gaming sinds 1997

Shadow of Rome

Iedereen herinnert zich nog wel de lessen geschiedenis of Latijn over het Romeinse Rijk. Wat ooit begon als een armtierig boerendorpje aan de Tiber groeide uit tot een van de grootste, machtigste en cultureel hoogstaandste beschavingen die de West-Europese wereld ooit gekend heeft. Onder Caius Julius Caesar kende het Rijk een enorme expansie en bloei. Hij kwam, zag en overwon. Maar toen, op 15 maart 44 v.C. kwam deze legendarische veldheer aan zijn einde. Hij werd vermoord door zijn vertrouweling Brutus. Zijn laatste woorden kent iedereen wel: “Et tu Brute”, of voor de non-latinisten “Ook gij, Brutus?”

Zo, de geschiedenisles is ook achter de rug. Als je wat bijgeleerd hebt, des te beter (zeg nu nog dat gamen niet leerrijk is!), maar het was niet echt de bedoeling. Dit is namelijk de achtergrond van Shadow of Rome, Capcom’s nieuwste poging om wat vernieuwing in de gameswereld te brengen.

Shadow of Rome is een mix van stealth, actie en zelfs wat racing. Ook de Romeinse setting hebben we bij mijn weten nog niet gezien in een 3rd-person game van betekenis.

Het spel wisselt constant tussen de twee hoofdpersonages, Caesars adoptiekind Octavianus (de echte naam van de beroemde keizer Augustus) en de krachtpatser Agrippa (die later raadsman van Augustus zou worden), die het duister complot achter Caesars moord willen ontrafelen. Agrippa’s vader Vipsanius wordt immers beschuldigd van de moord. Terwijl Octavianus spioneert en heimelijk inlichtingen probeert in te winnen, moet Agrippa in de Romeinse arena’s proberen faam te maken als gladiator. De winnaar van een groot gladiatorentoernooi krijgt immers de “eer” om Agrippa’s vader een kopje kleiner te maken.

De gameplay verschilt dus radicaal voor beide karakters. Octavianus zou nog geen klinisch dode schildpad kunnen mollen, dus moet hij zijn toevlucht zoeken tot stealth-tactieken. Hier komt meteen het grootste minpunt van Shadow of Rome bovendrijven. De stealth-gameplay is helemaal niet diepgaand en komt bijna altijd neer op het bewusteloos slaan van een bewaker en zijn kledij te stelen om zo onopvallend langs de rest van de tegenstand te wandelen. Vergeet dus Splinter Cell en Metal Gear Solid, want qua stealth is dit spel veel te saai en veel te gemakkelijk. Ik vond de sneak-levels dan ook totaal niet boeiend en ervaarde ze eerder als “vulling” dan als volwaardig spelelement.

Het echte plezier vond ik dan ook terug in de arenagevechten met Agrippa. De gameplay is er wel heel wat minder verfijnd, maar ook heel wat leuker. De pure hack ‘n’ slash werkt bevrijdend en gaat niet snel vervelen. De opdrachten die je krijgt zijn erg gevarieerd en gaan van pure deathmatches tot en met het vechten tegen olifanten en tijgers. Je krijgt heel wat wapens ter bechikking (een primair en een secundair), de een al wat dodelijker dan het ander. Zo zijn dolken ideaal om snel wat Emmentaler te maken van een vijandige gladiator. Een gladius en parma (zwaard en schild) zijn dan weer prima all-round wapens, en met het zware geweld zoals een hellebaard of magnus (enorm zwaard) kan je een ware slachting aanrichten.

Het bloed druipt dan ook in liters van je scherm. Ook de afgehakte ledematen en hoofden vliegen in het rond (vooral met de double-handed wapens waan je je een echte beenhouwer) en hoe gruwelijker je je vijanden afmaakt, hoe meer Salvo’s je krijgt. Het publiek in de arena’s wordt immers laaiend enthousiast als je bijvoorbeeld iemand doormidden hakt en ze zullen je daarvoor ook belonen. Wanneer je na een geslaagde combo het publiek aanroept, zullen de toeschouwers voedsel en zwaardere wapens naar je gooien om je te steunen. Dat is trouwens handig, want het gegooide voedsel is de enige manier om Apgrippa weer op sterkte te doen komen!

Wanneer je vecht zul je meerdere keren kippenvelmomenten krijgen. Het is immers indrukwekkend om voor een tot de nok gevuld Colosseum een gevecht op leven en dood te voeren. De prima muziek draagt daar natuurlijk ook veel toe bij. Nog zo’n kippenveloment krijg je wanneer je met je strijdwagen rondjes zult moeten afleggen in het circus. Terwijl je paard je aan hoge snelheden voorttrekt, zal je immers de andere mededingers moeten op afstand houden met je wapens. Verlies je, dan heb je afgedaan, want in de Romeinse arena’s en circussen is er slechts 1 wet: de wet van de sterkste, oftewel de wet van Zwan!

Uiteraard moet ik nog wat lullen over de graphics en hier dient gezegd dat de bijgevoegde screenshots een verkeerd beeld geven van het spel. Shadow of Rome maakt gebruik van een speciale korrelige filter, die het spel nog wat somberder maakt. De personages zijn mooi zonder meer en de levels geven perfect de Romeinse bouwstijl weer.

Shadow of Rome is een goed spel dat velen zal bekoren. Hoewel de ietwat beperkte stealth-gameplay snel verveelt, maken Agrippa’s bloedstollende gevechten veel goed. De zelden geziene gruwel en de originele setting zijn ook sterke punten. Wie dus eens iets anders wil proberen, kan dus met deze game zeker geen miskoop doen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Shadow of Rome
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply