gaming sinds 1997

Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood

Sonic is terug, en wel in een RPG door Bioware, bekend van vele andere uitstekende role playing games. Een aantrekkelijk vooruitzicht, maar of het ook een aantrekkelijk game is geworden, lees je hieronder.

De Chaos Emeralds zijn weer eens gestolen. De sporen leiden in eerste instantie naar Dr. Eggman (alias Dr. Robotnik), wat Sonic en zijn vrienden voor een raadsel stelt, want Eggman heeft in een recent verleden een vernietigende nederlaag geleden door toedoen van Sonic & Co. Terwijl ze verder zoeken naar antwoorden, stuiten Sonic & Co op de Marauders, een groepje slechteriken die ook iets te maken lijken te hebben met de gestolen Emeralds.

Dat is in het kort waar het om gaat in Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood. Jammer genoeg resulteert dit verhaal niet in een episch avontuur, maar moet je het stellen met een vrij matig achtergrondvertelseltje dat vooral dient om je handelingen in het spel te motiveren.

Naast de main quests die met het verhaal te maken hebben, zijn er zoals het hoort ook side quests. Vaak gaat het echter om korte en verre van interessante opdrachten voor ‘tussen de soep en de patatten’. Gelukkig is het hoofdavontuur niet zo minimalistisch opgevat en is er genoeg afwisseling en inhoud om de aandacht vast te kunnen houden. De derde activiteit van Sonic & co. is het verkennen van de speelwereld. Tijdens zo’n verkenning kan je ringen en Chao eggs verzamelen. De ringen dienen als geld om allerlei voorwerpen mee aan te kopen, van middeltjes die de gezondheid van de personages herstellen tot kledingstukken die een bepaalde gevechtsparameter opkrikken.

Verzamelde Chao eitjes blijken plots uit te barsten tot Chao’s, kleine wezentjes die, gebonden aan één van de personages, bepaalde voordelen bieden zoals het moeilijker te raken zijn. Ieder personage kan maar één Chao bij zich hebben en zeldzamere Chao’s bieden natuurlijk krachtigere voordelen. Een andere manier om nieuwe Chao’s te verzamelen is Pokémon-gewijs dubbele exemplaren te ruilen met vrienden. Dit is meteeen ook de enige multiplayermogelijkheid van het spel.

De besturing gebeurt volledig met de stylus. In het begin en wanneer je bepaalde dingen voor het eerst ontdekt, krijg je een beknopte maar duidelijke uitleg zodat je snel verder kunt. Het wijst uiteindelijk zichzelf uit. Wanneer Sonic in gesprek is met iemand, kan je vaak kiezen uit verschillende antwoorden. Hierdoor kan extra informatie ingewonnen worden en af en toe ook eens een leuke kwinkslag uitgedeeld worden.

Op sommige plaatsen (bijvoorbeeld de werkplaats van Tails) wordt de gezondheid van alle personages automatisch terug op peil gebracht. Niet elk gebied is trouwens onmiddellijk toegankelijk. Sommige gebieden worden geblokkeerd omdat er eerst een raadsel opgelost moet worden, andere worden geblokkeerd door (natuurlijke of niet zo natuurlijke) hindernissen. Veel hangt af van het verhaal, maar ook van de personages zelf. Zij hebben namelijk vaardigheden waarme bepaalde hindernissen overwonnen kunnen worden.

Sonic kan bijvoorbeeld zijn legendarische sprintkwaliteiten gebruiken om loopings te overbruggen, Knuckles kan steile wanden oplopen, Amy heeft een hamer om blokken mee kapot te slaan en Tails kan vliegen. Door een combinatie van die vaardigheden kunnen iets meer afgelegen zones bereikt worden, waar uiteraard dan weer nieuwe avonturen te beleven vallen. Probleem is wel dat er vaak maar één enkele route beschikbaar is, terwijl andere, niet toegankelijke routes, even logisch lijken. Vrij frustrerend als je dan juist die ene weg niet kan vinden.

In het prille begin is Sonic nog alleen, maar gaandeweg sluiten meer en meer vrienden zich bij hem aan. Naast Sonic is er nog plaats voor drie anderen in de groep. Op bepaalde plaatsen kan Sonic daarom wisselen van teamgenoten. Dat is niet onbelangrijk, want elk personage heeft eigen vaardigheden die afhankelijk van de situatie heel belangrijk zijn of (nog) niet. Die vaardigheden spelen een rol in gevechten, maar ook in de speelwereld zelf.

Doorheen de wereld lopen ook verschillende vijanden, van wilde dieren tot robots. Zij patrouilleren langsheen een zekere route. Enkel als Sonic hen raakt, vindt er een gevecht plaats. Deze vijanden zijn dus makkelijk te ontwijken als je haast hebt, maar geven tegelijk ook de mogelijkheid om te levelen mocht je daar zin in hebben. Vijanden die bij het verhaal horen, vallen wel direct aan of blokkeren een toegang waar de personages langs moeten om verder te kunnen gaan.

Eenmaal in een gevecht zijn er verschillende opties beschikbaar: aanvallen, verdedigen, item gebruiken, enz. Naast deze standaardmogelijkheden kennen Sonic & co. ook een aantal speciale aanvallen. Om deze aanvallen succesvol te laten verlopen, moet je zelf een handje helpen met de stylus. Daarbij zijn er drie bewegingen die telkens gecombineerd worden: een cirkel volgen, tikken op het juiste moment of zo snel mogelijk tappen binnen een beperkte tijd. Wat met de stylus wordt gedaan, volgt ongeveer het patroon dat bij de betreffende aanval hoort. Hoe beter je het doet, hoe harder de aanval aankomt. Omgekeerd kan een aanval volledig falen als de stylusbewegingen niet lukken. Op dezelfde manier kunnen aanvallen van de tegenstander soms afgeslagen worden. Leuk systeem, behalve als het gaat om ondersteunende acties zoals de gezondheid van een teamgenoot opkrikken of de vijand beheksen. In dat geval zorgt de slechte gevoeligheid van de stylus af en toe voor frustraties. Een gevecht winnen levert experience en een beloning op in de vorm van enkele items.

In plaats van een robbertje te vechten kan de vijand (of Sonic & co) ook besluiten ervandoor te gaan. In dit geval wordt er een minigame gespeeld om uit te maken of de vluchters kunnen ontsnappen of toch worden gevat. Het gaat om een mini-race waarbij hindernissen ontweken moeten worden om niet te vertragen. Het wordt moeilijker naarmate er meer mensen in het team van Sonic zitten. Al bij al zal wie op een Nintendo ooit een Mario RPG heeft gespeeld zich snel thuisvoelen bij de gameplay.

Over het algemeen zijn de gevechten ook redelijk makkelijk. De bazen bieden wel iets steviger weerwerk, maar vormen zelden een echt probleem. Hetzelfde geldt voor de raadsels die nu en dan voorkomen op de speelmap: het komt er al te vaak op neer gewoon verschillende knoppen in te drukken door er verschillende personages op te zetten. De moeilijkheidsgraad was bij momenten zo laag dat ik mij afvroeg of de game eigenlijk niet enkel bedoeld was voor kinderen.

Qua graphics ziet alles er heel gelikt uit. De speelwereld krijgen we schuin van bovenaf te zien, terwijl tijdens de gevechten de camera achter Sonic en zijn vrienden staat. Die camerastandpunten geven nooit echt problemen. Het ziet er gewoon goed uit, en dat is al wat het moet zijn. Ook muziek en geluid zijn meer dan behoorlijk. Een beetje te vrolijk naar mijn smaak soms, maar dat is nu eenmaal eigen aan kleurige gamepersonages zoals Sonic.

Op zich is Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood dus een geslaagde RPG geworden. Het geheel ontbeert zeker wel een ziel en ook de gameplay is nogal standaard te noemen. Wij hadden alvast wat meer verwacht van een ontwikkelaar als BioWare. Goed als tussendoortje, niet als hoofdgerecht!

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood
geplaatst in: DS, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>