gaming sinds 1997

Shin Megami Tensei: Lucifer’s Call

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit van de Shin Megami Tensei-serie gehoord had voor ik dit spel in mijn controllervormige handen kreeg. Google verklapte me dat dit een overwegend Japanse reeks is, die aan de andere kant van de wereld heel veel succes kent, onder andere ook onder de naam ‘MegaTen’. Met Shin Megami Tensei: Lucifer’s Call (in de U.S. ook gekend als SMT: Nocturne) wordt deze wereld voor de eerste keer ook in onze contreien aan de man gebracht, jammer genoeg zonder veel aandacht van de pers en de gamers. Maar genoeg contextueel gebrabbel, laten we maar snel kijken wat deze Japanse RPG onder de motorkap liggen heeft. Een ding kan ik je alvast verklappen: het is niet de zoveelste inspiratieloze kloon van Final Fantasy en aan bloedarmoede lijdt Lucifer’s Call al helemaal niet.

Al van bij de eerste beelden merk je dat de makers de typische middeleeuwse setting volledig aan de kant hebben geschoven. Tokyo is de place-to-be, compleet met de bekendste gebouwen en bezienswaardigheden, zoals je die ook vandaag kunt bezoeken in de Japanse hoofdstad. Ook de mensen die je ontmoet zijn net zoals jij: mee met de tijd en niet vreemd van hedendaagse trends, iPods en gamesmagazines.

Tijdens de introductie van het spel babbel je met enkele vrienden en kom je te weten dat er iets vreemd aan de gang is in het park. Vreemd genoeg worden de gebeurtenissen met stilte omhuld en kom je enkel te weten dat er kennelijk twee occulte groeperingen relletjes aan het schoppen zijn. Ook een journalist is op zoek naar meer info over wat er aan de hand is, iets wat de bevreemdende sfeer nog beter laat uitkomen.

Ondertussen bezoek je met je vrienden een lerares in het hospitaal maar bij nader onderzoek blijkt het gebouw verlaten. Alsof dat nog niet genoeg is blijkt je lerares deel uit te maken van een duister ritueel waarbij alles buiten het hospitaal zal vernietigd worden. Nog voor je je zorgen kan beginnen maken gebeurt wat de vrouw je zonet vertelde: de ‘Conception’ en de bijhorende apocalyps vinden plaats. De wereld redden kan je alvast op je buik schrijven en de volgende 40 uur uit je al zo korte leven zal je het druk hebben met de gevolgen van deze misser!

Die conceptie zorgt er immers voor dat heel Tokyo naar de verdoemenis gaat, alle inwoners sterven en de stad een veel minder welkome indruk geeft. Niet enkel ligt dat aan vreemde zaken zoals de Kagutsuchi (de maan in het midden van het nu bolvormige Tokyo), maar ook aan het feit dat de straten inmiddels vergeven zijn van de demonen en andere goddelijke wezens (een engel in lederen string iemand?). Je voelt je echter al snel thuis, want het duurt niet lang voor je zelf zo een angstaanjagend creatuur met indrukwekkende tatoeages wordt! Bovendien, maar dat weet je op dat moment zelf nog niet, zal je een belangrijke rol spelen in de hergeboorte van de wereld. Er zijn overigens vier verschillende eindes, naargelang je gemaakte keuzes en speelstijl, over het verhaal kan ik dus enkel maar positief zijn.

Voor het zover is moet er echter nog heel wat geknokt worden in deze Aziatische baarmoeder. Demonen blijken nog niet zo makkelijk te verslaan en bovendien duiken ze op de meest vervelende momenten op. Zogenaamde ‘random encounters’ zijn in dit game weer van de partij en je kan ze niet ontwijken, zoals in meerdere recente console-RPG’s. Dat is wellicht iets wat sommige old-school RPG-fans zullen toejuichen, maar persoonlijk vind ik de niet-verplichte aanpak net iets beter. Dit even terzijde gelaten is het turnbased gevechtssysteem best interessant en tactisch, met als basisingrediënten melee-aanvallen, magie en natuurlijk special abilities.

Je moet wel steeds goed nadenken welke partyleden je meeneemt en ook met welke ‘elementen’ je jezelf wil versterken voor bepaalde gevechten. Dankzij de Magatama kan je je elementensterktes en –zwaktes immers switchen. Dat zal meer dan nodig zijn want de ontmoetingen (om nog niet over de bosses te spreken) staan meestal garant voor uitdagende gameplay met een hoge moeilijkheidsgraad. Je tegenstanders kunnen door de juiste combo’s en resistenties te gebruiken immers snel damage veroorzaken en zelf weinig schade oplopen. In een dergelijk geval ben je sneller dood dan je lief is en als je zelf sterft is het onherroepelijk ‘game over’. Kies je affiniteiten dus met zorg.

Erg cool is de manier waarop je wezens recruteert voor je groepje ass-kickers. Als demoon zal je het ietwat moeilijk hebben om mensen te motiveren om je te vervoegen. Daarom dien je je tegenstanders om te praten, om te kopen of gewoonweg te bedreigen zodat ze met jou gaan samenwerken in plaats van je in de wok te hakken. Voor de slimmeriken onder ons: het is geen “Pokémon in Hell” geworden want je hebt maar een beperkt aantal plaatsen, waarvan je er telkens drie kan activeren.

Bovendien zal niet iedereen zomaar instemmen om je hulpje te worden: sommigen willen items of geld, andere zullen je iets geven voor de moeite en nog andere verklappen je gewoon wat informatie. Soms stellen ze je een vraag en moet jij je meest filosofische inborst bovenhalen om die correct te beantwoorden. Voor de fans van ‘Devil May Cry’ is er een leuk extraatje: je mag jezelf meerdere malen meten met Dante, want zoals jullie allemaal weten is die verzot op demoontjes zoals jij!

Nog leuker wordt het wanneer blijkt dat je je wezens kan combineren tot andere, en potentieel sterkere, monsters die op hun beurt efficiënter keet zullen schoppen aan jouw zijde. De tempels waarin deze transformaties gebeuren bieden je bovendien een soort preview (welk monster, welk level) op het resultaat van de combinaties, zodat je met een gerust hart de fusies in gang kan zetten. Kortom, die ontmoetingen en de recruteringen zijn een erg leuke toevoeging aan het game en het genre en de originaliteit ervan brengt ons mooi naar het volgende stukje.

De graphics en de muziek zijn niet de hoofdredenen om dit spel aan te schaffen, maar ze zijn desalniettemin dik in orde. De visuals zijn origineel, onder andere dankzij de cell-shaded tekenstijl en de geïnspireerde modellen (kijk maar even naar de screenshots) die de ietwat mindere technische kwaliteiten ervan ruimschoots goedmaken. Ook de omgevingen zijn erg gevarieerd, met enkel de binnenlocaties die tegenvallen maar je kan natuurlijk niet teveel verwachten van ziekenhuisgangen en shoppingcentra.

De soundtrack is passend samengesteld uit meestal moderne tracks, met jazz, rock en pop en hier en daar een streepje typisch Japanse getingel. Voice-acting is er niet, maar dit stoorde me hoegenaamd niet, aangezien het toelaat om sneller de conversaties te doorlopen in plaats van te moeten wachten op stemmenacteurs die tergend langzaam hun zinnetjes afhaspelen.

Shin Megami Tensei: Lucifer’s Call is zeker niet voor iedereen weggelegd. Het is een fris en visueel geïnspireerd game, dat voor een keer niet de platgetreden paden van de console-RPG bewandelt, maar de speler een interessante setting en een origineel verhaal biedt. Daarbovenop krijg je een verrassend leuk recruteringselement voor je partyleden en een uitdagend gevechtssysteem. De combinatie van deze laatste twee zorgt ook voor de hoge moeilijkheidsgraad, iets wat sommige mensen misschien zal afschrikken. Ben je echter niet snel te intimideren en hou je van RPG’s, probeer dit dan zeker even uit want ik garandeer je een game dat eindelijk eens niet is zoals alle andere. SMT: LC is een verrassend sterk stukje Japans speelplezier dat zeker aan te raden is!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Shin Megami Tensei: Lucifer’s Call
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply