gaming sinds 1997

WWE Smackdown! vs. Raw

Oerdom, dopingrijk, kleine plasser, acteertalent gelijk aan dat van Zohra in Spring! en worstelbewegingen die hun geaardheid nogal snel verklappen; dat zijn de eigenschappen van de talloze worstelaars die je in WWE Smackdown! vs. Raw tegenkomt. Een gemiddelde hetero die niet van worstelen houdt, loopt hier niet warm van. En je raadt het al: daar reken ik mezelf graag bij! Toch weet het spel mij te boeien en op welke manier, lees je hier…

Toen het beginmenu op mijn scherm verscheen, kreeg ik meteen het gevoel dat het wel goed zou komen. WWE vs. Smackdown bevat namelijk ook vrouwelijke worstelaars. Ze staan naast de menu’s wulpse dansjes te doen en ook tijdens het spel trekken ze alle aandacht naar zich toe. Akkoord, ze zien er behoorlijk “bijgewerkt” uit, maar dat neemt niet weg dat diezelfde gemiddelde hetero er graag naar kijkt. En wat zien we nog meer? Laadschermen, geen saaie balkjes maar foto’s van de dames. Dit is het enige spel waar je uitkijkt naar een laadscherm.

De echte wanhopige gamers zijn ondertussen al met hun fiets ervandoor om een exemplaar in huis te halen. Gelukkig zijn we niet allemaal zo wanhopig anders zou ik de volgende alinea’s voor niemand schrijven. Vrouwelijk schoon is ondergeschikt aan gameplay natuurlijk (Ah ja?Sinds wanneer dan wel?? -red.) en ook die zit behoorlijk snor. Je hebt een uitgebreid aanbod aan moves, die je naar eigen goeddunken nog kan aanpassen ook. Naarmate je rake klappen uitdeelt vult je Smackdown balkje en eens dit vol is kan je jouw speciale beweging uitvoeren die extra schade kan aanrichten. Met de nadruk op kan, want je tegenstander (en jij natuurlijk ook) is namelijk in staat om alle bewegingen te counteren. Dit zorgt voor aardig wat heen en weer getrek. Soms duurt het daardoor even vooraleer je door hebt wie de beweging nu uitvoert. Verder heeft iedere speler nog een eigen manier van vechten; of je bent een zuivere vechter of je bent een vuile, achterbakse lul. Door bijvoorbeeld de kussens in de hoeken van de ring weg te halen vult je “dirty” balkje. Eens dit vol is kan je vechtersbaas extra schade aanrichten. Het ontbreken van een tutorial zorgt er wel voor dat je in het begin de ene na de andere wedstrijd verliest. Oefening baart kunst zeggen ze wel, maar het werkte mij behoorlijk op mijn zenuwen, omdat ik totaal geen benul had van de moves die ik uitvoerde. Maar geen nood, je komt er vroeg of laat wel achter.

Het meeste tijd zal je verslinden met de carrièrestand. Hier kan je met je eigen worstelaar of een bestaande vechtersbaas beginnen aan de weg naar de top. Al snel verschijnt de eerste cutscene op je scherm en het zal zeker niet de laatste zijn. Het spel heeft namelijk een verhaallijn, die echter vrij onlogisch in mekaar zit. Al verlies je bijna al je wedstrijden, nog zullen dames zich aanbieden omdat je “zo ongelofelijk goed” bent. Mij hoor je natuurlijk niet klagen maar de logica is ver te zoeken. Je verliest de ene wedstrijd na de andere en nog bestempelen ze je als de goede nieuwkomer. Je mag je ook weer aan heel wat “overacting” verwachten en om het nog erger te maken zijn de stemmen van de echte worstelaars gebruikt om de uiterst intellectuele dialogen in te spreken. Dit gaat van: “You better not mess with my tomato” (lees: synoniem voor dom, blond ding met twee ronde reddingsvesten) tot: “wait ’till I get my hands on you” en dat alles in zo’n heerlijk Schwarzenegger accent. Diegene die op zoek zijn naar een betere verhaallijn raad ik een goedkope doktersroman aan (of je kan natuurlijk naar Thuis gaan kijken… -red.).

Zo saai als de verhaallijn is, zo afwisselend zijn de wedstrijden. Je krijgt tijdens je carrière namelijk verschillende varianten voorgeschoteld, teveel om op te noemen zelfs. Om het mezelf wat makkelijker te maken en jullie tijd niet al te veel te verdoen zal ik de belangrijkste (voor mij dan) opnoemen: de Bra and Panties match! De uitvinder hiervan verdient de Nobelprijs voor Seksisme; twee dames gaan elkaar in exotische kleding te lijf en de eerste die in haar “unterhose” staat, verliest. Je moet dus van elke gelegenheid gebruik maken om haar rokje en topje uit te trekken zodat zij lekker in haar ondergoed ten onder gaat. Geniaal to say the least! De andere wedstrijdvarianten zijn ook wel de moeite, maar deze liet op mijn netvlies toch de meeste en mooiste beelden achter, en dat kan tellen!

Om al dit vrouwelijk en mannelijk schoon, al naargelang je voorkeur, geloofwaardig op je scherm te toveren is natuurlijk een goede engine nodig. De polygonen zijn rijkelijk aanwezig en hoewel de gezichtsanimaties wat beter kunnen, ziet alles er toch mooi en verzorgd uit. De stevige soundtrack met artiesten als Public Enemy en Breaking Benjamin is heerlijk en past perfect bij het worstelgebeuren. Het enige minpunt in het geluidsdepartement zijn de eerder vermelde voice overs met hoog Schwarzenegger gehalte.

Naast een single player stand is er ook een online mode. Zoals gewoonlijk kan je alle wedstrijden uit de carrièremodus overdoen en kan je van tevoren zelf de spelregels instellen. De levensduur die al behoorlijk lang is wordt op deze manier aardig verlengd. Het enige nadeel is de moeilijkheidsgraad. Het wemelt er namelijk van de Amerikanen en tja, die zijn nu eenmaal gek van wrestling (Enkel van de wrestling? Ze zijn daar niet veel gewend, you know. -red.).

WWE Smackdown! vs. Raw is een meer dan behoorlijk worstelspel geworden; de gameplay verloopt vlot en het vrouwenvolk doet goed haar werk. Het ontbreken van een tutorial is echter niet positief en het blijft een feit dat wrestling in België niet dezelfde status heeft als in de Verenigde Staten. Daardoor zal WWE Smackdown! vs. Raw wellicht enkel door de echte fans gekocht worden. Ben je toch een fan van een flink potje worstelen maar hou je niet zo van die gespierde dumbo’s dan raad ik je Def Jam: Fight for New York aan; evenveel vrouwenvolk en wat toegankelijkere gameplay!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: WWE Smackdown! vs. Raw
geplaatst in: PS2, Reviews, THQ
tags: ,


Leave a Reply