gaming sinds 1997

ToeJam & Earl III: Mission to Earth

Ondergetekende is zeker geen superfan van hiphop en funky music, al kunnen een paar liedjes R&B en wat ‘yo yo yo, go with the flow, down to my elbow’ uitspraken met een diepe bas op de achtergrond best wel gesmaakt worden … en deze funk is nu net wat ze in ToeJam en Earl III: Mission to Earth veelvuldig naar je hoofd gooien …

TJ&E III plaatst de speler in één van de schoenen van het 3-koppige gezelschap ‘ToeJam, Earl en Latisha’ , cartoon-achtige alienfiguren die naar onze dierbare planeet afdalen om daar een hoopje vinylplaten, beter bekend als de 12 Albums of Funk, terug te vinden. Deze albums werden gestolen door ‘no-funk-lover’-bewoners van onze Aarde, je kan het wel een beetje vergelijken met de verbranding van Rock’nRoll enkele tientallen jaren geleden.

Een sfeervolle intro die naar mijn mening iets te lang duurt, leidt de funky gamer in spé naar de eerste van 30 totaal geflipte levels, die overigens allemaal random gegenereerd worden. In eerste instantie moet je één van de 3 karakters kiezen om mee te spelen, maar op bepaalde plaatsen in de gamewereld is het mogelijk om van karakter te wisselen, wat de speler de mogelijkheid geeft om rustig alle karakters met hun eigen kwaliteiten en gebreken uit te proberen en op tijd en stond een beetje afwisseling in het spel te brengen.

Deze afwisseling, of beter het gebrek hieraan, is nu net één van de minpunten van TJ&E III … na iets meer dan een uur spelen krijg ik echt het gevoel dat alles eentonig werd op het gebied van gameplay, zeker als je weet dat ik dit spel afwisselend speel met Kungfu Chaos … maar die review krijg je pas later van mij. (Gijse luiaard ! – red.)
De levels waarin je vrij kan rondlopen mogen dan wel steunen op magische programmeerpraktijken en random gegenereerd worden, het verloop van het spel wordt toch wel lineair gehouden door middel van het verzamelen van sleutels die bepaalde subleveltjes unlocken. In elke sublevel verzamel je dan meestal net genoeg sleutels om de volgende sublevel te kunnen betreden, al zal je af en toe wel het geluk hebben dat je genoeg sleutels verzameld hebt om een keuze te kunnen maken uit verschillende beschikbare sublevels …

Alle karakters kunnen slechts very basic dingen doen, die maar net het niveau van een uit de kluiten gewassen Action Man overstijgen … meer concreet spreken we hier over zaken als lopen, springen, een Funk-Fu aanval en schieten/werpen met objecten die je kan oprapen tijdens een van de missies … verwacht je dus zeker niet aan special moves van 13 in een dozijn. Het geheel wordt wel een beetje opgefleurd door pakjes en powerups die je kan verzamelen, dewelke soms speciale krachten geven aan je karakter zoals snel lopen, hoog springen, x-ray vision, enz, enz … Al bij al vond ik het systeem van die pakjes minder geslaagd, gezien je na een tijdje genoeg pakjes verzameld hebt om 3 Chinese weeshuizen te voorzien van kadootjes.

Over de graphics van het spel kunnen we redelijk kort zijn: de figuren, de werelden en alle bijbehorende details zijn kleurrijk en wacko uitgewerkt (getuige de screenshots), maar nooit in zo’n mate dat het enige vorm van migraine of hoofdpijn zal stimuleren, al kan een occasionele hallucinatie wel eens optreden na langdurige blootstelling aan de beelden. Combineer deze pracht en praal met vlotte framerates, tel daar nog het bijna perfect uitgewerkte camerasysteem bij op en dit zorgt ervoor dat je je vlot en met veel plezier door de levels heen kan bewegen.
Wat is er trouwens zo speciaal aan dat camerasysteem ? Wel, buiten de bijna verplichte mogelijkheid om 360° te kunnen roteren en zoomen hebben ze ervoor gezorgd dat er zelden of nooit een of ander object zoals bijvoorbeeld een huis in je gezichtsveld zal staan. Deze objecten die het zicht op je karakter kunnen belemmeren worden immers transparant …

Over de geluiden van TJ&E III ben ik spijtig genoeg iets minder positief, niet zozeer aangaande de kwaliteit, maar wel aangaande het verplichte veelvuldig beluisteren van de overigens best wel grappige one-liners. Uitspraken als ‘My mommy says you’re my daddy and you ow us money’ zijn op zich best wel grappig, maar wanneer deze zinnen aan een ratio van 3x per minuut op je gehoor worden afgevuurd, daalt het humorniveau naar ongezien laagten, waar men dan plots Geert Hoste tegenkomt …
Een redelijk onbenullig detail dat wel op mijn ‘systeem’ werkte, was het grote geluidsverschil tussen in-game sounds en de muziek tijdens het laden van levels, waardoor ik regelmatig naar de afstandsbediening moest grijpen na het beëindigen of voor de start van een level.

TJ&E III biedt ook een 2-playermode aan in de vorm van coöperative single-of splitscreen. Dit wil zeggen, je kan met 2 tegelijkertijd de strijd aanbinden tegen de aardbewoners waarbij je beide karakters op 1 scherm ziet, tenzij je te ver van elkaar verwijderd bent waardoor er zal overgeschakeld worden op splitscreen. Gezien mijn gebrek aan een sociaal leven en real-life vrienden die op bezoek komen, heb ik deze optie niet kunnen uittesten … we zullen de mensen van Sega dan maar op hun woord geloven wanneer ze zeggen dat dit erg cool is.

Ook Xbox-Live is niet meer uit het hedendaagse aanbod van games voor het groene doosje weg te denken, zo kunnen we dus ook voor TJ&E III extra levels downloaden en is er zelfs een extra karakter beschikbaar.

Zoals reeds vermeld, is het spel doorspekt met funk en whacky dingen, wat dit spel zeker een lekker uitgesproken karakter geeft. Het probleem met uitgesproken karakters is dat het een zwart-wit resultaat geeft: je vindt het goed, of net niet goed. If you like it simpel en je hebt geen problemen met wat funk, dan is dit spel zeker iets voor jou … want ondanks de repetitieve gebreken, betrapte ik mezelf toch op het regelmatig opstarten van dit game … wat op zich dan misschien weer een persoonlijk repetitief gebrek is.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: ToeJam & Earl III: Mission to Earth
geplaatst in: Reviews, Sega, Xbox
tags: ,


Leave a Reply