gaming sinds 1997

Rampage: Total Destruction

Rampage: Total Destruction of hoe een lumineus idee kan uitdraaien op totale chaos… voor de tweede keer…

Rampage is een spelfranchise dIE al een groot aantal jaren op z’n kilometerteller heeft staan. Voor het eerst verschenen in 1988 op de NES, liet het spel toe om als George de Gorilla of Lizzie de hagedis een stad tot moes te slaan. Het spel had een volledig vernietigbare omgevingen en ook mensen verorberen zat erin verwerkt.

Vorig jaar verscheen Rampage: Total Destruction reeds voor GameCube en PlayStation 2 als zoveelste sequel, maar slaagde er toen niet in om wat leuks of verfrissends te brengen. Deze Wii-versie is –op de besturing na– hetzelfde spel gebleven. Het concept is in 19 jaar ongewijzigd gebleven en de uitwerking ervan is matig. De steden zijn in 3D opgetrokken en als monster moet je wijk per wijk platwalsen. Door ruiten stuk te slaan, worden power-ups zichtbaar. Die zorgen voor meer of minder health, een aantal bonuspunten of af en toe een nieuw monster.

De monsters zijn gebaseerd op veertig verschillende dieren en kunnen tijdens het spelen worden verbeterd met vijf nieuwe bewegingen door opdrachten te volbrengen. Die extra bewegingen zijn telkens dezelfde, maar de manier om ze te verdienen verschilt keer op keer. Je moet bijvoorbeeld drie schoppen dames verzamelen, zes mimespelers opeten of zeven schoorstenen vernietigen. Het spel bevat tien steden, verspreid over de ganse wereld, met elk een achttal omgevingen in. De levelopbouw is simplistisch en lijkt zich nog op het side-scrolling origineel te baseren.

De besturing, natuurlijk uniek voor de Wii-versie, is verwarrend. Wanneer de afstandsbediening in samenwerking met de nunchuck wordt gebruikt, dient die laatste voor het bewegen van de monsters. Vervolgens kunnen, door heftige bewegingen met de remote te maken, slagen en verwondingen worden uitgedeeld. Vaak worden de bewegingen slecht geïnterpreteerd, waardoor het eerder een kwestie wordt van zwieren en zwaaien à volonté.

Wordt de nunchuck losgekoppeld, dan is het monster helemaal niet te stoppen. Als een mislukte joystick moet je dan de controller naar het scherm toe bewegen om het monster naar onder te laten gaan en omgekeerd. Na tien minuten proberen heb ik het dan maar opgegeven, want ik kreeg zin om mijn Wii eens te total destructen.

Ook op grafisch gebied is Rampage: TD niet veel soeps. De monsters zien er nog redelijk uit, maar de omgevingen zijn om van te huilen en het geluid bij het spel bevordert hoofdpijn aanzienlijk. Nog een geluk dat de makers beslist hebben om het originele Rampage, alsook Rampage: World Tour bij het spel te stoppen om het leed te verzachten. Die twee klassiekers worden speelbaar door in het hoofdmenu op “1” te drukken.

Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat dergelijke spellen op de markt worden gezet. Het spel draagt een “12+” logo vanwege de hoeveelheid geweld, maar biedt zoveel niveau als het wetenschappelijk inzicht van een kleuter groot is. Het spel is zo ongelooflijk onboeiend, dat ik nog liever naar het weerkanaal zit te staren.

Onze Score:
3.0
gerelateerd spel: Rampage: Total Destruction
geplaatst in: Reviews, Wii
tags: , ,


Leave a Reply