gaming sinds 1997

Resident Evil 4

Resident Evil 4 was een van de allerbeste games van 2005 en zal ongetwijfeld nog lang herinnerd worden. De game werd eerst gelanceerd op de GameCube, maar om nog wat centen binnen te rijven werd ook een port voor de PlayStation 2 voorzien. Capcom is hiervoor niet over een nacht ijs gegaan, want er is heel wat nieuwe (en goede) content toegevoegd. Of hoe je een supergame nóg beter kan maken.

Maar laten we beginnen bij het begin. Resident Evil 4 speelt radicaal anders dan zijn voorgangers. Allereerst is de walgelijke vaste camera waar de reeks om bekend stond vervangen door een manueel aanpasbare derde-persoonscamera, die het spelen heel wat aangenamer maakt. Wanneer je een wapen trekt en mikt, zal de camera automatisch over de schouder van Leon (het hoofdpersonage, gekend uit vorige Resident Evil games) meekijken, wat erg handig is. Je hebt overigens geen richtkruis, maar elk vuurwapen is uitgerust met een laser, die je helpt bij het richten. Bovendien kan je de meeste wapens tijdens het spel upgraden, wat het tactische element vergroot. Koop je een nieuwe (en potentieel krachtigere) shotgun of verbeter je je huidige nog wat?

De hersendode zombies uit de vorige spellen zijn overigens vervangen door ‘menselijke’ tegenstanders met iets grotere verstandelijke capaciteiten. Vergeet dus maar het ‘en masse’ afslachten van je tegenstanders. Ze zijn heel wat moeilijker neer te leggen (op normal heb je soms meerdere headshots nodig om een gewone boer omver te knallen) en je munitie is bovendien schaars. Ook health items liggen niet voor het rapen, dus voorzichtigheid is aangewezen, althans op normal. Als je het spel op het makkelijkste niveau speelt, gaat veel van de spanning verloren, omdat je niet zo spaarzaam hoeft te zijn met je kogels en je gezondheid.

De continue, sinistere dreiging die van de omgeving uitgaat is een van de sterkste punten van de game. Je voelt je nooit op je gemak en het spreekt voor zich dat de zenuwen door je keel zullen gieren tijdens je speelsessies. Resident Evil 4 is een van de meest meeslepende games van de voorbije jaren en dat goed tot uiting in de muziek. Het spel bezit enkele ijzingwekkendste melodieën die je keer op keer bij de strot zullen grijpen. De muziek varieert van gotische toestanden, over rustige intermezzo’s tot up-tempo rocktunes tijdens gevechten.

De o zo verslavend actie in de game is onwaarschijnlijk brutaal, met hopen blood & gore. Het bloed vloeit met liters en afgerukte ledematen of uiteengespatte hoofden komen ongecensureerd op je scherm. De vele verschillende vijanden zijn een voor een hersenspinsels van een ziekelijke geest bij Capcom. Vooral het dozijn of wat eindbazen tart alle verbeelding. Van een gigantisch meermonster, over reusachtige vleeskolossen (zie screenshot hiernaast) tot zelfs een gemuteerd kwalachtig ‘ding’ met tentakels: allen maken ze een verpletterende indruk.

Indruk maken doen ook de graphics. Hoewel de texturen op de PlayStation 2 iets minder gedetailleerd zijn dan op de GameCube, ziet het spel er nog steeds verbazend uit. De PS2-versie biedt zelfs een widescreen-optie, die niet aanwezig in het origineel. Alle karakters zijn pareltjes in elk opzicht en de sfeervolle belichting verterkt de algemene beleving nog wat meer. De levels bieden ook heel wat variatie: de verschillende hoofdstukken van de game lijken dan ook geenszins op elkaar. Het geluid is eveneens van de hoogste plank. De omgevingsgeluiden maken het geheel onvergelijkbaar sfeervol.

Het kenmerkende ‘splatter’ dat je hoort wanneer een hoofd uit elkaar spat is nog nooit eerder zo indrukwekkend neergezet. Ook metaal klinkt levensecht. Wanneer je de eerste keer op een gong slaat, zal er zeker een rilling door je heen gaan. Een bepaald soort vijand is zelfs blind en die zal je dus moeten afleiden door geluid te maken. Al die effecten komen uiteraard volledig tot hun recht op een degelijk surround-systeem. Het acteerwerk is eveneens op niveau en dat is in het verleden wel eens anders geweest. Denk maar aan de lachwekkende dialogen uit Resident Evil 3: Nemesis. De stemmen van Leon en Ashley zijn geloofwaardig, maar de slechteriken stelen pas werkelijk de show.

Met zijn speelduur van meer dan 20 uur is Resident Evil 4 al een aardige brok speelplezier (waarvan geen enkele minuut gaat vervelen), maar de PlayStation 2-versie laat de pret nog wat langer duren. Eens je het gewone avontuur uitgespeeld hebt, wordt Separate Ways unlockt, een avontuur dat je speelt met Ada Wong en waarin je meerdere malen het pad van Leon S. Kennedy zal kruisen. Separate Ways geeft een antwoord op een aantal prangende vragen uit het hoofdverhaal. Ada heeft ook enkele leuke gadgets in haar inventory zitten, zoals een grijphaak. Dan is er bovendien nog de Mercenaries mode, waarin je binnen een bepaalde tijd vijanden moet vermoorden.

Hoe meer je er na elkaar doodt, hoe hoger je score. Je kan bovendien items vinden die je wat extra tijd opleveren. Mercenaries is leuk voor die paar uurtjes dat het duurt, maar de voornoemde modes zijn kwalitatief toch stukken beter. En dan zijn er nog Assignment Ada, een kortverhaal met Ada, het PS2-exclusieve laserwapen en de Movie browser, waarin je alle filmpjes nog eens rustig kan bekijken.

Resident Evil 4 is een must-have, op welk platform je het ook speelt. De GameCube-versie heeft lichtjes betere graphics, maar de PlayStation 2-game bezit zowat de helft meer content, waaronder het onmisbare Separate Ways. Hoe dan ook: de vernieuwende, virtuoze gameplay van RE4 is een van de leukste ervaringen van de afgelopen jaren. Koop het spel, nu!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Resident Evil 4
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply