gaming sinds 1997

Sonic and the Black Knight

Sonic was ooit de grote vrees van Nintendo, en aanleiding tot menig dispuut op de speelplaats. Mario was gay, Sonic was cool. Op dit moment is Sonic weinig meer dan een middelmatig gamepersonage, dat mag optreden in nog middelmatigere games. En dit terwijl Sega volgens ons en zoveel andere fans slechts één ding moet doen: een 2-D, high-def opvolger van het eerste Sonic spel maken. Gelukkig konden we ons nog een beetje troosten met Sonic Rush Adventure op de DS.

Maar daarover hebben we het vandaag niet, wel over de nieuwe Wii game Sonic and the Black Knight. Een nieuw, legendarisch wapen, een vergezochte Middeleeuwse setting en enkele nieuwe personages moeten ons aan het standaard-def scherm weten te kluisteren. Het best knappe openingsfilmpje en de eerste, weliswaar iets minder goeie, tussenstukjes (inclusief tenenkrullende stem en flauwe grappen van Sonic) zetten de toon.

Merlina de Tovenares (kleindochter van) heeft je opgeroepen om te helpen bij het verslaan van de slechte Koning Arthur, die ondermeer een vliegend en aan World of Warcraft doen denkend paard heeft gekocht en vooral chaos wil brengen in de wereld. Dankzij het zwaard Caliburn (uhu) kan je nu ook zwieren met de remote om vijanden te verslaan.

Dat Caliburn zwaard kan overigens spreken en zal ook niet aarzelen om nog meer talentloze dialogen ten berde te brengen. Het idee om de legende van Koning Arthur te gebruiken mag dan nog origineel geweest zijn, de uitwerken kon echt wel een stuk beter.

De gameplay is op het eerste zicht eenvoudig en zet onze blauwe egel op rails die lineair en snel de omgevingen laten passeren, met natuurlijk de mogelijkheid om objecten te ontwijken of een sprongetje te wagen. Skills om door die passages te navigeren zijn niet direct noodzakelijk, vooruit duwen op je thumbstick volstaat, als je er tenminste nu en dan in slaagt eens opzij te duwen ook. Zoals gezegd kan je eveneens je zwaard gebruiken om tegenstanders te verslaan, maar echt vlot of leuk is dat niet. Een defensieve houding neem je overigens aan met de Z-knop. Boss fights zijn ook van de partij, maar erg diep zal je niet moeten nadenken om de overwinning binnen te halen: je moet één keer schudden wanneer het icoontje dat je daartoe oproept verschijnt.

Het is echter vooral dat zwaardvechten met de doordeweekse vijanden dat stoort. De snelheid wordt pardoes uit je Sonic gehaald, zeker wanneer je er meerdere na elkaar dient te confronteren. Bovendien worden je al snel specifieke opdrachten gegeven die de volledige flow uit het spel halen, en ondermeer … mini-games introduceren en een soort quick-time events. Bovendien zal je al te vaak objectieven niet behalen omdat ze niet duidelijk zijn, wat resulteert in het herspelen van levels. Gelukkig zijn ze relatief kort en snel, en zijn de menu’s vlot te doorlopen. Met andere woorden, als je enkel snelheid en fun verwacht, dan zal je van een kale reis thuis komen.

De blauwe egel houdt zich tegenwoordig liever bezig met het spuien van stoere zinnetjes die zo uit 1984 lijken te zijn weggelopen, en het zwaard lijkt enkel geïntroduceerd als excuus om van de Wii-controls gebruik te kunnen maken. Totaal overbodig, laggy en destructief voor wat het spel eigenlijk best goed neerzet: het snelle rennen doorheen best aardig in beeld gebrachte omgevingen, en het verzamelen van ringen en allerlei ander lekkers.

De genietbare soundtrack, de mogelijkheid tot wat arena-gevechten met een paar van je vrienden en een resem unlockable extra’s en artwork kunnen dit spel echter niet meer redden. Weer eentje om snel te vergeten, of om maximaal één keer te doorlopen voor wie immuun is aan herhaling en frustratie.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Sonic and the Black Knight
geplaatst in: Reviews, Sega, Wii
tags: ,


Leave a Reply