gaming sinds 1997

Shin Megami Tensei: Digital Devil Saga

Shin Megami Tensei van Atlus is een serie die in onze contreien bitter weinig bekend is, maar in zijn Oosterse geboorteplaats een cultstatus heeft. Niet in het minst omdat deze reeks van succesvolle RPGs de platgetreden paden verlaat van geblondeerde helden met een seksuele identiteitscrisis en een oversized zwaard annex fallussymbool ter compensatie.

Ook Digital Devil Saga aarzelt niet om een uitgangspunt te nemen dat velen onder jullie niet direct zullen beschouwen als, eum, gezellig. Kannibalisme is immers waar het allemaal om draait! Niet alleen zal je mensen binnenschrokken, ook wormen, fladderende flappers en glibberige zwemmers zullen je slokdarm zien passeren. Om bezorgde mama’s gerust te stellen: dit is inderdaad eentje om niet onder de kerstboom te plaatsen of in de zak van Sinterklaas te stoppen!

Wie op aanraden van mijn vorige review (Shin Megami Tensei: Lucifer’s Call) die game heeft binnengehaald, zal net als mij blij zijn om te zien dat heel wat positieve elementen hun comeback maken, ook al heeft de setting en het verhaal niks te maken met de voorganger. Denk daarbij aan de aparte visuele stijl, de typische apocalyptische sfeer en de vele referenties naar religie, filosofie en dramatiek. Qua ontwerp van personages en omgevingen staat het spel meer dan zijn mannetje, met geïnspireerde vijanden, mappen die een mix bieden van technologie en Indiaanse ontwerpen en demonische verschijningsvormen die je zelf zou willen kunnen bedenken.

Plaats van al dat moois is ditmaal de Junkyard, een post-apocalyptische storthoop waarin verschillende facties het uitvechten over wat is overgebleven, in de hoop het Nirvana te bereiken via de plaatselijke Karma Tempel. Jij bent Serph, de leider van de Embryon Clan, één van de vele groeperingen. Tijdens een slag met een rivaliserende groep duikt plots een vreemd wezen op dat iedereen besmet met een demonische kracht. Een wel erg hongerige kracht want ogenblikken later kan iedereen een duivelse vorm aannemen en slaat men aan het knabbelen!

Dat eten heeft echter een grotere rol dan het vullen van de buiken. Sera, een meisje dat opduikt na dit alles, blijkt de sleutel voor het mysterie van deze gebeurtenissen. Al snel krijgen alle stammen één boodschap: wie erin slaagt de andere groepen op te peuzelen en met Sera de tempel kan bestijgen, zal mogen toetreden tot het Nirvana. Een eetwedstrijd, maar dan een beetje anders dus!

Als we de bevreemdende setting even opzij duwen ontdekken we een weinig verrassende en erg klassieke turn-based RPG zoals we die zo goed kennen uit Lucifer’s Call en talloze andere JRPGs. Interessanter zijn de skill trees die je mag uitbouwen (volledig vrij) door verschillende mantra’s aan te kopen. Elk mantra laat je dan weer toe om Elemental Spells, aanvallen en magie te leren. Bijzonder is dat je om te levelen moet smullen en dat het daardoor beter wordt om de oppositie niet helemaal te doden, maar net genoeg af te rossen zodat je aan tafel kunt.

De gevechten zijn zoals gezegd niet real-time, maar zijn wel voldoende uitdagend en opwindend om niet te snel te verworden tot saaie bedoeningen. Zo zal je voldoende strategisch moeten denken: de juiste skills aanspreken, nadenken over de zwakheden van je tegenstanders en weten op welke manier je bepaalde aanvallen moet blokkeren zijn zaken die je niet zal kunnen negeren, wil je op het einde van het gevecht zelf iets achter de kiezen hebben in plaats van te eindigen als frikandel. Dat het kunnen aannemen van een demonische of een menselijke vorm de gameplay extra kruidt hoef ik je niet te vertellen.

En dat is maar goed ook, want je zal massa’s tijd moeten doorbrengen op het slagveld! Dat is wellicht één van de grootste minpunten van de game: op die manier duurt het immers soms te lang eer er weer iets gebeurt dat het verhaal vooruitstuwt.

Dat verhaal is boeiend, volwassen, verteld met sterke voice-acting en heel anders dan we gewend zijn, een reden op zich om de meer dan 35 uren dat het spel duurt uit te doen zonder knorren. Het is enkel jammer dat de stukjes info dun gezaaid zijn en dat liefhebbers van veel en lange tussenfilmpjes een beetje op hun honger (heb je hem?) zullen blijven zitten. Bereid je ook voor op een cliffhanger want het verhaal krijgt nog een staartje in de opvolger.

Shin Megami Tensei: Digital Devil Saga is een game dat zeker niet iedereen zal bevallen. De bevreemdende en atypische setting, het vele vechten (met een weliswaar erg bevredigend uitgewerkt systeem) en de weinige tussenfilmpjes zullen van de meeste fans van Japanse RPGs wellicht wat gewenning vragen. Daartegenover staat een erg stevige gameplay, een verrassende en andere ervaring, prachtige muziek en sterke voice-acting en een prachtig grafisch en creatief design. Een aanrader voor de meerwaardezoeker dus: dinner is served!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Shin Megami Tensei: Digital Devil Saga
geplaatst in: PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply