gaming sinds 1997

Resident Evil: The Umbrella Chronicles

Wii-bezitters werden een half jaar geleden al getrakteerd op de remake van het formidabele Resident Evil 4, en nu mogen ze alweer hun tanden zetten in The Umbrella Chronicles (UC). Toch zijn veel liefhebbers van Capcoms vermaarde horrorserie ontgoocheld dat het langverwachte Resident Evil 5 enkel zijn opwachting zal maken op de grote broers. De komst van UC naar Nintendo’s console wordt dan ook wel eens beschouwd als een goedmakertje, als een doekje voor het bloeden. Of hebben we hier toch te maken met een volwaardig Resident Evil-avontuur?

Eerst en vooral is het woord avontuur niet van toepassing op UC. Van exploratie is er totaal geen sprake en er zijn geen raadsels die schreeuwen om een oplossing. Wat overblijft is simpel: schieten, knallen, vuren, maaien, volpompen, steken, en af en toe een granaat in de massa droppen. Keiharde actie dus en daar is geen ontkomen aan. Letterlijk dan, want de gameplay staat van begin tot einde op rails. Op zeldzame punten kan je wel een richting kiezen, maar verder heb je geen enkele invloed op het uitgestippelde traject.

Weglopen of dekking zoeken kan dus niet en dat voelt aanvankelijk toch wat vreemd. Maar al snel komt het besef dat dood en verderf zaaien, met een onophoudelijke kogelregen, de enige uitweg biedt. Vergeet dus de Nunchuck: de Wiimote is het instrument voor je bloederige escapades. Het stukje inventieve hardware doet dat trouwens wonderwel: schieten met de trigger, wapens wisselen met de D-pad en herladen met een goeie zwieper, het werkt allemaal uitstekend.

Tof is dat heel wat omgevingselementen kapot kunnen. Lampjes, kandelaars, lusters, schilderijen… Noem maar op, het kan allemaal aan gruzelementen geknald worden. En dat is niet alleen leuk, het is ook van levensbelang. Tussen het neermaaien van de talrijke zombies door is het zaak ook het decor te verfraaien met een kogelmotiefje. Dit levert allerhande power-ups op, zoals munitie of een onontbeerlijke gezondheidsinjectie. Het vernietigen van de spelwereld vormt een belangrijk onderdeel van de gameplay en zorgt ervoor dat je zelden rust kent. De enige pauzes die de game biedt, worden geserveerd in de vorm van talrijke korte tussenfilmpjes.

Hoe harder je trouwens tekeer gaat, hoe hoger je score zal zijn aan het einde van een missie. Dit is belangrijk voor het vergaren van upgrades voor je wapenarsenaal. Die verbeteringen zijn geen overbodige luxe, maar broodnodig om de vele zombies, mutanten, spinnen, honden en ander geïnfecteerd ongedierte met de grond gelijk te maken. De game is dan ook bepaald geen zondagswandeling en doet je zelfs op de ‘normal’-moeilijkheidsgraad naar een gekarameliseerde valium grijpen.

Vooral sommige eindbazen weten de frustratiegraad royaal op te krikken. Gelukkig volgen de gedrochten steevast dezelfde routes, zodat je uiteindelijk perfect weet wat je te wachten staat. Maar zelfs dan is het geen evidentie om de monsters door middel van duizenden kogels aan gort te knallen. De eindbazen zijn trouwens bekende gezichten uit de vorige Resident Evil-games, met uitzondering van deel 4 en Code Veronica.

Ook de speelbare personages zullen bij fans van de serie een kanjer van een belletje doen rinkelen. Denk maar aan Billy Coen, Chris Redfield, Rebecca Chambers en Jill Valentine. Om de geschiedenisles compleet te maken, werden ook oude RE-omgevingen en verhaallijnen herkauwd en opgepoetst, iets wat nostalgici zeker zullen waarderen.

De game ademt dus Resident Evil, maar is het ook een volwaardig nieuw deel? Ja en nee. UC haalt nergens het niveau van pakweg RE4 en het weglaten van enige bewegingsvrijheid blijft een gedurfde keuze. De game zal je niet uren onderdompelen in een meeslepend avontuur, zoals RE5 dat zonder twijfel wel zal doen. UC is daarvoor ook gewoon te kort en de gameplay te beperkt. Maar eigenlijk moet je het spel louter waarderen om wat het is: een hersenloos schietfestijn dat aankomt als een snoeiharde schop in je ballen. En dat kan ik iedereen op tijd en stond aanbevelen.

Een halfuurtje proeven van de heftige actie die The Umbrella Cronicles je voorschotelt, is een ideale manier om een zware dag even te vergeten. UC is dan misschien een doekje voor het bloeden, het is in ieder geval een zijdezacht, ultrasteriel en door geile boezems geknuffeld superdoekje geworden. Voor zolang het duurt tenminste.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Resident Evil: The Umbrella Chronicles
geplaatst in: Capcom, Reviews, Wii
tags: , , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>