gaming sinds 1997

Rise to Honor

Liefhebbers van “straight to video” kungfu films begrijpen en appreciëren het centrale thema: een dun plot en mooi in beeld gebrachte actiescènes, overladen met speciale effecten, die elkaar in een razendsnel tempo opvolgen. Nu Quentin Tarantino het genre nieuw leven heeft ingeblazen lijkt het me wel degelijk een goed tijdstip voor de release van “Rise To Honour”. Kan deze film-like game de grootmeester in het genre (James Bond: EoN) evenaren of zijn er toch een paar mankementjes die de pret iet of wat bederven? Het antwoord en meer in deze review.

Het verhaal gaat als volgt: Kit Yun (Jet Li) treedt in de voetsporen van zijn vader als lijfwacht van een grote Hong Kongse maffiabaas. Wanneer die op sterven na dood is, belast hij Kit met de opdracht een brief te overhandigen aan zijn dochter in San Francisco. Maar wie is er nog allemaal geïnteresseerd in die brief?

Deze review zal verder opgesplitst worden in drie grote blokken: niets dan negatiefs over de gameplay, niets dan positiefs over het concept, de graphics en het geluid en een conclusie waarin ik de twee tegen mekaar afweeg. Deze laatste moet je wel kritisch lezen.

Het negatieve gedeelte

Alhoewel de gameplay niet neerkomt op button-bashing schort er wel degelijk een heleboel. Om te vechten maak je gebruik van de rechter analoge stick en om te bewegen is er de linkerstick, maar daar loopt het al onmiddellijk mis: de twee simultaan gebruiken is onmogelijk. Als je dat eindelijk ontdekt, zal de levensduur van je controller kwadratisch verhogen. Ik besefte dat pas na drie kwartier karatewerk met de controller. Om de schade aan de controller min of meer te herstellen mocht ik mijn trouw lijmpistool weer vanonder het stof hale. Als je probeert te lopen terwijl je vecht, zal Jet Li zich gedragen als een debiele klootzak die je liever op zijn gezicht laat slaan dan met hem te spelen.

Op zich is het goed dat gevechten niet neerkomen op button-bashing maar hier is dat vervangen door iets dat ik zou kunnen omschrijven als stick-sweeping. Het enige wat je namelijk hoeft te doen tijdens een gevecht (buiten van de linker stick afblijven) is met de rechter stick in de richting van de vijand bewegen. Je kan dus zelf niet bepalen of je voor een vuistslag of een shop in het kruis gaat. Daarbij komt nog het feit dat sommige gevechten echt eindeloos duren. Een letterlijk astronomisch hoog aantal vijanden, die je net zoals in de films wegblaast, blijven maar komen totdat je door concentratiegebrek sterft of uit verveling de console uitschakelt.

Er is wel degelijk gepoogd om met interactie de omgeving levendig te maken. Alhoewel je kan voelen dat het bloed, zweet en tranen heeft gekost, slaagt het geheel er weer niet in om leuk over te komen. Stel: je moet over een kartonnen doos springen, een stoel oprapen of op een ladder kruipen. Dan verschijnt er in het midden van je scherm een icoontje met de desbetreffende actie. Het enige wat er van jouw verwacht wordt is op R1 te duwen waarna Jet Li op automatische piloot wordt gezet. Jammer maar dat is net iets te rechttoe rechtaan om interessant te zijn.

Betreffende de vuurwapen levels gedeelte moet ik jullie een laatste keer teleurstellen want die bieden namelijk niets nieuws en lijden meestal enkel tot frustraties. Je mikt weer met de rechter analoge stick en schiet met R2, maar je kan wel degelijk lopen en vuren tegelijkertijd. Als je een doelwit geselecteerd hebt, moet er soms wat bijgestuurd worden totdat er een groene cirkel rond verschijnt alvorens je hem lood kan laten eten. Tot hiertoe geen echte problemen maar stel je voor dat je een bromfiets wil laten ontploffen om zo een heleboel vijanden tot as te laten wederkeren. Om dit te verwezenlijken, moet je een doel selecteren en vervolgens laten ontploffen maar dat gebeurt dan weer met L1. In hectische situaties kun je kostbare tijd verliezen door nog snel even de straat af te scannen op zoek naar een opblaasbaar object. Ondertussen kan je de aankomende kogelregen niet beantwoorden. Als er dan in je buurt net geen object staat waarachter je kunt schuilen, is de kiss of death slechts een formaliteit.

Wanneer je adrenalinemeter vol is kan je de “Max Payne slowmotion” inzetten. Alleen jammer dat die na één seconde voorbij is en het relatief lang kan duren vooraleer je de meter terug gevuld krijgt. Wanneer het je allemaal wat teveel wordt, kan je je verschuilen achter een plant of muur, maar je kan dan niet om het hoekje schieten. Het is dus bijna onmogelijk om zonder kleerscheuren uit je beschermende positie te komen.
Al deze zaken, gecombineerd met een camera die soms tegensputtert, doen je na verloop van tijd geloven dat de makers elementen vergeten te implementeren zijn. Het komt dus neer op de iteratieve speeltechniek (niet nadenken en twintig keer proberen totdat het toevallig lukt).

Het positieve gedeelte

Over de graphics ben ik vol lof. Op een zeker ogenblik bleef ik met verbazing naar een zwembad kijken. Het water golfde zo natuurlijk en weerspiegelde het licht zo magisch dat ik geen aandacht meer had voor de baas die op dat ogenblik pronkte met zijn dansende vechtstijl en van de gelegenheid gebruik maakte om mij op mijn donder te geven. Ik werd me echter weer bewust van het doel en nam het op tegen een op “Ichi The Killer” lijkende vechtjas. Maar ik viel van de ene verbazing in de andere toen ik lette op de bewegingen en het gezicht van Kit Yun die sprekend op die van zijn werkelijke alterego lijken.

Een halfuur later was ik het weer eens deftig beu, maar ik had nog een kwartiertje alvorens de deur achter mij te moeten dichttrekken. Daarom besloot ik een kijkje te nemen in het menu en daar vond ik nog extra features (te unlocken). Na het bekijken van de eerste featurette werd het helemaal duidelijk waarom die bewegingen zo vlot leken. Er is extreem gebruik gemaakt van de motion capturing techniek. Tevens wordt er ook enthousiast uitgewijd over de verschillen met het opnemen van een film en het maken van de cutscenes in een spel. Beestig interessant.

Het spel wordt vergezeld van een Dolby Surround track en daar zijn we natuurlijk in de wolken over. Bovendien is de muziek excellent en kan je in het extra menu alle liedjes apart beluisteren.

Jammer, maar ik kan er niet onderuit: de gameplay slaat tegen. Het concept, de graphics en de geluidseffecten en tunes daarentegen zijn subliem. Persoonlijk kan ik dit spel wel appreciëren. Hoewel de frustraties soms de bovenhand krijgen, kan ik er voldoening uit putten wanneer ik een gedeelte voorbij geraak. Het spel speelt zoals een martial arts film en dat zal zeker bevestigd worden door de prachtige omgevingen en de talrijke, immens lange en snel opeenvolgende gevechtsscènes. Verschillend van een film is dan wel dat je hier soms tien keer dezelfde scène opnieuw dient te spelen. Gelukkig zijn laadtijden zo goed als onbestaand. Zeker voor de fans geen slechte titel, maar wees voorbereid: “Rise To Honour” spelen kan je controller ernstige schade berokken.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Rise to Honor
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>