gaming sinds 1997

The Red Star

The Red Star, gebaseerd op de gelijknamige stripreeks, heeft niet bepaald een prettig verleden achter de rug. Het spel werd al in 2004 aangekondigd voor PlayStation 2, Xbox en Gamecube maar ging in datzelfde jaar samen met uitgever Acclaim de wereld van faillissementen in. Vorig jaar werd de PS2-versie ervan terug opgepikt door XS Games. Na 2 jaar onder een dikke laag stof te hebben gelegen kreeg het van de nieuwe developer een grondige poetsbeurt om dit jaar gereleased te worden. Was het een goede keuze om dit game uit het dodenrijk op te vissen of konden ze het beter daar hebben gelaten?

Het verhaal is niet bepaald simpel. Waren de schrijvers nu echt zo dronken bij het schrijven, of was ik gewoon zo dronken dat ik het niet begreep? De vele Russische namen à la Konstantinov en Taktarov maken het er niet makkelijker op. In ieder geval wordt het al snel duidelijk dat het verhaal niet echt het belangrijkste van het spel is. Wat je moet weten is dat je in een alternatief USSR zit, namelijk de URRS (United Republics of the Red Star) en dat het er niet al te best uitziet, om maar niet te zeggen slecht. Je wil uiteraard alles terug zoals het was, maar dan moet je eerst voorbij de vele vijandige rebellen.

The Red Star is een “van-links-naar-rechts”-shooter (sidescrolling dus) met de snelle, brute actie zoals we hem kennen van vroegere tijden. Concreet wil dit zeggen dat de levels volgestampt zitten met hordes vijanden die op je afkomen. In elke chapter kom je wel enkele bazen tegen waarbij het spel overschakelt naar een top-down-view en er honderden kogels op je worden afgeschoten. Zaak is dan van een patroon te vinden in dat vuurwerk en zelf je mannetje te staan met je eigen arsenaal aan afstands- en melee-wapens.

In het begin kan je kiezen uit twee personages waar je dan het volledige spel mee moet doorlopen: Kyuzo en Makita. Kies je voor Makita dan krijg je een tengere deerne die vertrouwt op snelheid, terwijl je met Kyuzo een dikke bad-ass-Rambo ter beschikking hebt. Beide characters spelen heel verschillend. Makita flitst door de levels heen, de kogels ontwijkend, maar doet niet al te veel schade. Kyuzo daarentegen is iets logger en trager, maar rijgt met gemak een vijand aan zijn zwaard (…) waarna hij deze met een zwier tegen andere vijanden slingert.

Nadat je het spel hebt uitgespeeld kan je nog met Maya spelen, die meer op magische aanvallen steunt. Alle personages hebben verscheidene melee-combo’s en kunnen na het spelen van een level, en het krijgen van punten naargelang hun prestaties, nieuwe wapens kopen of upgraden en allerlei andere attributen, zoals hun levensaantal of verdediging, verbeteren.

De snelle actie in het spel is echt enorm leuk en komt pas echt tot zijn recht wanneer je alle combo’s uit het hoofd kent en deze met een ware finesse aan mekaar rijgt. Hier zit echter ook een kleine tekortkoming; er zijn namelijk niet al te veel combo’s, en je zal ook nogal vaak dezelfde gebruiken. Hier hadden de makers meer uit kunnen halen, het spel nodigt gewoon uit tot een heleboel waanzinnige manieren om je tegenstanders uit te schakelen. Als ze nieuwe wapens beschikbaar stellen voor aankoop, hadden ze dan niet net zo goed enkele nieuwe moves geprogrammeerd?

In het spel zit ook een co-op multiplayer mode voor maximum twee spelers, die hetzelfde verhaal en dezelfde levels brengt maar dan gewoon met twee spelers. De computergestuurde vijanden zijn hierbij sterker geworden om de sterkere positie van de spelers te compenseren. Door het toevoegen van teamplay bleek het spel nog leuker te zijn, maar af en toe, vooral dan bij de bazen die je het vuur soms letterlijk aan de schenen leggen, verlaagt de framerate tot een ietwat onprettig niveau. Dit is echter zeker niet tot het onspeelbare of zelfs maar storende toe.

Op audiovisueel vlak moet je niets wereldschokkends verwachten maar er valt ook niet echt iets spectaculairs te melden. Deze latere-generatie PS2-titel mag je absoluut niet vergelijken met de pracht en praal van de next-gen consoles maar naar PS2-normen ziet het spel er meer dan degelijk uit. Tijdens het spelen word je begeleid door een simpel deuntje maar het grootste deel van de tijd wordt dat overstelpt door het geluid van kogels, ontploffingen of de kreten van je personage.

The Red Star is aangenaam verrassend uit de hoek gekomen. Het is één van die spellen die door een gebrek aan publiciteit niet veel eigenaars zal vinden, maar zij die het wél hebben zullen er zeer tevreden over zijn. De simpele opzet is juist datgene dat het zo leuk maakt. Het spel zelf is echter niet zo simpel; dankzij de redelijk hoge moeilijkheidsgraad blijf je hier wel een tijdje mee zoet, en door de verschillende speelstijlen van de verschillende personages smeekt het spel op minstens één replay. Gezien de zeer aangename budgetprijs is dit een titel waarvoor je je PS2 nog eens van onder het stof mag halen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Red Star, The
geplaatst in: 2K Games, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>