gaming sinds 1997

Sonic Unleashed

Wanneer het op game personages aankomt, heeft Sonic altijd al aan de top van mijn favorieten gestaan. Hij moet alleen het personage der personages laten voorgaan: Duke Nukem. Zelfs wanneer de immens populaire Italiaanse loodgieter met een twijfelachtige smaak voor mode boven Sonic kwam te staan, bleef ik een SEGA man. Want in die dagen was er geen middenweg! Je was een Nintendo of een SEGA persoon, je hield van Mario of je had Sonic graag. Mario en Sonic streden heel wat gevechten over verschillende platformen totdat SEGA de hardwarescène verliet en niet zo veel zorg meer leek te stoppen in hun third party Sonic games voor de consoles van vroegere concurrenten. Uiteindelijk werd ook ons favoriet stekelvarken een 3D-model en figureerde hij in tal van ondermaatse platform en race games.

Ik hoopte echt dat SEGA zich zou herpakken met deze episode en Sonic terug op het pad zou zetten naar uitstekende super-speedy platform games. Zoals zovelen had ik grote verwachtingen die enkel maar groter werden toen ik de eerste beelden zag. Die verwachtingen kregen echter een stevige opdoffer toen de eerste beelden van de ‘twist’ getoond werden.

De gestoorde eivormige professor Dr. Eggman slaagt erin Sonic gevangen te zetten met een fancy wapen dat één of andere mystieke kracht, Dark Gaia genaamd, probeert los te laten vanuit het binnenste van de planeet. Terwijl hij dat doet, corrumpeert hij ook de Chaos Emeralds (als je ze niet kent, zoek ze op, over die dingen gaan de Sonic games meestal) en doet de planeet in verschillende stukken uiteenvallen.

Gelukkig voor ons, was het loslaten van die dark force te vroeg gedaan, zodat de Aarde nog altijd min of meer bijeenhangt in een soort van zwevende staat, waardoor Sonic nog een kans heeft om Dr. Eggman te tonen wie de baas is. Sonic, niet gedood door het wapen, is wel terug gekatapulteerd naar het aardoppervlak waar hij zijn bewusteloze en toekomstige sidekick Chip ontmoet. Op dat moment ontdekken we de twist in het verhaal: Dr. Eggmans wapen heeft Sonic veranderd in een beest met scherpe tanden en elastische armen. De kleine twist in die twist is dat zijn nieuwe vorm enkel opspeelt ’s nachts. Dat betekent dat we overdag kunnen spelen met de razendsnelle normale Sonic en ’s nachts moeten we het doen met het harige, beest dat gekend is als de Werehog.

Ik snap dat ze de formule willen kruiden, maar een Werehog? Ik vraag me nog steeds af wat ze aan het roken waren toen ze dit meesterwerk bedachten. In ieder geval, er zijn meer nieuwe dingen te ontdekken. Zo is het hele ‘aarde in stukjes’ verhaal geïntegreerd in de gameplay. Er zijn vijf werelden die je kan bezoeken tussen de missies. Daar kan je praten met bewoners, aanwijzingen vinden, subquests krijgen, items unlocken of meer experience behalen.

Deze experience, die je ook krijgt na het vervullen van een missie, zorgen ervoor dat je skill points kan inzetten op verschillende attributen van Sonic of zijn Werehog alteregeo. Ik ben niet helemaal zeker of deze RPG-toevoeging het wel doet voor mij, maar het maakt wel de weg vrij voor interessante dilemma’s, bijvoorbeeld of je gaat voor kracht of finesse. In de praktijk worden de vijanden sterker en talrijker en moet je dit tegengaan door je eigen stats te verhogen, maar het lijkt niet echt uit te maken of je nu alles inzet op één stat of de punten gelijk verdeeld over meerdere stats. Uiteindelijk zal je wel een beetje van alles nodig hebben.

Sonic overdag speelt zoals we het ons herinneren: razendsnel en juist genoeg tijd om te reageren op vijanden en items. In de 2D side-scrolling modus kan je springen, spurten (de bekende Sonic Boost) en de homing aanval uitvoeren. In 3D-modus krijg je er nog een aantal bewegingen bij zoals power sliding, side-stepping en de mogelijkheid om overal te rennen waar je maar wilt. Sommige van die levels zijn tegen de klok wat tot heel wat herspelen kan leiden, want de limieten staan scherp. Zo is er een missie die ik zowat vijftig keer geprobeerd heb en naar het einde van die reeks toe liep ik bijna perfect, nam ik de kortste weg en toch liep ik amper onder de tijd over de finish. Onderweg verzamel je ringen om je ring power aan te vullen, die je toestaat de Sonic Boost uit te voeren.

De nachtelijke Sonic levels zijn meer traditionele platformlevels waarin je moet klimmen, puzzelen en dingen verzamelen. Je ontmoet ook een ander type van vijanden die serieus wat slaag nodig hebben in plaats van dat je ze voorbij snelt. Om dit te doen heb je een arsenaal aan bewegingen dat je gaandeweg kan uitbreiden. Verpletter genoeg vijanden en objecten en je wordt beloond met een vollopende Unleash Meter die je toestaat te ‘unleashen’, wat erop neerkomt dat Werehog Sonic als een razende alles en iedereen op zijn weg tegen de grond slaat. De ringen die je verzamelt herstellen je gezondheid.

Dit hele Werehog ding is eigenlijk vrij leuk en Sonic op een cartoonachtige wijze vijanden zien neervlammen is hilarisch en entertaining. Alhoewel de game niet meer aanvoelt als een echte Sonic game, stoorde dat me niet te veel. Het enige probleem met die levels is, alhoewel ze goed ontworpen zijn, dat ze de echte Sonic gameplay doorbreken en ze bezorgen je niet zoveel adrenaline als de levels overdag.

Tot zover het goede nieuws, hier zijn de frustrerende delen. En er zijn er toch wel een aantal, eerlijk gezegd. Zowel de Sonic als de Werehog levels van het spel gebruiken hetzelfde camerasysteem en het lijkt erop dat het niet echt aangepast is aan die laatste. Terwijl de camera vrij vloeiend beweegt tijdens de snelle levels overdag, beweegt de camera tijdens de Werehog levels eerder als een alcoholieker tijdens happy hour. Er is geen enkel onhandig camerapunt dat de engine niet aankan. Het volgende negatief punt betreft de controls. Hoe vaak ik wel niet “Ik heb de A-knop ingedrukt, IK HEB EROP GEDRUKT!” geroepen heb, viel niet meer te tellen. Af en toe leekt het of de controls amper reageerden, zeker bij het gebruik van de homing attack. Het begint echt op je zenuwen te werken na poging vijf biljoen om op dat laatste platform te geraken. Combineer dit met het slechte camerawerk en je hebt een winning team voor een wedstrijd om ter meest frustratie opwekken.

Bij die frustratie komen nog twee slecht uitgewerkte gameplay elementen. De eerste zijn de zogenaamde hub worlds die de ervaring zouden moeten verdiepen en je op zoek zouden moeten laten gaan naar aanwijzingen. In het begin is het een leuke nieuwe toevoeging. Na een tijdje wordt het een grote klus om op elk NPC-personage te klikken totdat iemand je een aanwijzing of een missie geeft. Het staat eenvoudig in de weg van het echte spel. Ten tweede is er het feit dat sommige missies al moeilijk genoeg zijn om uit te spelen zonder de falende controls of camera’s die inzoomen op een bloempot. Over moeilijke missies gesproken, ik hou van een goede bossfight, maar soms lijkt het haast een mysterie wat je precies moet doen, zelfs al lijkt de boss niet zo geïnteresseerd om jou te doden. Een tip: elke bossfight heeft iets te maken met fazes.

Een klein laatste punt van frustratie is de slechte audio. De gekke catchy tunes zijn niet echt het probleem. In feite had ik even nodig om uit te vissen wat mij stoorde, maar na een tussenfilmpje of tien wordt het echt duidelijk dat de voice acting verschrikkelijk is.

Maar laten we eindigen met een positieve noot: de graphics. Die zijn simpelweg geweldig en best beschreven als helder en cartoonachtig, en toch zeer gedetailleerd en sfeervol. Ik ga niet zeggen dat dit het beste is dat ik ooit heb gezien, maar het past gewoon ongelooflijk goed bij het spel, zeker wanneer je rekening houdt met de snelheid waarmee de beelden voorbij razen zonder een enkele opstoot van framedrops. De enige keer dat het geheel hapert is tijdens de Werehog levels wanneer vijftig of meer vijanden gerenderd moeten worden. De physics worden eveneens prima onder handen genomen door de Havoc engine, gekend van games zoals The Force Unleashed en Assassin’s Creed.

Sonic heeft het gedaan! Na jaren van ondermaatse games, is hij er eindelijk in geslaagd om in spel te zitten dat niet ruikt naar game design stront. Er zijn enkele problemen met de camera, de controls en de vreemde gameplay toevoegingen, maar het was op z’n minst een goede poging. Er is zeker veel ruimte voor verbetering, maar al bij al is Sonic Unleashed gewoon een goede game dat je een hele tijd zal bezighouden, zelfs als het gewoon is om die gestoorde getimede missie opnieuw te proberen voor de zestigste keer. Een must buy for elke Sonic lover en een aanrader voor iedereen die Sonic niet kent en graag een deftige platform game zou willen spelen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Sonic Unleashed
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>