gaming sinds 1997

The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Een review samenkrabbelen voor een Zelda game. Het is altijd weer een uitdaging. Iedereen weet immers wat de formule is van deze legendarische reeks, en bovendien zorgt Nintendo er altijd voor dat elke aflevering van hun paradepaardje garant staat voor uren actie- en puzzelplezier, perfect gebalanceerde gameplay en een grafisch ontwerp om duimen en vingers bij af te likken. Met deze The Legend of Zelda: Spirit Tracks voor Nintendo DS is dat vanzelfsprekend opnieuw het geval.

Meer nog, wie de erg geslaagde voorganger The Phantom Hourglass kon smaken, zal deze directe opvolger nog een stuk gestroomlijnder en leuker vinden. We tellen zo’n honderd jaar sedert de gebeurtenissen in de vorige DS telg en Hyrule is natuurlijk weer in gevaar. Een zekere Malladus, een klootzakje die al eeuwen gevangen zit in de Tower of Spirits, heeft er genoeg van en wil terug zijn kwade zelf zijn in de wereld van Zelda en Link. Daarvoor moet hij echter ontsnappen uit zijn toren en bovendien ontsnappen uit de greep van de zogenaamde Spirit Tracks. Deze zijn niet alleen magische lijnen die hem in toom houden, maar ook treinsporen waarmee inwoners van het land overal naartoe kunnen treinen.

Dat treintje rijden is overigens fantastisch en ik vond het persoonlijk honderd keer leuker dan met het bootje uit het vorige spel eindeloos rond te tuffen. Dat je je moet houden aan de vooraf bepaalde richtingen helpt alleen maar om het interessanter te maken, en daardoor kan je je ook beter concentreren op het knallen met je kanon ondertussen. Bovendien vergt het toch nog een beetje tactische planning om de juiste route uit te stippelen en vallen er een heleboel zijmissies te vervullen met je trein, zoals bijvoorbeeld het vervoeren van passagiers of vee. Alleen jammer dat je soms stukken treinspoor opnieuw moet afleggen wanneer je ergens tegenaan crasht. En tenslotte is het aan de toeter trekken met je stylus iets dat je nooit zal beu worden!

Onze twee hoofdpersonages voelen het onheil echter aankomen en trekken op avontuur uit, maar al heel snel gaat het mis en zal Zelda haar lichaam moeten missen en lenen aan die vermaledijde Malladus. Gelukkig blijft haar ziel nog springlevend en kan ze zo Link helpen om op zoek te gaan naar Malladus en haar lijfje terug te krijgen. Dat Zelda je tijdens de game bijstaat is een erg welkome verandering en maakt het ganse verhaal erg genietbaar. Bovendien wordt ook de gameplay beïnvloed aangezien Zelda’s geestvorm – en dus ook de speler – andere geesten kan overnemen en controleren. Een oneindige stroom creatieve puzzels en meeslepende baasgevechten worden daardoor mogelijk. Die geesten kan je immers op pad sturen om knoppen in te drukken terwijl je met Link een andere handeling uitvoert, en je zal vaak moeten wisselen tussen diverse personages om de sterkste bazen uit te schakelen.

Wie dacht dat de Zelda-formule enkel nog puzzels en gadgets van vroeger kon recycleren had het dus volledig bij het verkeerde eind. Typisch is wel dat je heel wat items uit vorige games terug de revue ziet passeren, maar dan wel om ze op een nieuwe manier te gebruiken in de typisch innovatieve en altijd verbazende kerkers. Denk maar aan de boemerang of de pijl en boog. Nieuw zijn ondermeer een zweep waarmee je over grachten en putten kan slingeren en een toverfluit die gebruik maakt van de microfoon van je DS en je toelaat om allerlei magische deuntjes te fluiten.

Kortom, de gameplay verandert niet, maar de ontwikkelaars overtreffen zichzelf nog maar ’s met originele speelvelden, puzzels die niet te moeilijk zijn maar wel je hersenen aan het werk zetten en een glimlach op je gezicht toveren wanneer je ze kan oplossen, en een collectie wapens en mogelijkheden die getuigen van een bijna nergens geëvenaarde creativiteit. Dat de controls nog altijd perfect aanvoelen en er een massa extra opdrachten en gebieden kan vrijgespeeld worden, draagt enkel bij aan het gevoel dat je hier een waar avontuur aan het beleven bent, en niet zomaar een spelletje afwerkt.

Tenslotte willen we toch ook nog even de knappe presentatie vermelden. Zoals te verwachten is de soundtrack, zelfs op de beperkte hardware van de DS, meeslepend te noemen, en zitten ook de geluidseffecten weer helemaal perfect. Van Nintendo verwachten we ondertussen eigenlijk al niks anders meer. Ook de graphics maken indruk, maar dan meer omwille van het originele design, de schattige personages en de omgevingen waarin je onmiddellijk kan wegdromen. Ook het treintje is een schoolvoorbeeld van hoe je ook met weinig polygonen een prachtig en charmant spel kan maken.

The Legend of Zelda: Spirit Tracks verandert dus geenszins de formule van de Zelda games, en dat is maar goed ook. Wat het wel doet is je een avontuur voorschotelen zoals er maar weinig andere spellen kunnen, je massa’s kleine en grotere nieuwigheden bieden zoals de toverfluit en het feit dat Zelda deze keer je reisvriendje wordt, en een wereld creëren waarin je maar al te graag met je trein zal rondtuffen. Dat de kerkers, puzzels en eindbazen van een erg hoog niveau zijn en heel goed gebruik maken van het feit dat je nu ook meerdere personages kan en moet controleren, is nog een extra reden om dit spel in je collectie te stoppen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Legend of Zelda: Spirit Tracks, The
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply