gaming sinds 1997

Tom Clancy Splinter Cell: Conviction

Na het iets minder geslaagde Double Agent was het tijd voor vernieuwing in de Splinter Cell reeks. Verandering van spijs doet eten dacht Ubisoft en ze gaven Sam Fisher een likje nieuwe verf!

Het verhaal borduurt verder op de voorgaande delen, dochterlief bevindt zich nog steeds in het rijk der doden en Sam zelf bezit nog steeds een onstilbare honger naar wraak. Beginnend in Malta, waar onze held op jacht is naar de moordenaar van zijn dochter, krijgt onze ondergedoken agent een telefoontje. Niemand minder dan Third Echelons Anna ‘Grimm’ Grimsdottir waarschuwt je voor aankomend gevaar.

Voor je het weet draai je de rollen van jager en prooi om en begint de jacht op je tegenstanders met een tutorial. Deze is perfect verweven in de game en leert je alle technieken waarmee je het verhaal tot een goed einde kan brengen. De game sleurt je mee van de ene plotwending naar de andere en nagelt je vast aan het scherm om dan te abrupt te eindigen met een koude douche vanwege het iets tegenvallende einde. Maar dat zal je zelf moeten ontdekken.

Het coversysteem is beter uitgewerkt en laat je moeiteloos tussen verschillende posities wisselen. Met een druk op je linkertrigger plak je als het ware tegen de muur; met een druk op de A-knop kan je dan weer switchen tussen verschillende posities. Laat je de linkertrigger los, dan is Sam gelijk ook los van wat daarnet nog zijn beschutting was. Een andere aanpassing is het visuele aspect dat nu subtiel aangeeft of je zichtbaar bent of niet. Geen metertjes ditmaal, maar een zwart-wit filter die duidelijk maakt dat je niet zichtbaar bent. Keert de kleur terug op je scherm, dan kijk je beter uit je doppen.

Een andere nieuwe toevoeging is Mark & Execute. Na het omleggen van een vijand met je blote handen verdien je deze feature. Het laat je toe om verscheidene vijanden te markeren en deze met een druk op de knop uit te schakelen. De meesten denken nu waarschijnlijk aan een ‘easy kill garantie’, maar het perfect in zicht krijgen van meerdere vijanden zonder gespot te worden is niet zo makkelijk als het lijkt. Het geeft een goede balans aan de game en voegt een stuk spektakel toe aan het stealth genre.

Nog een laatste vernieuwing is de ‘last known position’. Deze helpt je als je gespot bent door een vijand en je meteen weer ergens achter kan verbergen. Je krijgt dan een soort spookversie van Sam op het scherm en vijanden gaan deze positie onder vuur nemen of onderzoeken. Ideaal om zo je tegenstanders te flankeren en langs achter te voorzien van een lading lood. De vijand zelf blijft wel steeds voorzichtig: een eenling stormt vaak op je positie af, maar een groepje zal je laatst bekende positie met enige voorzorg benaderen.

Naast de nieuwe trucjes van Fisher zijn er ook nog wat aanpassingen aan de gameplay. Het spelen gaat aan een sneller tempo dan voorheen, maar toch is het plannen van goede en een stille aanpak noodzakelijk in de eerste levels. Hoe verder je echter in de game vordert, hoe meer de stealth aanpak verandert in meer ordinaire actie. De groepen vijanden worden talrijker, maar ook jij bent niet langer de jager, maar vaak de prooi, want door scripted events vallen vijanden vaak gebouwen binnen en heb je aan je stealth weinig tot niets. Dit is ook duidelijk te merken aan de wapenkeuze die een pak uitgebreider is dan voorheen.

Wie zich doorheen de toch wel vrij korte campagne van 5 tot 8 uur worstelt – afhankelijk van je voorkennis en moeilijkheidsgraad – kan aan de slag met de in mijn ogen beste toevoeging aan deze herwerkte Splinter Cell. Conviction bevat namelijk een apart uitgewerkte co-op campagne voor twee spelers. Je neemt de rol van Russische of Amerikaanse agent aan via split-screen, system link of gewoonweg online.

Het verhaal is een prequel op het hoofdverhaal en plaatst samenwerking voorop doorheen 4 grote hoofdstukken met meerdere doelstellingen. Beide agenten bezitten uiteraard dezelfde bewegingen als Fisher. Het enige verschil is de Mark & Execute optie die nu gedeeld wordt. Wanneer iemand een vijand neerhaalt met zijn handen krijg je beiden de mogelijkheid voor het uitvoeren van een Mark & Execute. Het co-op gedeelte laat weinig ruimte voor fouten aangezien de dood van één speler meteen leidt tot een game over. Goede communicatie is een noodzaak wil je doorheen de levels komen zonder kleerscheuren.

Deniable Ops is de naam van een andere multiplayer mode voor twee spelers. Deze is opgedeeld in 4 verschillende modi: Hunter, Infiltration, Last Stand en Face Off. In Hunter moet je een vooraf bepaald aantal vijanden uitschakelen, en liefst meer dan je tegenstander. Face Off is vergelijkbaar, maar hier scoor je nog eens extra punten door je tegenstander neer te halen. Last Stand is dan weer vergelijkbaar met Halo 3: ODST’s firefight mode. Hier bescherm je een EMP terwijl golven aan steeds sterkere vijanden je positie proberen te overrompelen. De laatste, Infiltration, is dan weer voor de hardcore Splinter Cell fanaten. Hier moet je de vijanden elimineren zonder gezien te worden.

Visueel is Splinter Cell een typische titel uit de Tom Clancy stal. Terwijl bepaalde zaken in de omgeving een hoogwaardige afwerking hebben, merk je dan weer dat bepaalde andere texturen er heel wat minder goed uitzien. Sam zelf ziet er bijvoorbeeld goed uit, maar de vijanden of andere personages zijn niet onder handen genomen met dezelfde liefde. De buitenomgevingen zijn prachtig en bevatten veel variatie, maar de binnenomgevingen zijn dan weer eentonig en vallen steeds in herhaling. Zo kan het lijstje met contradicties blijven doorgaan, maar toch wil ik nog wat positieve punten melden. De visuele gimmick die aangeeft of je zichtbaar bent of niet via zwart-wit werkt voortreffelijk en het weergeven van de doelstelling aan de hand van projecties op de omgevingen is vernieuwend en knap.

De audio past perfect bij de game dankzij een knappe soundtrack en hoogwaardig stemmenwerk bij de hoofdrolspelers van onder andere Michael Ironside als Sam Fisher. De vijanden daarentegen ben je algauw beu gehoord door steeds hetzelfde zinnetje dat ze maar blijven uitroepen. En dat vaak twintig maal na elkaar. Gek word je ervan en onbegrijpelijk dat hier niet meer variatie werd voorzien!

De verandering die Ubisoft doordreef in Splinter Cell: Conviction, voorziet de game van een lage instapdrempel, maar het maakt van de game meer een shooter dan een stealth game. De lengte van de singleplayer is de grootste teleurstelling, maar wordt goedgemaakt door de nieuwe co-op mode die de speelduur duidelijk een pak verlengt. Net niet goed genoeg om de hoogste regionen aan te doen maar wel een mooie 80%.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Tom Clancy’s Splinter Cell: Conviction
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, X360
tags: , ,


Leave a Reply