gaming sinds 1997

Universe at War: Earth Assault

Hoeveel keer is de Aarde al niet gebruikt in één of andere galactische oorlog tussen buitenaardse wezens? In het begin van elk verhaal worden we compleet overrompeld en lijkt het einde nabij. Toch komt er telkens één of andere slimme of moedige persoon te voorschijn die de ultieme oplossing heeft gevonden tegen de uitroeiing van de mensheid. Universe at War: Earth Assault, de nieuwe RTS-game van Petroglyph Games lijkt qua verhaallijn goed op alle voorgaande films en games, maar toch is niet alles wat het lijkt.

Zoals ik al zei, wordt ook in dit spel de mensheid bijna compleet uitgeroeid door een buitenaards ras, genaamd de Hierarchy. De aliens hebben maar één doel en dat is het zuiveren van het universum, zodat alleen de sterkste rassen overleven. Net wanneer ze op het punt staan de mensheid uit te roeien, verschijnt er een tweede buitenaards ras op onze planeet. Dit ras, de Novus, bestaat volledig uit robotten en bevat slechts één organische persoon die de uitroeiing van zijn ras door de Hierarchy heeft overleefd. De Novus zinnen dus -begrijpelijk- op wraak en voor je het weet staan ze tussen de restanten van de mensheid het uit te vechten met hun aartsvijand.Petroglyph vond dat precies niet genoeg, want ze gooiden nog een derde ras, de Masari, in het spel. Die hielden een lange winterslaap op de bodem van de Atlantische Oceaan, nadat de Hierarchy -hun “kinderen”- hen hadden verraden en bijna volledig geliquideerd. Uiteraard zijn de Masari niet echt blij dat de verraders hun vluchtoord hebben gevonden en dus willen ze revanche!

De grote vijand is de Hierarchy en hun hele ras is gebaseerd op vernietiging. Omdat ze het heelal zuiveren van de zwakkere rassen, heeft dit ras geen gebouwen, op een commandocentrum en enkele verdedigende structuren na. De centrale eenheden van de Hierarchy zijn de zogenaamde ‘walkers’. Dat zijn reusachtige robotten die eigenlijk dienst doen als mobiele fabrieken. Natuurlijk is produceren niet hun enige specialiteit, want ze kunnen namelijk ook goed hun mannetje staan in grote gevechten. Je kan verscheidene kritieke punten van de walkers upgraden met kannonnen of andere speciale uitbreidingen. Naast die reusachtige eenheden, heeft de Hierarchy ook andere troepen die terreur kunnen zaaien, zoals een eenheid die een dodelijke gaswolk kan verspreiden om zo gemuteerde koeien en mensen creëren, die vervolgens de vijand kunnen aanvallen. De grondstoffen voor dit ras haal je, in tegenstelling tot de twee andere facties, zowel uit gebouwen als uit de mensen/dieren op de map. Met andere woorden: de Hierarchy is een ras dat zeker niet schuw is van wat terreur?

Hun aartsvijanden zijn dus de Novus, een cybernetisch leger. De eenheden van dit ras zijn compleet het tegenovergestelde van de Hierarchy. Waar je met de Hierarchy vooral op brute kracht steunde, moet je het hier wat slimmer aanpakken. De Novus hebben minder sterke eenheden, maar ze zijn wel technologisch geavanceerder. Dat heeft als gevolg dat je minder snel de vijand frontaal gaat aanvallen, maar ze liever gaat flankeren en kleine hit-and-runs probeert uit te voeren. Een gebouw dat hen hierbij helpt is de ‘flow tower’. Die torens kun je overal op de mappen neerplanten en als ze met elkaar verbonden zijn werken ze als een transportsysteem, waarmee je al je troepen supersnel van punt A naar punt B kunt krijgen, wat perfect is om de vijand te flankeren. Aangezien de Novus volledig uit robotten bestaan, hebben ze als grondstoffen enkel anorganische onderdelen nodig en laten ze de plaatselijke bevolking met rust.

Ten slotte hebben we ook nog de Masari, een ras dat gebaseerd is op de Griekse mythologie. Ook hier is het verzamelen van grondstoffen en het controleren van je leger uniek. Zo zet de Masari gebouwen op die zelf grondstoffen genereren, waardoor je een onbeperkte voorziening hebt, zonder op jacht te moeten achter materialen. De manier waarop je met hun eenheden vecht, is ook compleet anders. Elke eenheid heeft een ‘light’ en ‘dark’ mode. Naargelang je keuze zullen de eenheden meer aanvalskracht hebben ten koste van hun levenskracht, of juist omgekeerd. Ook bepaalde vaardigheden zijn alleen maar beschikbaar in één van de modes. Dat zorgt ervoor dat je troepen zich razendsnel kunnen aanpassen aan het strijdtoneel.

Naast drie compleet verschillende rassen heeft Petroglyph nog enkele verrassingen klaarstaan. Zo heeft elk ras drie compleet verschillende helden, met elk hun eigen reeks vaardigheden. Je hebt een held die puur op het vechten gericht is, één die meer voor ondersteuning dient en ten slotte één die de vijand in de rug aanvalt. In de singleplayer-campagne zul je eerst twee normale campagnes volgen, maar de derde is anders, aangezien je dan de hele wereld moet veroveren en je zelf de keuze hebt welk gebied je aanvalt. Vergelijk het met een spelletje Risk of de tactische mode van de Total War-games.

Voor de multiplayer maakt men gebruik van Windows Live en niet iedereen zal daar blij mee zijn. Het eerste probleem is het inloggen op de service. Terwijl Live voor Xbox 360 perfect werkt, kan dat niet gezegd worden voor pc. Regelmatig word je geweigerd bij het inloggen en, ook al heb je een Xbox Live Gold-abonnement, dan nog kun je problemen ondervinden om online te geraken. Natuurlijk kun je altijd zonder een Live-abo spelen, maar dan zullen er verscheidene features ontbreken. Zo kun je geen achievements binnenhalen zoals op de Xbox 360, kan je geen ranked matches spelen en ontbreekt de ‘conquer the world’ mode, waar je de wereld samen met andere spelers moet proberen te veroveren. Een andere mode is ‘defcon’, waar je zelf niets kunt onderzoeken, maar alles automatisch wordt gedaan. Daardoor staan alle spelers op gelijke voet en kun je je verwachten aan enkele zware gevechten. Aangezien Universe at Wat gebruik maakt van Live, kan je met een Gold-abonnement ook tegen Xbox 360-spelers spelen, maar of de X360-controller minderwaardig is aan de combinatie muis en keyboard zul je natuurlijk zelf moeten uitzoeken.

Grafisch is het spel zeker in orde. Alle eenheden en gebouwen worden prachtig weergegeven en stralen een echte retrostijl uit. De omgevingen zijn gevarieerd en regelmatig zie je mensen voor hun leven rennen als er dichtbij een gevecht uitbreekt. De interface is spijtig genoeg een tegenvaller voor pc. Terwijl de interface perfect zou zijn voor een controller, is hij veel te simpel voor een muis en toetsenbord. Het produceren van eenheden loopt niet altijd vlot en ook belangrijke commando’s zoals hold position ontbreken. Op vlak van geluid is het dan wel dik in orde. Dat komt omdat de componist niemand minder is dan Frank Klepacki. Die heeft namelijk een reputatie opgebouwd met de verscheidene soundtracks van de Command & Conquer-games. De geluidseffecten van de eenheden zijn ook goed gedaan, zodat je niet snel geïrriteerd raakt door de verscheidene stemmen.

Universe at War: Earth Assault kan je uiteindelijk beschouwen als een ruwe diamant. Terwijl het tal van prachtige features heeft, zoals drie verschillende rassen, vernieuwende gameplay en cross-over multiplayer, kampt het op hetzelfde moment met tal van irritante en ontbrekende features. Met de Windows Live-service moet je geluk hebben en de interface is te kaal voor echte RTS-fans. Indien je over die fouten kunt heenkijken, kan je je echter verwachten aan een meer dan degelijke RTS-ervaring.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Universe at War: Earth Assault
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: , ,


Leave a Reply