gaming sinds 1997

Zack & Wiki: Quest for Barbaros’ Treasure

Welkom in 2006. De Nintendo Wii is net aangekondigd en er wordt al gespeculeerd over levensechte besturing door de bewegingsgevoelige controller van de console, zoals bij het zwaardvechten in The Legend of Zelda en Red Steel. Maar wat is er precies tweeënhalf jaar later van waar gemaakt?

Weinig tot niks, als je het mij vraagt. Ok, er zijn wel enkele spellen die inventief van de controller gebruik hebben gemaakt, zoals SSX, Dragon Ball Z en Mario Galaxy, maar de motion controls voelen veelal geforceerd aan. Ik moet toegeven dat het waarschijnlijk voor ontwikkelaars ook een ontdekkingstocht is, maar gamers verwachten nu eenmaal waar voor hun geld.

Capcom gooit het met Zack & Wiki: Quest for Barbaros’ Treasure over een andere boeg en blaast het point & click-puzzelgenre weer leven in. Het spel doet terugdenken aan de side-scrollingklassiekers zoals Day of the Tentacle, waarbij de verzamelde voorwerpen moeten helpen bij het oplossen van raadsels. Een uiterst lichte vorm van RPG’s, zo u wil. Door echter de bewegingen van de Wii-afstandsbediening te gaan verbinden met het gebruik van tientallen verschillende voorwerpen, kan er wel gesproken worden van een kleine doorbraak.

Zack & Wiki vertelt het verhaal van een jonge knaap die met zijn aapvriendje op schattenjacht vertrekt, op zoek naar de legendarische schat van kapitein Barbaros. Schrik niet als ik je vertel dat het aapje precies op een kruisbestuiving lijkt met een helikopter, en bovendien net zoals Pikachu praat. Het spel is echter helemaal niet op de allerjongsten gericht en zal zelfs voor de pre-tieners als heel moeilijk worden ervaren: er wordt namelijk heel wat denkwerk vereist. Meestal zijn de raadsels niet zo moeilijk, maar er moet veelal op voorhand het verband worden gelegd tussen voorwerpen en de omgeving. Een misstap of verkeerd gebruik wordt immers zwaar bestraft, waardoor het level vanaf nul mag worden heraangevat.

Om enkele voorbeelden van de besturing te geven: de schetterende aaphelikopter kan –door zich in een bel te veranderen– dieren transformeren in bruikbare voorwerpen. Dat doe je door de afstandsbediening heftig heen en weer te schudden, net zoals je met een echte bel zou doen. Verder moet je sleutels draaien, hout zagen, hendels gebruiken, voorwerpen balanceren, enzovoort. Wel dient gezegd dat de bewegingsdetectie niet altijd perfect is. Zo zal je vaak per abuis een verkeerde beweging triggeren, waardoor je kostbare ‘HirameQ’ (HQ) verliest of zelfs sterft. HirameQ is een virtueel puntensysteem dat het spel gebruikt. Wie een level doorloopt zonder ook maar een enkele fout te maken, ontvangt de maximale HQ-score. Echter, veel hangt er niet van het aantal punten af; het dient voornamelijk als middel om je het level opnieuw te doen spelen, in de hoop het maximum te halen.

Het spel wordt in een cartoony mangastijl gebracht en lijkt zelfs ietwat afgekeken te zijn van Zelda: The Wind Waker. Hoe dan ook, de stijl lijkt op het lijf van het spel geschreven en doet het opvallen tegenover al die andere games die vaak tekortschieten op de Wii-console. De muziek in de game is in orde, maar springt er niet echt bovenuit.

Zack & Wiki: The Quest for Barbaros’ Treasure is een schot in de roos inzake het gebruik van de Wii-afstandsbediening, maar ik vrees dat het spel gewoonweg niet voor iedereen is weggelegd: het is te moeilijk voor de jongsten en niet boeiend genoeg voor twintigers en daarboven. Z&W heeft dus een beperkte doelgroep, waarbij niet eens iedereen in dit type spel geïnteresseerd is. Er is met andere woorden een grote kans dat de game onopgemerkt aan de menigte voorbij zal gaan.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Zack & Wiki: Quest for Barbaros’ Treasure
geplaatst in: Capcom, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply