gaming sinds 1997

Wii Sports Resort

Wii Sports Resort is een belangrijk game voor Nintendo. Het is de opvolger van zowat het meest verkochte game ooit. Het moet de langetermijnstrategie van Nintendo bevestigen door te bewijzen dat casuals misschien niet veel games kopen, maar wel trouw allemaal de grote releases binnen halen. En het moet daarbovenop de verantwoording zijn voor nog maar ’s een accessoire voor de Wii: de Wii MotionPlus. Een accessoire dat bovendien door velen, vooral hardcore gamers, wordt bekritiseerd omwille van het feit dat de functionaliteit die het biedt eigenlijk al in de originele remotes had moeten zitten.

En het zou natuurlijk ook meegenomen zijn mocht het bovendien ook nog ’s een leuk game blijken!

Nintendo is zich ondertussen ongetwijfeld aan het verkneukelen. De game ging als vanouds als warme broodjes over de toonbank, en niemand twijfelt er nog aan dat de verkopen zullen blijven in de top tien staan de komende maanden en wie weet jaren. En deze keer is het niet helemaal onterecht. Terwijl we de eerste Wii Sports nog konden bekritiseren als een verzameling onnozele mini-games die enkel van nut waren bij het ontvangen van onwetende game-maagden, dikke tantes of andere beschonken familieleden, is Wii Sports Resort voorzien van meer variatie, een paar spelletjes met een stukje meer diepgang (niet dat je je moet verwachten aan Fallout 3) en is er meer moeite gedaan om alles gezinsvriendelijk in te kleden met kleurrijke graphics, een aangename setting en de typische vrolijke geluidjes. Oppervlakkig weliswaar, maar zat iemand van die Wii Fit-eigenaars te wachten op iets anders?

Wat betreft onze grootste vraag (en stiekeme hoop) worden we een beetje in het vagevuur gelaten door de ontwikkelaars. De Wii MotionPlus komt vaak van pas, toont in sommige spelletjes inderdaad zijn grotere precisie, maar al te vaak blijkt het gewoon schudden van je remote nog steeds even waardevol, en soms zelfs effectiever in het behalen van goeie resultaten. Bovendien vraagt het spel je net iets te vaak om je remote op een oppervlakte te leggen om deze te kunnen herkalibreren. Dat is iets wat wij géén vooruitgang noemen en eigenlijk onbegrijpelijk is voor een game dat vooral toegankelijk, lichtvoetig en allesbehalve technisch wil zijn.

Dit gezegd zijnde, zullen heel wat gamers en niet-gamers hopen plezier uit de game weten te persen. Zo is Swordplay (waarbij je je wiimote gebruikt om een zwaard te hanteren) absoluut leuk. Het laat je toe tegen de A.I. of een menselijke tegenstander te spelen, je kan kiezen om meloenen of sushi in twee te hakken en je hebt de mogelijkheid om een beperkte singleplayer ‘campagne’ te doorlopen.

Table Tennis is waarschijnlijk het spelletje dat we het meest gespeeld hebben. De perfecte opvolger voor Wii Tennis, met een uitstekende controle over je slagen en een verslavende gameplay. Frisbee is aangenaam en ziet er zo schattig uit, inclusief puppy, dat iedereen die zit te kijken popelend zal opspringen om ook eens te proberen. Jammer dat je quasi nooit tegelijk met vier spelers de games kan uitproberen, maar elk om beurt dient te gaan. Bowling is overigens ook terug, en is nog altijd plezierig, iets wat we niet kunnen zeggen van Basketball en Cycling. Je kan ook in de lucht aan het werk, maar daar kon enkel het parachutespringen bij ons een glimlach losweken, ondermeer dankzij de leuke foto’s die je onderweg kan maken en, alweer, de grappige geluidjes.

Ook het boogschieten vond ik een van de betere stukjes, maar dan is het toch weer jammer dat er niet wat meer diepgang en competitieve precisie wordt geboden. De reclamefilmpjes doen het er allemaal net iets professioneler en realistischer uitzien dan de game in werkelijkheid is. Het blijft een erg losse, arcade-interpretatie van de sport, maar niemand die daarover zal klagen. Idem voor Golf en Wakeboarding: alle twee erg lekker en verschillend van de rest van het pakket, maar kritische gamers zullen beter vinden in meer gespecialiseerde titels.

Gemengde gevoelens dus: sommige spelletjes zoals Table Tennis combineren de geniale en verslavende gameplay en afwerking zoals alleen Nintendo die kan bieden met een goeie implementatie van de preciezere controls. Daarnaast zijn een hoop games ofwel te dunnetjes of werken ze gewoonweg niet goed genoeg om langer dan een halfuurtje te boeien. Bovendien lijken de makers zelf nog te twijfelen of ze de verbeterde precisie nu willen gebruiken om meer diepgang en uitdaging te creëren, of de huidige controls te verbeteren zonder de toevallige ééndagsspeler de nood aan meer concentratie op te dringen.

Nemen we daarenboven nog in rekening dat je net iets te vaak moet kalibreren en te vaak te lang moet wachten voor wat uiteindelijk een party game is, dan blijkt dat deze vakantiebestemming net iets te weinig vakantiegevoel en onbezorgd plezier te bieden heeft om ons op elke vrije dag te kunnen verleiden tot een bezoekje. Een beetje zoals met Neckermann naar Turkije trekken dus.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Wii Sports Resort
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply