gaming sinds 1997

Stranglehold

Ik kan werkelijk uren doorgaan over de problemen met de betrouwbaarheid van Microsoft’s Xbox 360, maar ik zal mij beperken tot deze intro. Precies 25 minuten nadat ik Stranglehold voor de eerste keer opstartte, besloot mijn Xbox om de geest te geven met de ondertussen beruchte Red Ring of Death. Het was reeds mijn tweede 360, aangezien ik de eerste nauwelijks een maand eerder liet herstellen. Aldus stuurde ik opnieuw mijn console naar Microsoft’s herstellingscentrum in Duitsland. Bij het ontvangen van mijn derde console (derde keer goede keer), begon ik ogenblikkelijk te spelen met Stranglehold, opdat ik jullie eindelijk mijn bevindingen kon geven…

Stranglehold is een third-person shooter die werd ontwikkeld met de creatieve medewerking van de beroemde Hong Kongse actieregisseur John Woo (Face/Off, Mission: Impossible 2, Hard Boiled). Deze game is feitelijk een digitale sequel op die laatstgenoemde prent. Als inspecteur Tequila (Chow Yun-Fat), ga je op jacht naar de moordenaar van een van je collega’s.

Zoals je kon verwachten, is het verhaaltje niet meer dan een excuus voor heel wat intense, explosieve actie. Stranglehold is eigenlijk een kloon van Max Payne, maar dan heel wat minder meeslepend.

De gameplay komt neer op het doorlopen van lineaire levels, terwijl je voortdurend dingen opblaast en tegenstanders in slow-motion neerknalt. Je kan een shootdodge (LT) uitvoeren of ervoor opteren om de tijd manueel te vertragen, terwijl je rondrent (RB). In sommige gebieden is het aan te raden om dekking te zoeken achter pilaren of muren (vooral tijdens bossfights), maar tijdens het leeuwendeel van het spel is het amper nodig. Ondanks zijn eenvoud is Stranglehold wel degelijk een leuke game, en zolang je niets meer verwacht dan het videogame-equivalent van een Steven Seagal-vehikel, zal je niet teleurgesteld zijn.

De AI beperkt zich meestal tot recht naar je toe lopen, onderwijl de meest hilarische wannabe-stoere kreten gillend. Vijanden zijn enkel gevaarlijk wanneer ze zwààr in de meerderheid zijn (laten we zeggen tien tegen één) en zelfs dan kan je ze nog de baas. Je kan namelijk vier verschillende ‘tequila bombs’ activeren. Dat zijn speciale aanvallen die je kan gebruiken nadat je een bepaald aantal tegenstanders om zeep hebt geholpen.

De eerste is een simpele genezingskracht, die van pas komt wanneer je zwaar gewond bent en er geen medkits te bespeuren vallen. Een andere power-up laat je inzoomen op het hoofd van een maffioso naar keuze. Wanneer je de trekker loslaat, kan je de kogel volgen tot hij zich nestelt in de hersenen van het onfortuinlijke slachtoffer. De derde kracht, ‘barrage’, maakt je onoverwinnelijk en geeft je ongelimiteerde munitie, althans voor een korte periode. Barrage is uitermate handig tegen versterkte posities. Tenslotte heeft Tequila een aanval waarbij hij 360° in het rond draait en hij elke gangster in de buurt op een portie lood trakteert. Dat gaat gepaard met een echt handelsmerk van John Woo: het opfladderen van enkele witte duiven.

Het is ook leuk om te zien dat al dat zinloos geweld ook zijn sporen nalaat op de omgevingen. Je kan zowat alles vernietigen wat los of vast zit, gaande van pilaren, kisten en stellages tot zelfs een heus T-rex-skelet (wat je bovendien een achievement oplevert).

Afgezien van de spectaculaire physics, zien de graphics er korrelig en wazig uit. Als je weet dat deze game wordt aangedreven door de Unreal Engine 3.0, dan is dat op zijn zachtst gezegd een verrassende vaststelling. Tequila’s animaties zien er ook maar lomp uit. Positief is wel dat je heel wat verschillende, goed ontworpen locaties zult aandoen, zoals casino’s, musea, markten, sloppenwijken, restaurants en dergelijke meer. De dialogen zijn flauw, wat vooral te wijten is aan het melige script en het zware Aziatische accent van de stemacteurs.

Je kan makkelijk door de game razen in een zestal uurtjes op de standaard moeilijkheidsgraad, zonder de nood te voelen om het ooi nog eens te spelen. Als je echter een achievement-hoer bent, speel je de game best nog een tweede keer (liefst in ‘hard-boiled’ mode).

Dat zal je ook genoeg stijlpunten opleveren om elke multiplayerskin, storyboard, making-of, trailer of stukje artwork vrij te spelen. Stranglehold bevat ook een magere multiplayer mode (enkel deathmatch en team deathmatch) voor maximaal zes spelers. Door de povere implementatie van slow-motion (die heel willekeurig lijkt), is die echter alles behalve de moeite waard. Naar mijn mening had Midway beter gewoon de multiplayer laten vallen en het extra geld gespendeerd aan een langere campagne .

Stranglehold is helemaal geen slechte game, maar door zijn gebrek aan diepgang en variatie, is het ook helemaal geen verplichte koop. Fans van het genre en John Woo-aficionado’s zullen niet teleurgesteld zijn, maar gamers die meer willen dan een simpele, no-nonsense shoot ‘m-up, zijn hier aan het verkeerde adres.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Stranglehold
geplaatst in: Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>