gaming sinds 1997

Tom Clancy’s Splinter Cell: Double Agent

Wie kent Sam Fisher en Splinter Cell, de reeks die hem grootmaakte, niet? Begonnen als een uitstekend stealhgame op de originele Xbox, werd de serie al snel erg populair, onder andere dankzij de originele gameplay, de uitstekende afwerking en recent ook de verrassende multiplayercomponent.

Na een paar afleveringen loopt elke reeks echter het gevaar een schim van zichzelf te worden, te mainstream te worden of net te veel te gaan afwijken van wat de originele games zo leuk maakte. Ook de druk om te verkopen kan er soms voor zorgen dat er allerlei zaken mislopen en dat pakweg stoere Sam plots helemaal niet meer spannend zou blijken.

En net daarom lijken de makers heel wat nieuws in de mix te gooien. Het verhaal begint voor één keer wel interessant en spannend, aangezien de eens zo gehoorzame geheimagent Fisher in de gevangenis belandt. Maar je zou wat naïef zijn mocht je denken dat daar uiteindelijk geen goede reden voor is: Sam zal immers moeten infiltreren bij de John Brown’s Army (ofte JBA) om hun terroristische plannen te ontrafelen. Die laatsten weten vanzelfsprekend niks van het feit dat de spion nog steeds verantwoording aflegt aan de NSA en er alleen maar op uit is om een einde te maken aan hun snode bestaan.

De verhaallijn zelf begint dus veelbelovend, maar verwatert doorheen het spel. Het einde, waarvan er verschillende zijn, naargelang je keuzes onderweg, is dan wel weer belonend. Het gevoel dat echter overblijft is dat de Splinter Cell-games nog steeds weinig baat halen uit de link met Tom Clancy. Waarom kan er niet eens een complex en diepgaand verhaal uitgewerkt worden?

Wie op zoek is naar erg veel vernieuwing bij de singleplayercampagne zal ook eerder van een koude kermis thuiskomen. Sinds Chaos Theory, de vorige aflevering, is er immers weinig veranderd, en kwaad zijn we daar eigenlijk niet om. Je hebt dezelfde moves en uitrusting, dezelfde mogelijkheden en je moet weer meer dan je lief is proberen zo stil en sneaky mogelijk doorheen allerlei omgevingen en langs allerlei lijfwachten en terroristen sluipen.

Ontdekt worden staat weer garant voor een snelle dood, het falen van een missie of in het beste geval het behalen van minder punten. Die herkenbaarheid maakt echter de adrenaline er niet minder om wanneer je een stille knife-kill uitvoert, of iemand naar een deur lokt om die daarna keihard in te beuken. De opties zijn uitgebreid en de tutorial voor nieuwkomers is dan ook welkom. Het enige waar we écht negatief kunnen over doen is de AI die totaal niet next-gen aanvoelt en eerlijk gezegd gewoon nog altijd even dom is als vroeger.

Gelukkig zijn er andere zaken die van Double Agent eerder een opvolger dan een uitbreidingspakket maken. Het nieuwe ‘Trust System’ zal je tijdens missies plots confronteren met harde keuzes waarbij je ofwel je credibiliteit kan opbouwen bij het JBA, ofwel zal moeten handelen volgens de ethische principes van de NSA. Die momenten komen, hoe leuk ook, te onfrequent voor en bovendien hebben ze te weinig impact op het verloop van het verhaal. De meters slagen er wel in om je aan te moedigen om stealthy te spelen aangezien ontdekking ook zal leiden tot een verlies van vertrouwen, en je de meters meeneemt van het ene level naar het andere. Verwacht je echter niet aan een revolutie, want in de grond blijft Splinter Cell nog steeds.. Splinter Cell en daar kunnen de JBA-missies waarbij je hun basis moet verkennen niet veel aan veranderen.

De hoofdopdrachten zijn nog steeds van het niveau dat we zo goed kennen en appreciëren. Variatie is alvast genoeg aanwezig met objectieven die moeten vervuld worden in onder andere een door oorlog verscheurd en in zonlicht badend Kinshasa (gedaan met in de schaduwen blijven!), op een olietanker, in Ijsland of in een hotel in Shanghai. Hoewel je ook nu weer de vrijheid hebt om je wapens en kogels te gebruiken of niet, vind ik nog steeds dat je pas echt kan genieten van de game als je jezelf oplegt om volgens de regels van het stealthspel te spelen. Vooral op de hogere moeilijkheidsgraden, waarbij je geen munitie krijgt bij het starten van het level, zal je beroep moeten doen op al je heimelijke skills.

De melee kills zijn nog steeds even dodelijk als vet om te zien, terwijl het schieten eerder teleurstellend en weinig opwindend is, maar dat spreekt eigenlijk voor zich in een dergelijk game. Actiehelden op zoek naar bloederige shoot-outs zijn hier aan het verkeerde adres.

Eens je de singleplayer hebt afgewerkt, is het de beurt aan het goedgevulde multiplayergedeelte. De gameplay doet hier denken aan de eerdere versies, met kleine teams tot zes personen, maar wat vooral opvalt is de verhoogde snelheid van het gebeuren. Je krijgt 10 verschillende maps, en afhankelijk van welke kant je kiest (spion of huurling) krijg je een volledig andere ervaring. Zo bestuur je huurlingen in first-person, terwijl spionnen het in third-person view doen, vuurkracht tegen subtiliteit als het ware.

De opdracht van de spionnen bestaat erin om terminals te hacken en zo files te downloaden, terwijl de huurlingen dat moeten vermijden. Zoals gezegd ligt de snelheid een stuk hoger, maar het merendeel van de tijd zal je toch nog bezig zijn met sluipen en plannen in plaats van knallen en springen. Mercenaries hebben krachtige wapens en kunnen spionnen neerslaan en zien ook wanneer spionnen bezig zijn met iets te hacken op hun mini-map. Spies stellen daar vernieuwde en snelle bewegingen tegenover, een hoop gadgets en natuurlijk de mogelijkheid om alles te verduisteren of in rook te hullen.

Leuk is ook dat je, naast ranked en unranked wedstrijden, ook in squads kan spelen met je vrienden. Het is een aanrader om een dergelijk multiplayergame, waarin afspreken en tactiek best belangrijk zijn, eens in het duister te spelen met je buddies.

De grafische kwaliteit van de Splinter Cell-games was altijd al van een hoog niveau, en dat is nu niet anders. Ze zijn echter niet meer zo leidinggevend op de Xbox 360 zoals ze ooit waren op de eerste Xbox. De spelersmodellen zien er knap uit, de animaties zijn mooi gedaan, maar niet spectaculair en vooral de licht- en schaduweffecten stelen nog steeds de show. Duimen maar dat UbiSoft tegen de volgende keer de lat nog een stukje hoger legt en ons weer kan verbazen met vooruitstrevende graphics.

Hetzelfde geldt eigenlijk nog meer voor het geluid, dat nog een stuk minder indruk maakt dan de graphics, zonder daarom slecht te zijn. Zo is de soundtrack dynamisch en past hij zich vlotjes aan de actie op het scherm aan. Gelukkig is Michael Ironside ook weer van de partij om van het stemmenwerk een meesterwerkje te maken.

Tom Clancy’s Splinter Cell: Double Agent heeft net genoeg vernieuwingen in huis om niet aan te voelen als een veredelde uitbreiding. Vooral de multiplayer maakt weer een sprong voorwaarts en zal menig would-be spion uren plezier bezorgen. De singleplayercampagne is een stevig stukje gameplay, die mooi is uitgewerkt en de typische Splinter Cell-ervaring biedt, met een paar extraatjes zoals de missies bij daglicht, de Trust Meters, unlockable gadgets. Dat alles wordt op een mooie manier gepresenteerd. Vakwerk zoals het hoort dus, maar ik duim alvast voor meer innovaties in de campagne van Splinter Cell 5.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Tom Clancy’s Splinter Cell: Double Agent
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, X360
tags: , ,


Leave a Reply