Borderlands is een ambitieuze role-playing game door het team van Gearbox, dat de meesten wel zullen kennen van de Brothers in Arms reeks, en de twee originele Half-Life uitbreidingen. Een verrassende keuze dus als nieuw spel, maar first person shooter-elementen zitten zo sterk in het spel verwerkt dat je je eigenlijk nooit echt in een RPG-wereld waant. Het meeste weet Borderlands zich nog naast Fallout 3 te positioneren: een postapocalyptische open speelwereld waar gemuteerde dieren en lokaal gespuis over de woestenij regeren.

Of maak er maar inheemse dieren van want het spel speelt zich af op Pandora, een afgelegen mijnplaneet die naast ontginningsbedrijven slechts twee types mensen lokt: criminelen en schattenjagers. Die laatste soort, dat ben jij. Gelokt door geruchten over 'the vault', een vermeende schat van -tjah- onschatbare waarde, kom je op Pandora terecht waar een vage blauwe schim je vertelt dat die écht bestaat. En wat doet elke schizofrene kerel die stemmen hoort? Juist… gehoorzamen! Om de weg naar de vault te vinden, moeten echter wel enkele ruige kerels worden aangepakt. Vraag me niet waarom, maar het is alvast de start van het verhaal.

Bij aanvang van het spel krijg je de keuze tussen één van vier personages. De keuze is van belang omdat die niet alleen je speelstijl in het spel vastlegt – samen met een uniek ‘wapen’ – maar ze is ook onherroepelijk. De eerste klasse, de Soldier, is gericht op het gebruik van rifles en beschikt over een neerplantbaar automatisch machinegeweer. De Hunter houdt meer van afstandsschoten en is initieel in het bezit van een snipergeweer. Een roofvogel kan bovendien op vijanden worden afgestuurd om schade aan te brengen en ondertussen geld te roven. De derde klasse – en tevens enige vrouwelijke – is de Siren die de tijd kan bevriezen om om de vijand heen te lopen en in de rug aan te vallen. Wie houdt voor een meer intieme aanpak kan tenslotte kiezen voor de Berserker, een kleerkast van een kerel die heel graag met de vuisten werkt.

Eens de keuze gemaakt is, is er geen weg meer terug. Skill points die worden verdiend naarmate hogere levels worden bereikt, kunnen niet worden gebruikt om bijvoorbeeld je soldaat wat magische krachten te geven, maar enkel om de unieke kracht (het geweer, de roofvogel, …) of eigen karakteristieken te verbeteren. Het aantal verschillende uitbreidingen is groot, maar het is nodig om een simplistische vorm van skill tree af te lopen alvorens de meest krachtige te activeren.

Het gros van het spel bestaat er uit om missies te verzamelen en op te lossen. Naast geld en experience points leveren die vaak ook een nieuw wapen op. Deze laatste zijn in ieder geval voldoende vertegenwoordigd in het spel. Zo zijn er een achttal verschillende types (gaande van pistolen en revolvers tot smg’s, rifles en snipers) en ze komen in geuren en kleuren. Bijzondere eigenschappen kunnen dan nog eens het effect van de wapens versterken zoals vuur-, explosieve of corrosieve schade. Sommige zijn erg effectief bij vijanden met een zachte huid, terwijl andere dan weer beter werken op gepantserde eenheden.

Naast wapens zijn er ook tal van andere items in het spel te vinden. Schilden (niet het Middeleeuwse type uiteraard) met diverse specificaties zijn er één van, maar ook inventieve granaat-upgrades en class mods zijn veelvuldig te vinden. Deze laatste vormen inplugbare eigenschappen voor de speler, zoals meer XP, tijdelijke skill-upgrades en – mijn favoriet – automatische aanvulling van ammunitie. Je snapt wel dat een dergelijk gamma van items redelijk wat inventory-ruimte vereist. Vooral in het begin van het spel wringt het schoentje hier een beetje. Gelukkig wordt deze uitgebreid mits het voltooien van de juiste missies.

Ondanks al deze speeltjes blijft het spel behoorlijk moeilijk en moet je soms ook misbruik maken van de omgeving door bescherming te zoeken onder een laag afdakje of achter een deur die de vijand om God weet welke reden niet kan openen. De moeilijkheid van het spel wordt ergens goedgemaakt doordat sterven op een kleine geldsom na niet veel impact heeft, en vaak is het snel terugrushen naar de plaats waar je het loodje hebt gelegd. Helaas krijgt ook de vijand hierbij zijn levenskracht terug. Ook erg leuk en origineel is de "second chance". Na het sterven heb je nog een tiental seconden om een vijand te doden. Lukt dit, dan krijg je prompt je volledige schildcapaciteit terug en een beetje leven.

Een belangrijk verkoopspunt van dit spel is trouwens de multiplayer, co-op tot en met 4 spelers, die best goed uitgewerkt is. Midden in je save-game is het mogelijk om een vriend of wildvreemde uit te nodigen om jou te helpen bij je quests, met als enige minpuntje dat de vijanden hierdoor ietsje moeilijker worden. Ook splitscreen is inbegrepen, maar wanneer je geen twee xbox live accounts gebruikt kan speler twee enkel vanaf level 1 starten. Even snel met een vriend op de bank een uurtje Borderlanden kan dus niet. Ook met vrienden die over Xbox LIVE een paar levels hoger of lager zitten, wordt het spel al snel te moeilijk voor één van beide. Een level 22-vijand is bijvoorbeeld al snel dubbel zo moeilijk voor een speler van 20, dan een kerel van zijn eigen level. Een meer dynamische moeilijkheidsgraad was een welgekomen feature geweest, en dit geldt trouwens ook voor de singleplayer.

Op grafisch vlak weet Borderlands zich wel van de concurrentie te onderscheiden. Gebouwd op de Unreal 3-engine, maar afgewerkt met een cell-shaded filter ziet het er uniek uit, al is het omwille van dezelfde keuze niet erg gedetailleerd. Net alsof je Fallout 3 speelt met Prince of Persia-graphics. Over het geluid kan ik helaas niet zo positief zijn: aangezien alle missies in tekstvorm worden gepresenteerd voelt het spel wat leeg aan, gecombineerd met een aantal bugjes waar soms twee voice-overs dooreen worden gespeeld of soms helemaal geen. Ook de muziek voelt wat vreemd aan, past niet echt met de omgevingen en keert bovendien te veel terug.