gaming sinds 1997

Yakuza

Hoeveel films zijn er niet gemaakt waar de Yakuza, de gevreesde Japanse maffia, de hoofdrol in speelt? De misdaadfamilie vormt natuurlijk ook een interessant en gemakkelijk onderwerp voor spannende en ingewikkelde verhaallijnen. Na lange tijd op het witte doek hebben ze nu ook een eerste game dat naar hun vernoemd is en het moet zeker niet onderdoen voor de “tegenhangers” op het grote scherm, alleszins niet op het gebied van verhaal.

Vechten, vechten, en ohja, vechten: daar draait het uiteindelijk allemaal om in deze Yakuza. Natuurlijk vraagt een spel dat zo goed als volledig gebouwd is rond deze hand-to-hand knokpartijen om een subliem controlesysteem en supervette moves. Dat laatste hebben ze overduidelijk begrepen bij Sega. Het was alweer een tijdje geleden dat ik zulke intensieve gevechten voorgeschoteld kreeg (beat ‘m ups eventjes niet meegerekend). De manier waarop je met vijf tegenstanders tegelijk de vloer kan aanvegen is gewoon fantastisch. Voeg daar nog eens de spectaculaire vechtstijlen en immense hoeveelheid mogelijke wapens (ongeveer alles wat op de grond ligt en in de omgeving te vinden valt) aan toe en je hebt één van de snelste, bloederigste en pijnlijkst ogende games tot nu.

Ter “aanvulling” is er ook nog een verhaallijn die ongeveer zo loopt: Kazuma (het karakter waar jij mee speelt) was ooit een belangrijk lid van één van de Yakuza-families. Jammer genoeg raakt hij na verloop van tijd onrechtstreeks betrokken bij de moord op de leider van zijn familie en krijgt daarvoor ook nog eens de schuld in zijn schoenen geschoven (weliswaar door zijn eigen keuze). Logischerwijze draait hij voor die moord de gevangenis in. Natuurlijk kan je in zo’n situatie wraakacties verwachten van die bende en natuurlijk vindt deze vendetta plaats, jawel, in de kantine van de gevangenis! (Voorspelbaar? Naaaaaah…) Na tien jaar komt onze held dan eindelijk vrij en, toevallig of niet, verdwijnt er op datzelfde moment ook 10 billjoen yen uit de Yakuza-bank. Doel van het verhaal: los dit misterie op.

De combinatie van de twee voorgaande spelelementen vormt samen een toch wel mooie mix, maar het geheel heeft zeker ook zijn nadelen. Zo zijn bijvoorbeeld de stemmen van de figuren veel te Amerikaans. Ze hebben iedere band met alles wat ook maar een beetje Japans kon zijn totaal uit het oog verloren en dat verpest soms, eigenlijk meestal, wel de hele “feel” van het verhaal. Dat is jammer, gezien de rest van het spel je dan weer wél in de juiste sfeer plaatst. Zoals de omgevingen en de bijhorende geluiden bijvoorbeeld: hoe klein het stukje stad waar je in kan rondlopen ook is, je hebt daadwerkelijk het gevoel dat je in een drukke, Japanse winkelstraat wandelt. Alle elementen zijn aanwezig, van overdreven hoeveelheden lichtreclame tot de dichte mensenmassa’s. Zelfs de lugubere figuren op de hoeken van de straten bemannen hun post. Daar zit alles dus al redelijk goed, maar hoe zit het dan met de rest van de game?

Het spel bestaat eigenlijk vooral uit cutscenes en gevechten. Het gebeurt maar zelden dat je echt zelf moet rondlopen. Meestal wordt alles voor jouw gedaan (door middel van die filmpjes). In het begin is dat allemaal redelijk amusant omdat je al snel iets hebt van “oh leuk, dit is een spel met een diepgaand verhaal en blablabla”. Jammer genoeg blijft dat gevoel niet doorheen het volledige spel, aangezien het snel gaat vervelen wanneer je om de vijf minuten gameplay naar een filmpje mag kijken van tien minuten. Om even duidelijkheid te scheppen wanneer die filmpjes zich vertonen: gevecht, filmpje, gevecht, filmpje, OOOOOOOH ik mag eens rondlopen, filmpje, … En zo gaat het maar door… Je kan dus misschien al begrijpen dat dat na verloop van tijd echt wel je voeten gaat uithangen. Elke keer wordt het ritme van het spel onderbroken en daarbij ook de zin om verder te spelen en te blijven kijken naar de intermezzo’s.

Hoewel die cutscenes ook wel geregeld kutsaai zijn, bevatten ze toch een zekere vorm van ‘pracht en praal’. Je ziet de omgevingen eens vanop Kazuma’s ooghoogte. Vanuit dat standpunt kan je ook eens de volledige muurbekleding bekijke van de stedelijke gebouwen en kamers (in plaats van die standaard hoge camera waardoor je eigenlijk alleen de grond en een stuk van de betonnen constructies ziet). Door die filmpjes wordt ook meteen duidelijk dat de graphics van dit spel zeker te pruimen zijn. De gezichten van de Yakuza mannen zien er echt gevaarlijk uit en zijn relatief gedetailleerd (tot de littekens toe). Hetzelfde bij de strakke kostuums die ze dragen: de knoopjes, plooien en dergelijke zijn allemaal aanwezig. Op grafisch gebied zit alles dus op zijn plaats en op enkele details in de omgeving (zoals opvallend veel herhalende textures) na zijn er eigenlijk niet direct zaken op aan te merken.

Hoewel het spel Dolby Digital ondersteunt, zijn niet alle effecten deze naam waardig. De sounds in de filmpjes zijn perfect, geen kraakje te horen; net een film waar je naar kijkt. De momenten waarop je effectief zelf speelt daarentegen, die zijn dan weer helemaal anders. Je merkt heel goed dat de kwaliteit van die geluiden gewoon een serieus pak minder is dan tijdens de cinematics en dat is toch weer een afknapper. Zo zal een persoon die wordt neergemept wel “raaaagh” roepen maar, je zal er ook wel wat ‘stroring’ (als ik het zo mag noemen) tussen horen. Zonde, want voor de rest is dit eigenlijk wel best een aardige game.

Conclusie: Yakuza is helemaal geen slecht spel, zeker als je van mano-a-mano gevechten houdt. Die vallen ook meer dan genoeg voor en zijn dikwijls van hoogstaand niveau. Ook die volledige Japanse sfeer is aanwezig, alleszins in de omgevingen. Als je Japan wil gaan zoeken in de personages zal je wel even zoet zijn, want buiten hun spleetogen en gezichtsvorm is er helemaal niets oosters aan te zien, laat staan te horen. Het verhaal zelf heeft dan weer wel van die Yakuza-tinten, corruptie, familiebanden, ruzies om de macht, … Kortom alle goede maffiaelementen zijn aanwezig. Al bij al is deze game dus toch wel een aanrader!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Yakuza
geplaatst in: PS2, Reviews, Sega
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>