genoeg wordt het zwaard te veel gebruikt na een val in donkere schachten of een gewisse dood door een vijandelijk zwaard. Daarom heb je soms het gevoel alsof dit zwaard niets meer is dan een continue in het spel. Dankzij de Sands of Time zul je ook op bepaalde tijdstippen eventjes in de toekomst kunnen kijken. Vaak zie je dan in een flits de oplossing van die ene moeilijke puzzel.

Verder in het spel zul je de hulp krijgen van de lieftallige dame Farah. Deze pittige vrouw, die het noodlottige toeval moet verduren een slavin te zijn, staat haar mannetje tijdens de vele gevechten. Met haar pijl en boog zal ze je back-up geven, al moet je haar ook soms een handje helpen. Vreemd genoeg blijft ze niet overal hangen en ze loopt ook al niet in de armen van de vijand. Mooi dus, dan hebben we daar ook al geen last van. Ze is echter niet op haar mondje gevallen, en het is grappig hoe de prins daar geïrriteerd opmerkingen over maakt. Het lijkt soms wel een echtpaar waarvan de man graag over de vrouw reclameert eens ze het huis uit is.

Eens opsommen wat er allemaal zo goed is aan Prince of Persia: The Sands of Time. We hebben de uitmuntende gameplay, lang geleden dat ik nog op het puntje van mijn stoel heb gezeten tijdens het spelen van een game. Dan hebben we de perfecte omgeving, volgepropt met intelligente puzzels en acrobatische mogelijkheden. De graphics zijn, zeker naar PS2 normen, van ongekende kwaliteit. Perfect voorbeeld is het verstuiven van zand als je een vijand doorklieft. Daarnaast wekt de muziek perfect de sfeer op van een sprookje zoals we die kennen uit verhalen van prinsen die bevallige prinsessen redden in verre landen. De uiteindelijke sfeer die je bekomt is er eentje die je niet veel tegenkomt.

Geen minpunten dan? Natuurlijk wel, of wat dacht je dan? Het ultieme spel moet nog worden uitgevonden, en geloof me, dat zal niet voor morgen zijn. De speelduur is, zoals zo veel hedendaagse spellen, te kort. In zo’n acht à tien uur ben je door de labyrinten en kastelen heen. Deze acht uur bieden je echter ongekend genot en ook al is het kort, dit spel is zijn 60 euro meer dan waard. Gewoon naar de winkels rennen en meteen beginnen te spelen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Prince of Persia: The Sands of Time
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>