gaming sinds 1997

Wario: Master of Disguise

De beruchtste Italiaanse snoodaard, op Berlusconi na, is terug in een nieuw platformavontuur. Ik ben eens benieuwd of ik de ongekende hoogten van plezier uit Wario Land kan herbeleven. Wario Land stond bekend als een anarchistische versie van Mario Land voor de Gameboy, maar achter dat simpel concept verschool zich een heel amusant spel. Zoveel jaar later heeft Wario al meegespeeld in veel te veel sportspellen en een hoop geinige fungames. Met Master of Disguise pikt hij min of meer de draad van Wario Land terug op.

Wanneer Wario ‘s avonds versuft naar televisie zit te kijken, stoot hij op een programma over een meesterdief. Die dief is in het bezit van een magische staf, waarmee hij in allerlei vermommingen kan kruipen. Natuurlijk ziet Wario veel mogelijkheden in de staf en het duurt dan ook niet lang voor hij een geschift plan bedenkt. Met een zelfgemaakte helm teleporteert hij zich in het programma en steelt hij de staf van meesterdief Count Cannoli.

Dat is het begin van wat later een vrij standaard platformspel blijkt te zijn. Natuurlijk voegt de DS-stylus enkele originele dingen toe, al zijn ze niet altijd even goed uitgewerkt. Je verandert van vermomming door enkele voorgeprogrammeerde bewegingen te maken met je pen. Maak een cirkel rond je hoofd en je bent een astronaut met een lasergeweer. Teken een kader en je verandert in een dikke Picasso die stenen blokken kan schilderen. Als je een staart tekent verschijn je dan weer als vuurspuwende draak op het scherm. Kenners zullen weten dat dit niet al te veel verschilt van de originele Wario-spellen, want daar kon je ook verschillende gedaantes aannemen.

Het probleem met deze vermommingen is dat het er nogal veel zijn. Je zou denken dat dat leuk is, maar het toeval wil dat je ze nog wel eens door elkaar haalt. Dat is nogal storend in de hectische momenten of wanneer je gewoon geen zin hebt in een hoop gedoe met je pen.

Je zult geregeld van gedaante moeten veranderen, want een kunstenaar kan wel blokken schilderen, maar om de vijanden dood te schieten of om hoger te springen heb je dan weer een astronautenpak nodig.

Doorheen het spel moet je ook schatkisten zoeken en edelstenen verzamelen om je staf op te laden. Nadat je een schatkist hebt gevonden moet je een dom spelletje spelen met gebruik van je stylus. Jammer genoeg zijn de spellen behoorlijk suf en voegen ze niets toe aan het echte spel. Daar zit je dan, opgescheept met een nutteloze gimmick.

En dat is nu juist het grootste probleem van dit spel. Het lijkt allemaal wel één grote gimmick. Geen wonder dus dat je het spel na een tijdje weer aan de kant zet. Het is niet dat Wario: Master of Disguise een slecht spel is, maar het is geen zonde om het aan je voorbij te laten gaan. Grafisch ziet Wario er niet slecht uit, zonder dat het echt gebruik maakt van de kracht van de DS. Qua sound kan je natuurlijk weer een hele hoop grappige oneliners van Wario verwachten.

Misschien moet Nintendo wat meer zorg dragen voor z’n minder grote personages. Alleen zo verdwijnen dit soort halfbakken games van de markt. Ik kan me voorstellen dat veel mensen zich nogal bekocht zullen voelen na het spelen van dit spel. Ik raad Nintendo dan ook aan om hun personages in het vervolg niet meer uit te besteden, maar ze gewoon in de kast te laten liggen als er geen nieuwe ideeën zijn.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Wario: Master of Disguise
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply